บทที่ 701

หลังจากผ่านไปธูปหนึ่งก้าน อี่ว์ชิงเฉินก็ก้าวออกมาจากประตูจวนอากาศธาตุ

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกพึงพอใจกับวิชาครึ่งใหม่ที่พึ่งได้รับมา

อีว์ชิงเฉินเดินออกมาอย่างกะโผลกกะเผลก

ลู่ฝานเฝ้าดูอี่ว์ชิงเฉินหายลับจากสายตาไปอย่างเงียบๆ จึงค่อยเดินออกมา

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรคึกคักผิดปกติ เขาร้องเสียงดังตะโกนออกมา

“เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ผมรู้สึกว่ามีสมบัติล้ำค่านับไม่ถ้วนกำลังกวักมือเรียกเราอยู่ ฮ่าๆ ครั้งนี้ผมจะต้องฟื้นฟูพลังกลับมาอย่างน้อยหนึ่งส่วนอย่างแน่นอน”

ลู่ฝานเดินไปยังประตูที่เปิดออก พลางยื่นมือออกมา

ไม่มีอะไรผิดปกติ แม้แต่พลังฟ้าดินบริเวณโดยรอบ ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

หากเขาไม่ได้เห็นอี่ว์ชิงเฉินเดินออกมาจากด้านใน เกรงว่าลู่ฝานคงเดาไม่ออกว่าในนี้จะมีจวนอากาศธาตุซ่อนอยู่

“ไอ้เก้า ฉันให้แกแล้วกัน เปิดมันซะ！”

ลู่ฝานพูดในใจ

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดไปด้วยหัวเราะไปด้วย“ไม่มีปัญหา เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ยืมใช้พลังของนาย พลังภายในของมุกเทพ จะใช้เยอะมากไม่ได้ เนื่องจากไอ้มังกร ยังคงสร้างปัญหาอยู่”

ลู่ฝานพยักหน้า เป็นการแสดงว่าเข้าใจแล้ว ไอ้มังกรที่เจดีย์เสวียนเก้ามังกรกล่าวถึง นั่นก็คือวิญญาณมังกรที่อยู่ในมุกเทพมังกรทำลายล้าง

เดิมทีคิดว่าเก้าจะสามารถลบล้างมันได้ภายในเวลาไม่กี่วัน แต่ผลปรากฏว่าตอนนี้วิญญาณมังกรยังคงดิ้นรนอยู่ ค่อนข้างที่จะแข็งแกร่ง

แต่อย่างไรก็ตามลู่ฝานไม่ได้หมดความอดทนใดๆ เขาแค่ต้องค่อยๆบดขยี้

ลู่ฝานพูดในใจ“เร็วๆเข้าเถอะ อย่ามัวแต่พูดพล่ามอยู่เลย”