บทที่ 713

ดวงอาทิตย์ส่องแสงบนตัวของชายชราตามทางเข้าถ้ำ

หายใจเข้าลึกๆ ชายชราก็กระโดดขึ้น

ทันทีที่เขากระโดดออกมา สัตว์อสูรทุกตัวในป่ารกร้างโดยรอบก็จ้องมองมาที่เขา

สัตว์อสูรเหล่านี้ ทั้งหมดสูงเกินสิบฟุต ถือไม้กระบองยักษ์ และหัววัวร่างเป็นคน และแข็งแรงราวกับภูเขา

ทันทีที่เห็นชายชรากระโดดออกมาก็คำรามพร้อมเพรียงกัน ต่อมามองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และกรวดใต้ฝ่าเท้าก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเกราะปกคลุมอยู่บนตัวของพวกมัน

เสียงคำรามดังมาก สัตว์อสูรหัววัวเหล่านี้ แต่ละตัวมีความแข็งแกร่งที่ไม่อ่อนแอไปกว่านักบู๊แดนปราณดิน

ชายชราลอยอยู่ในกลางอากาศ เพียงแค่กวาดสายมองพวกมันแวบหนึ่ง

ต่อมาก ชายชราก็โบกมือเบาๆ ลมก็พัดอย่างรุนแรง ฟ้าถล่มดินทลาย

มือยักษ์ข้างหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า และกดลงอย่างรุนแรง

ราวกับพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ทำลายล้างโลก ทำลายทุกสิ่งในพริบตา

……

เมืองตงหวา

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หุ่นเชิดตัวหนึ่งได้มาถึงที่ตระกูลลู่ภายใต้การดูแลของทหารกลุ่มหนึ่ง

ลู่ฝานยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง รอเป็นเวลานานแล้ว เมื่อเห็นหุ่นเชิดตัวนี้ สีหน้าของลู่ฝานก็กลายเป็นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

“ส่งตัวของเขาไปที่สวนหลังบ้าน ไปเชิญพ่อของฉัน และคุณปู่ไปที่สวนหลังบ้านด้วยกัน!”

ลู่ฝานไม่ค่อยพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังในบ้าน

เมื่อเห็นว่าลู่ฝานดูอาฆาตแค้น ทุกคนไม่กล้าที่จะหายใจแรง และส่งตัวหุ่นเชิดที่มีแขนข้างเดียวไปที่สวนหลังบ้านอย่างรวดเร็ว

คนกลุ่มหนึ่งก็วิพากษ์วิจารณ์กัน เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจลู่ฝานจะทำอะไรกับหุ่นเชิดตัวนี้

พูดตามตรง ขนาดคนในตระกูลอี่ว์ก็ไม่เข้าใจ ทำไมคนของจวนหัวหน้าเขตมาสืบคดี จะต้องย้ายหุ่นเชิดตัวนี้ออกไปด้วย

พ่อบ้านกลับรู้เรื่องอะไรบางอย่าง และตั้งใจขัดขวาง

แต่น่าเสียดายมาก หลังจากที่ผู้เฝ้าเมืองจางกับหัวหน้าเขตอี้ว์ออกหน้า เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

หัวหน้าเขตอี้ว์ก็ไม่อยากที่จะมองหุ่นเชิดตัวนี้ ไม่ว่าลู่ฝานจะทำอะไรกับหุ่นเชิดตัวนี้ เขาก็ไม่อยากถามมากเกินไป