บทที่ 724

เมื่อได้ยินคำว่า “พาฉันไป” ผู้เฝ้าเมืองซ่งไม่มีความโกรธอีกแล้ว

เขาพยักหน้าพาลู่ฝานกับหานเฟิงเดินออกไปข้างนอก

มีองครักษ์ตามอยู่ข้างหลัง แต่ดูจากการสั่นของพวกเขา มีหรือไม่มีพวกเขาก็เหมือนกัน

ออกจากจวนผู้เฝ้าเมือง ผู้เฝ้าเมืองซ่งสะกดความกลัวของตัวเองได้แล้ว จากนั้นพูดออกมาว่า “ท่านผู้ตรวจการ ผมคิดว่าระหว่างเรามีเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กน้อย หวังว่าหลังจากผมช่วยคุณหาคนเจอ ท่านผู้ตรวจการจะปล่อยผมไปสักครั้ง เพราะผมเป็นคนที่มาจากจวนหัวหน้าเขต มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับหัวหน้าเขตอี้ว์ หัวหน้าเขตคนปัจจุบัน”

ลู่ฝานปรายตามองผู้เฝ้าเมืองซ่ง แล้วพูดว่า “เชื่อฉันสิ ฉันก็เจอหัวหน้าเขตอี้ว์มาไม่น้อยเหมือนกัน ถ้าหาเจอคน ฉันจะปล่อยนาย ถ้าหาคนไม่เจอ นายก็รู้ผลอยู่แล้ว”

ผู้เฝ้าเมืองซ่งหางตากระตุก พยักหน้าอย่างทำอะไรไม่ได้

สภาพสังคมนี้ ใครมีพละกำลังมากก็คือทุกอย่าง ป้ายคำสั่งอะไรนั่นไม่ได้ใช้งานอะไรเลย

ผู้เฝ้าเมืองซ่งเดินนำ กลุ่มคนเดินอยู่บนถนน

ทางที่เดินผ่าน เกิดความวุ่นวาย ผู้คนพากันหลีกทางให้

ผู้เฝ้าเมืองซ่งสีหน้าอึมครึมเหมือนพ่อตาย สีหน้าไม่ดีเป็นอย่างมาก

ผู้คนเมืองหยุนไห่พากันถกเถียงกันเบาๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เดินอ้อมเลี้ยวไปเลี้ยวมา

เหมือนผู้เฝ้าเมืองซ่งจงใจพาลู่ฝานกับหานเฟิงเดินอ้อม โผล่มั่วไปมาบนถนนเมืองหยุนไห่

ลู่ฝานมีความอดทน จึงไม่ได้ถามมาก แต่บนมือเขามีปราณชี่สว่างขึ้นมา

ถ้าผู้เฝ้าเมืองซ่งกล้าล้อหลอกเขา เขาจะจัดการผู้เฝ้าเมืองซ่งทันที

เดินจากเมืองทางใต้มาเมืองทางเหนือ เข้ามาในถนนที่ดูไร้ผู้คน ผู้เฝ้าเมืองซ่งจึงเดินช้าลง

นี่คือแบบฉบับของแถบชายแดนเมือง มีคนยากจนแออัดกัน เห็นคนสวมเสื้อผ้าบางๆ ร่างกายซูบผอม ก็รู้สภาพความเป็นอยู่ของคนที่นี่

ผู้เฝ้าเมืองซ่งชี้ที่พักผุพังแห่งหนึ่ง แล้วพูดว่า “ท่านผู้ตรวจการ นั่นเป็นบ้านของหลิงเหยา”

ศิษย์พี่หานเฟิงอึ้งไป จากนั้นตะโกนว่า “นายล้อฉันเล่นหรือไง นี่จะเป็นที่อยู่ของศิษย์น้องหลิงเหยาได้ยังไง ให้ตายเถอะ กล้าหลอกฉัน นายอยากตายฉันไหม”

ศิษย์พี่หานเฟิงดึงกระบี่ฟ้าครามออกมา พลังธาตุทองของธาตุทั้งห้าสว่างขึ้นบนตัว

ตอนนี้ผู้เฝ้าเมืองซ่งรู้แล้วว่าเด็กที่เขาจะฆ่าเมื่อกี้ เป็นยอดฝีมือระดับไหน!

พระเจ้า นักบู๊แดนปราณชีวิต!

ในเมืองเล็กๆ แบบนี้ นักบู๊แดนปราณนอกถือเป็นจุดสูงสุดแล้ว นักบู๊แดนปราณชีวิต มีอำนาจมากมายจริงๆ