บทที่ 743

กลางคืนมาถึงอย่างเงียบๆ

ในลานบ้านเล็กๆ ของหลิงเหยา ลู่ฝานกับหานเฟิงมองผู้ชายข้างหน้าเงียบๆ แล้วถามคำถามออกมา

ชายคนนี้เป็นนักฆ่าอันดับต้นๆ ของสำนักชุดแดง

ชื่อเขาคือสิบสาม

ตอนได้ยินชื่อนี้ครั้งแรก ลู่ฝานยังคิดว่าอีกฝ่ายจงใจหลอกเขา

แต่เมื่อศิษย์พี่หานเฟิงหักแขนเขาไปหนึ่งข้าง เขาก็ยังไม่พูดชื่ออื่นออกมา ลู่ฝานจึงเชื่อว่าเขาชื่อนี้

คนคนนี้พูดน้อยมาก ดูเรียบง่ายมาก ตอนพูดรู้สึกติดๆ ขัดๆ เหมือนคนใบ้พูดอย่างไรอย่างนั้น

แววตาว่างเปล่า ดูผอม ถึงมีลูกธนูปักอยู่เต็มตัว มือเท้าเละไปหมด กระดูกแตกร้าว เขาก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

“สิบสาม ฉันจะถามอีกครั้ง เจ้าสำนักของนายคือใคร ใครสั่งให้นายมาฆ่าฉัน”

สิบสามพูดออกมาว่า

“ไม่รู้!”

พูดจบ ก็ไม่พูดอะไรอีก

ศิษย์พี่หานเฟิงทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาลุกขึ้นพูดว่า “ศิษย์น้องลู่ฝาน ให้ฉันฆ่าเขาเถอะ ดื้อด้านจริงๆ พูดไปก็ไร้ประโยชน์ นายเห็นหรือเปล่าว่าเขาพูดไม่เกินสามคำ จงใจล้อหลอกพวกเราชัดๆ!”

ศิษย์พี่หานเฟิงดึงกระบี่ออกมา เตรียมจะจัดการเขา

เห็นศิษย์พี่หานเฟิงดึงกระบี่ออกมา สิบสามมีสีหน้าหลุดพ้น

เหมือนเขาดูปล่อยวาง ลู่ฝานเห็นภาพนี้อย่างรวดเร็ว เขายกมือขึ้นพูดว่า “เดี๋ยวก่อน ศิษย์พี่หานเฟิง อย่ารีบร้อน ให้ผมถามก่อน”

ศิษย์พี่หานเฟิงมองซ้ายมองขวา วางกระบี่ลงอย่างเหนื่อยใจ

“โอเค นายถามเถอะ ฉันขอไปนอนก่อน สู้มาทั้งวัน เหนื่อยจะตายแล้ว ศิษย์น้องหลิงเหยา ฉันนอนเตียงเธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

หลิงเหยากัดริมฝีปากแล้วพูดว่า “พี่อย่าแตะต้องของของฉัน”