บทที่ 752

“สูตรการกลั่นยาห้าใบ นับสิ”

เจ้าของร้านตกใจ เหมือนเขาคิดไม่ถึงว่าลู่ฝานจะเอาสูตรการกลั่นยาห้าใบมาได้

เขามองสูตรการกลั่นยาอย่างตื่นเต้น แล้วพูดอย่างตกใจ “เป็นของจริงทั้งหมด ลูกค้าต้องการอะไรอีกไหม ดูได้ตามสบายเลย อยากได้อะไร แค่สูตรการกลั่นยาใบเดียวก็พอ”

ขณะกำลังพูด ชายสองคนเดินเข้ามา

“เจ้าของร้าน ไหนของล่ะ เอามาให้ฉัน ยาเม็ดที่นายต้องการ ฉันไปเอามาให้แล้ว ฉันเสียเวลามากเลย!”

ชายทั้งสองคนสวมชุดสีเขียว เดินมาพร้อมรอยยิ้ม เอาขวดยาวางไว้หน้าเจ้าของร้าน

สีหน้าของเจ้าของร้านเปลี่ยนไป เหมือนเขากระอักกระอ่วน

ผู้ชายเห็นเจ้าของร้านไม่เอาขวดยา ก็ขมวดคิ้วพูดว่า “ทำไม อย่าบอกนะว่านายจะไม่ขายแล้ว”

เจ้าของร้านมองลู่ฝานด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “ขอโทษด้วย มุกเม็ดนั้น โดนลูกค้าท่านนี้ซื้อไปแล้ว เขาให้ราคาสูงกว่า!”

ผู้ชายดึงดาบยาวด้านหลังออกมาทันที

“อะไรนะ นายพูดอีกทีสิ ไอ้เด็กนี่ กล้าแย่งของฉันเหรอ รู้ไหมฉันเป็นใคร รู้จักสำนักชุดเขียวไหม รีบส่งของมา เอาแขนนายมาข้างนึง แล้วฉันจะปล่อยนายไป”

ลู่ฝานไม่มีสีหน้าหวาดกลัวสักนิด เขามองผู้ชายคนนั้น

เจ้าของร้านหลบมาอีกด้าน แล้วพูดเบาๆ ว่า “ทั้งสองท่านอย่าโมโห มีอะไรพูดกันดีๆ บนเขาอวี่ฮั่วไม่อนุญาตให้ทะเลาะวิวาทนะครับ”

ดาบยาวของผู้ชายชี้มาที่คอของลู่ฝาน กล้ามเนื้อบนใบหน้าปูดขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

ลู่ฝานพูดอย่างราบเรียบว่า “ขอโทษด้วย การซื้อของ คนที่ให้ราคาสูงก็ต้องได้ แต่ในเมื่อฉันแย่งของของนาย จึงดูไม่ค่อยเป็นไปตามกฎเท่าไร ฉันชดใช้เป็นยาให้นายหนึ่งขวด ถือว่าเรื่องนี้จบ เป็นไง”

ลู่ฝานเอายาออกมาขวดหนึ่ง ยื่นให้ผู้ชายคนนั้น

ผู้ชายรับยามาอย่างไม่ลังเล เขาเปิดขวดยาดู

เมื่อเห็นแสงสว่างอยู่เต็มด้านใน มีพลังเต็มเปี่ยม อีกทั้งเม็ดยายังขยับได้ ผู้ชายตกใจมาก