บทที่ 782

“การตายคือความงามอย่างหนึ่ง เหมือนกับดอกไม้เบ่งบาน ดึงดูดให้คนเคลิบเคลิ้ม”

เสียงเย้ายวนดังออกมาจากออร่าปีศาจ เสียงเหมือนเสียงธรรมชาติ ทำให้อดจิตใจหวั่นไหวไม่ได้

“สหายร่วมปณิธานเดียวกันทุกท่าน รวมพลังที่จุดศูนย์ อย่าโดนเสียงมารของเธอปลุกเสกใส่!”

เซียนอวี่ซานตั้งสติได้เป็นคนแรก แล้วตะโกนออกมา

ยอดฝีมือคนอื่น รีบรวบรวมสติและสมาธิ แสงปรากฏขึ้นบนตัวอีกครั้ง

“ฮ่าๆๆๆ คนที่รักความชอบธรรมแบบพวกนาย น่าขำสิ้นดี คนพูดแค่สองประโยค ก็ตกใจจนอยู่ในสภาพนี้แล้ว”

เงาของซักคิวบัสเย้ายวน โผล่ออกมาจากออร่าปีศาจ

ตอนนี้สภาพของเธอ ไม่ใช่รูปร่างมนุษย์แล้ว

ตัวบวม มือเป็นหนวดสีดำ รวมไปถึงดวงตาขนาดใหญ่

ใช่ บนมือที่เป็นหนวดของเธอ เริ่มมีดวงตาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมา ดูอัศจรรย์และน่าขยะแขยงมาก

เสียงของฉางเจี๋ยหน้าผีดังขึ้น

“เหล่าเทา ชิงไห่ ถึงเวลาพวกนายลงมือแล้ว”

เมื่อสิ้นเสียง เงาคนคนหนึ่งพุ่งออกไป

ท้องฟ้าทั้งแถบมืดลงทันที หลังจากนั้นมีหน้าผีปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า โหดเหี้ยมน่ากลัว

“ฉันจะกิน!”

เสียงแหบพร่า หน้าผีอ้าปากกว้าง

ทันใดนั้น บนเขาอวี่ฮั่วฝุ่นตลบอบอวล

“วิชามารกลืนพิภพ!”

สุ่ยเชียนโหรวส่งเสียงตกใจออกมา ในบรรดาคนที่นี้ มีเพียงเธอที่รู้จักวิชามารที่น่ากลัวนี้

กระบี่เล่มหนึ่งลอยออกไป เหมือนสายฟ้าร่วงลงตรงหน้าทุกคน

หลังจากนั้นมีเงากระบี่นับไม่ถ้วน พุ่งออกมาจากกระบี่ยาวสีดำเล่มนี้ พร้อมเสียงโหยหวนของผี ทำให้ทั้งท้องฟ้าเต็มไปด้วยเงาผีมากมาย

“ฆ่า!”

เซียนอวี่ซานแผดเสียงออกมา สะบัดมือเข้ามา พลังทั้งห้าธาตุกลายเป็นมังกรเทพห้าตัว พุ่งไปฆ่าทันที พละกำลังเซียนบำเพ็ญชี่ถูกใช้ออกมาทั้งหมด!

พลเอกทั้งสี่ท่าน ใช้มือเดียวฉีกเงากระบี่ที่พุ่งมาด้านหน้า พลเอกฉือหลงแผดเสียงออกมาว่า “ตั้งค่าย!”

พลเอกทั้งสี่ท่านยกอาวุธขึ้นมาพร้อมกัน พวกเขาไม่ใช่นักบู๊ของสำนัก ไม่มีค่ายกลอะไรมากมาย ในฐานะที่เป็นคนในกองทหาร คำว่าตั้งค่ายที่พลเอกฉือหลงพูด มีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือค่ายสังหารของทหาร

“สู้!”