บทที่ 799

อีเฉินยืนครุ่นคิดอยู่ที่เดิม หลังจากนั้นยิ้มกว้างออกมา เขารีบเดินตามไปแล้วพูดว่า “ถูกต้องครับ มีเพียงองค์รัชทายาทที่มีความรู้ ส่วนองค์ชายรองไม่รู้อะไรเลย”

ฉินฝานหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า “คำนี้ใช้ได้ดีมาก ไม่รู้อะไรเลย ฉันยังชอบอีกคำหนึ่ง ไม่มีอะไรดี”

อีเฉินหัวเราะตาม

ทั้งสองหัวเราะอยู่นาน อีเฉินถามต่อ “องค์ชายรองคิดยังไงกับเรื่องของลู่ฝานครับ”

ฉินฝานพูดว่า “อันดับแรก ลู่ฝานคงไม่ได้มีพละกำลังแข็งแกร่งอะไรขนาดนั้น ท่านไม่ได้ดูอย่างละเอียดเหรอ ตอนเขาโจมตีด้วยกระบี่ หน้าเขาเหมือนจะตายเลย ถ้าพละกำลังของเขาแข็งแกร่งจนสามารถฟันมารทั้งสี่ด้วยกระบวนท่าเดียว จะมีสีหน้าแบบนี้ไหม ต้องมีสีหน้าสบายๆ สะบัดมือเบาๆ ก็พอแล้ว”

ฉินฝานพูดแล้วทำท่าทำทาง ทำให้อีเฉินหัวเราะออกมาอีกครั้ง

อีเฉินพูดว่า “ดังนั้นองค์ชายจึงคิดว่าเด็กคนนี้ไม่สมควรได้รับรายชื่อคัดเลือกใช่ไหมครับ”

ฉินฝานพูดว่า “ผิดแล้ว ตรงข้ามทั้งหมด ฉันคิดว่าควรให้เขารีบมาเมืองหลวง ส่งเข้าไปอบรมในหน่วยองครักษ์เสิ่นหวา หรือไม่ก็เขาวิถีบู๊”

“หมายความว่ายังไงครับ”

อีเฉินรู้สึกไม่เข้าใจ

ฉินฝานพูดว่า “อันดับแรก ฟันมารทั้งสี่ด้วยกระบี่เดียว แม้ไม่ใช่ฝีมือของเขา แต่คนที่ลงมือจริงๆ มีโอกาสเป็นไปได้สูงว่าจะรู้จักเขา ไม่งั้นคงไม่ช่วยตอนที่เขาลงมือหรอก ฉันไม่เคยเชื่อเรื่องความบังเอิญ ต่อมาจิตใจของไอ้หมอนี่ไม่เลว กล้าสู้ในตอนที่สิ้นหวัง โดยไม่กลัวอะไรเลย อีกทั้งยังเป็นผู้ตรวจการชั้นกลาง มีพรสวรรค์ มีศักยภาพ มีสภาพจิตใจ มีพื้นฐานของผู้แข็งแกร่งทั้งหมดแล้ว เพิ่มการอบรมดูแลอีกนิด ต้องพุ่งทะยานได้แน่นอน”

อีเฉินฟังแล้วแอบพยักหน้าอยู่ข้างๆ

“สุดท้าย หึหึ เขามีชื่อว่าฝาน หาได้ยากๆ ถ้ามีโอกาสฉันอยากดื่มกับเขาสักหน่อย”

ฉินฝานเอียงหัวไปมาแล้วเอ่ยขึ้น