บทที่ 802

รอยยิ้มปรากฏขึ้นตรงมุมปากสุ่ยเชียนโหรว เธอมองลู่ฝานอย่างดูหมิ่นแล้วพูดว่า “นายจะฆ่าฉันเหรอ สวะโง่เขลา ถ้าลูกหลานตระกูลสุ่ยฆ่าง่ายขนาดนั้น ก็ไม่ใช่ตระกูลสุ่ยแล้ว การที่ฉันพูดกับนายแบบนี้ เพราะตั้งแต่ฉันเกิด ก็มีอักษรยันต์ของอริยปราชญ์สลักไว้บนตัว แค่มีคนคุกคามชีวิตฉัน อักษรยันต์พวกนี้จะโจมตี ระเบิดเขาจนกลายเป็นผุยผง ถ้านายอยากลองรสชาติของการเป็นผุยผง ก็ลองฆ่าฉันได้ ฉันถือโอกาสบอกนายละกัน แค่นายกล้าแตะต้องฉัน ทั้งประเทศอู่อานจะไม่มีที่ให้นายอยู่อย่างสงบอีก”

สุ่ยเชียนโหรวหัวเราะอย่างดูหมิ่น เธอรอสีหน้าหวาดกลัวของลู่ฝาน จากนั้นก็ช่วยเธอปลดผนึก สุดท้ายก็คุกเข่า ก้มลงจูบรองเท้าเธอ อ้อนวอนขอให้อภัยให้

พวกกระจอกควรแหงนมองเธอเช่นนี้ ตั้งแต่เล็กจนโต สุ่ยเชียนโหรวผ่านมาแบบนี้ตลอด

แต่ต่อมาสิ่งที่ลู่ฝานแสดงออก กลับเหลือความคาดหมายของเธอ ลู่ฝานเอามือกอดอกพูดว่า “หืม งั้นเหรอ เก่งขนาดนั้นเลย งั้นอักษรยันต์พวกนี้ขวางไม่ให้ผมถอดเสื้อผ้าเธอได้ไหม”

เพียงประโยคเดียว สีหน้าสุ่ยเชียนโหรวเปลี่ยนไปทันที ตอนนี้คนที่มีสีหน้าหวาดกลัวกลับเป็นเธอ

ลู่ฝานพูดต่อ “ถ้าตอนนี้ผมเปลื้องผ้าเธอจนหมด ให้คนทั้งเมืองมาชม อักษรยันต์บนตัวเธอจะระเบิดผมจนเป็นผุยผงได้ไหม ผมอยากรู้จริงๆ”

สุ่ยเชียนโหรวพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “นายไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก”

ลู่ฝานเดินเข้ามา แววตาเย็นชา ออร่าอาฆาตอันน่ากลัวปกคลุมทั้งตัวสุ่ยเชียนโหรว

สุ่ยเชียนโหรวรู้สึกหนาวตั้งแต่หัวจรดเท้าทันที เหมือนความหนาวเข้าไปในกระดูก ทำให้เธอสั่นแบบไม่รู้ตัว

ลู่ฝานพูดช้าๆ ว่า “เธอลองพูดว่าสวะอีกทีสิ ดูสิว่าผมจะกล้าทำแบบนั้นหรือเปล่า”

สุ่ยเชียนโหรวกัดฟันกรอด ความกลัวผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่สามารถควบคุมได้