บทที่ 806

คุณย่าไม่พูดอะไร ทำเพียงมองลู่ฝานเงียบๆ รอยยิ้มมุมปากไม่หายไป

ลู่ฝานเห็นคุณย่ามีท่าทางแบบนี้ เริ่มมั่นใจกับการคาดเดาในใจ

“คุณย่า คนนั้นเป็นคุณย่าเหรอ”

ลู่ฝานไม่อ้อมค้อม ถามออกมาตรงๆ

ในที่สุดคุณย่าพูดออกมาว่า “เรื่องบางเรื่อง นายไม่จำเป็นต้องถาม”

ลู่ฝานพยักหน้าเข้าใจ การคาดเดาในใจแปรเปลี่ยนเป็นความแน่ใจ ความเลื่อมใสมากมายผุดขึ้นในใจลู่ฝานทันที

ผู้แข็งแกร่งที่เข้าสู่แดนอยู่ข้างเขา ลู่ฝานอยากเอาวิชาหนึ่งเดียวแดนไกลโพ้นเล่มนั้น ออกมาให้อีกฝ่ายสอนให้ตอนนี้เลย

แต่ต่อมาคุณย่ายิ้มแล้วพูดว่า “แต่ในเมื่อถามแล้ว งั้นฉันจะบอก ฉันเป็นแค่คนพิการ”

ลู่ฝานอึ้งไป พูดอย่างสงสัยว่า “อย่าบอกนะว่าไม่ใช่คุณย่า”

คุณย่าพยักหน้า แล้วส่ายหน้า ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

ลู่ฝานสับสนไปหมดแล้ว แต่คุณย่ากลับหัวเราะอย่างมีความสุข เหมือนนี่คือสิ่งที่เธอต้องการ

ไม่นานหลิงเหยาวิ่งกลับมา แต่มีคนหนึ่งตามเธอกลับมาด้วย

สิบสาม!

ขอบตาดำคล้ำ ร่างกายซูบผอม เสื้อผ้าขาด สิบสามเดินกลับมากับหลิงเหยา

“ลู่ฝาน เขามาหานาย”

หลิงเหยาเอ่ยขึ้น

ลู่ฝานเดินเข้ามา มองสิบสามอย่างละเอียด

ทันใดนั้น ลู่ฝานพบว่าอักษรยันต์บนตัวสิบสามหายไปแล้ว

ลู่ฝานพูดว่า “ตอนนี้นายน่าจะรู้ว่าเจ้าสำนักชุดแดงของพวกนายเป็นมารใช่ไหม”

สิบสามพยักหน้าช้าๆ

ลู่ฝานพูดต่อ “ลายมารบนตัวนายหายไปแล้ว แสดงว่ามารตัวนั้นไม่ได้ควบคุมนายแล้ว ตอนนี้นายเป็นอิสระ”

สิบสามเงยหน้ามองลู่ฝาน จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ อีก

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “ฉันเคยรับปากนาย แค่นายเข้าร่วมการต่อสู้ ฉันจะปล่อยนาย นายไม่ต้องกังวลว่าฉันจะแก้แค้นนาย ถ้าฉันจะฆ่านาย ฉันฆ่าไปนานแล้ว”

สิบสามพูดออกมาว่า “ผมรู้”