บทที่ 830

เมื่อใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แวบแรกที่ลู่ฝานเห็นคนพวกนี้ ก็รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร

นักโทษ!

ดำขลับไปทั้งตัว เสื้อผ้าขาด ผอมซูบเป็นอย่างมาก นอกจากนักโทษ ลู่ฝานคิดไม่ออกเลยว่าพวกเขาเป็นใคร

ลู่ฝานกวาดตามองพวกเขา ลู่ฝานมองหินโสโครกใต้ก้นพวกเขา พอรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงโดนควบคุมเอาไว้

“ไม่ต้องมองแล้วเด็กน้อย อีกไม่นานนายก็จะเป็นเหมือนเรา”

ชายคนหนึ่งที่ดูหลังค่อมพูดออกมา ส่วนคนอื่นพากันหัวเราะคิกคัก

ลู่ฝานถามว่า “พวกนายเป็นนักเรียนสถาบันสอนวิชาบู๊เหรอ”

ผู้ชายตอบว่า “ใช่ หากยึดตามการรับนักเรียนใหม่ทุกปี ฉันน่าจะเป็นศิษย์พี่ของศิษย์พี่พวกนาย มาสิ ไหนลองเรียกศิษย์พี่สิ”

กลุ่มผู้ชายตัวผอมดำหัวเราะออกมาอีก ลู่ฝานเห็นในบรรดาคนพวกนั้นหัวเราะจนขี้มูกโป่ง

ลู่ฝานขมวดคิ้วเบาๆ แล้วพูดว่า “ตลกขนาดนั้นเลยเหรอ”

ผู้ชายพูดว่า “รอพวกนายอยู่ที่นี่นานๆ จะรู้เอง อ้อ ใช่สิ บางทีนายอาจอยู่ได้ไม่นานขนาดนั้น ดูนายสะอาดสะอ้าน เนื้อน่าจะอร่อยมาก”

พูดพลาง แววตาผู้ชายมีแสงสีเขียวเหมือนหมาป่าชั่วร้าย

ส่วนคนอื่น ก็มีแววตาสีเขียว

กวาดตามองดูแล้ว เหมือนเข้ามาในรังหมาป่า ลู่ฝานดึงกระบี่หนักไร้คมออกมา แล้วพูดว่า “กินฉันเหรอ ฉันขอเตือนพวกนาย ทางที่ดีอย่าพูดเป็นเรื่องตลก เพราะฉันฆ่าคนได้จริงๆ”

พลังปราณปรากฏออกมา ทันใดนั้นสีหน้าของกลุ่มคนเปลี่ยนไปทันที

“นายไม่ได้โดนทำลายวิทยายุทธเหรอ เป็นไปไม่ได้ พวกเขาไม่ได้ทำให้นายพิการแล้วค่อยโยนเข้ามาเหรอ”