บทที่ 835

ทันใดนั้น ส่วนที่โดนฟันกลายเป็นเถ้าอยู่บนพื้น เลือดสดกระจาย ลั่วหยู่หน้าซีดเผือด ตะโกนใส่ลู่ฝานสุดเสียง “ฉันจะฆ่านาย ฉันจะฆ่านายแน่นอน”

ลู่ฝานพูดอย่างราบเรียบว่า “นายตะโกนหลายรอบแล้ว ฉันจำได้”

ตอนนี้จ้าวซวี่ถอยห่างกว่าทุกคน เขามองลู่ฝานเหมือนมองมาร

เขาไม่เข้าใจ ทำไมคนคนนี้ถึงทำเรื่องน่ากลัวขนาดนี้ ในสถานการณ์แบบนี้ได้อีก ในหัวเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คืออยู่ให้ห่างเขา

เฮียสงตกใจมาก จ้องลู่ฝานแล้วพูดว่า “นายเป็นใครกันแน่”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “คนมาใหม่”

เฮียสงพูดว่า “ไม่มีคนมาใหม่เหมือนนายสักคน ไอ้หนุ่ม นายกำลังรนหาที่ตาย”

ลั่วหยู่ฝืนผนึกเส้นลมปราณของตัวเอง ไม่ให้ตัวเองเสียเลือดจนตาย

“ฆ่าเขา เขาขยับไม่ได้ เอาอาวุธฟันเขาให้ตาย”

กลุ่มคนเอาอาวุธออกมาทันที คนหนึ่งเป็นผู้มาใหม่ที่แตะต้องไม่ได้ ส่วนอีกคนเป็นผู้มาใหม่ที่เหมือนเม่น ตายไปก็ดีแล้ว

สายตาที่ทุกคนมองลู่ฝานล้วนเปลี่ยนไป

ตอนนี้จิตใจของพวกเขา เหมือนกินหนูตายเข้าไป

อันที่จริงมีผู้มาใหม่ ควรเป็นเรื่องที่มีความสุข อีกทั้งยังแบ่งของกันได้ แต่คนมาใหม่คนนี้ทำแบบนี้ จะไม่ให้คนโกรธ จะไม่ให้คนหงุดหงิดได้ยังไง

สิ่งสำคัญกว่านั้น พวกเขาก็มาจากการเป็นคนที่มาใหม่ คนที่อยู่ในนี้ มีใครบ้างที่เข้ามาแล้วไม่โดนรูดจนหมดตัว หลังจากนั้นโดนโยนออกไป ปล่อยไปตามยถากรรม