บทที่ 837

เฮียสงหันมามองลู่ฝานแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ทิ้งเขาไว้ที่นี่ตามยถากรรม ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา”

คนส่วนใหญ่เห็นด้วยกับข้อเสนอของเฮียสง คนพวกนี้แยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว

มีเพียงลั่วหยู่กับจ้าวซวี่ที่มีสีหน้าไม่เต็มใจ แต่พวกเขาก็หวาดกลัวเสียงที่ล่องลอยนั่น สุดท้ายก็เลือกเดินออกไป

บนหินโสโครกกว้างและเรียบ เหลือลู่ฝานเพียงคนเดียว

มีลมพัดบนผิวน้ำสีดำ พร้อมกับความหนาวเย็นจับใจ

แสงของหญ้าเรืองแสง ส่องจนหน้าลู่ฝานดูซีด ลู่ฝานยิ้มบางๆ และนอนอยู่บนพื้นอย่างนั้น

“ถือว่าผ่านความยากลำบากมาได้หนึ่งอย่าง ที่บ้าๆ แบบนี้วุ่นวายจริงๆ! ท่านผอ. ถ้าผมตายที่นี่จริง ถึงผมเป็นผีผมก็ไม่ปล่อยท่านไปแน่นอน”

ลู่ฝานพูดพึมพำ มีเพียงเจดีย์เสวียนเก้ามังกรที่ได้ยินคำพูดของเขา

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรหัวเราะแล้วตอบว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ฟ้าย่อมมีทางออกให้คนเราเสมอ ไม่ต้องกลัว ในเมื่อไม่ตาย ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง ตอนนี้เจ้านายต้องรีบฟื้นฟูพลังกลับมาให้เร็วที่สุด”

ลู่ฝานพูดเห็นด้วย “ใช่ ฟื้นฟูพลังคือสิ่งสำคัญ”

ลู่ฝานหลับตาลงทั้งสองข้าง เริ่มตรวจสอบในร่างกายตัวเอง

จู่ๆ ลู่ฝานตกใจกับสภาวะในร่างกายตัวเอง เห็นเพียงแสงสีฟ้าทั่วแขนขาและกระดูกของเขา เหมือนผนึกขนาดใหญ่ ผนึกทุกส่วนของร่างกายเอาไว้

โดยเฉพาะตันเถียนของเขาโดนผนึกเอาไว้ ปราณชี่ที่เหลือเพียงเล็กน้อย โดนกดอยู่ในตันเถียน ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

เหมือนสถานการณ์จะไม่สู้ดีเท่าไร!