บทที่ 846

“ทำไมคนที่ออกมาถึงเป็นเขา”

เฮียสงกัดฟันพูด

แม้จ้าวซวี่กับลั่วหยู่จะพิการ แต่ไม่มีทางจะจัดการผู้มาใหม่เพียงคนเดียวไม่ได้

แค่ลงมือรุนแรง ผู้มาใหม่ที่ไม่มีแรงตอบโต้กลับ จะหลบพ้นได้อย่างไร

แต่ความจริงไม่เหมือนที่พวกเขาคิดไว้ อีกทั้งยังแตกต่างโดยสิ้นเชิง

ลู่ฝานไม่เพียงแต่จะเดินออกมาอย่างไม่เป็นอะไรเลย อีกทั้งยังมองพวกเขาด้วยสายตาดูหมิ่น

การยั่วโมโหแบบนี้ ยอมไม่ได้จริงๆ เฮียสงเดินเข้าไป

มู่หนี ไอ้ตาแดง และต้าเก้อเดินตามไป อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ลู่ฝานรอทั้งสามคนเดินเข้ามาอยู่หน้าประตู เขามองมู่หนีแล้วพูดว่า “ดูเหมือนฉันไม่ควรทำธุรกิจกับเธอ”

มู่หนีพูดว่า “เสียดายมาก ฉันกินยาของนายหมดแล้ว ประสิทธิภาพไม่เลว”

ลู่ฝานพูดอย่างไม่สนใจ “วางใจเถอะ เธอจะอ้วกออกมาไม่ช้าก็เร็ว”

มู่หนีส่งเสียงหึ สีหน้าไม่สบอารมณ์

ขณะนั้นเฮียสงผลักประตูห้อง สิ่งที่ปรากฏเข้ามาในสายตาคือศพของจ้าวซวี่กับลั่วหยู่ ที่กำลังโดนกัดกิน

ไม่รู้ไอ้เก้าใช้พิษอะไร เพราะประสิทธิภาพดีมาก

พวกเฮียสงหน้าเปลี่ยนสีทันที เฮียสงพูดออกมาว่า “สวะ!”

ลู่ฝานได้ยินคำพูดของเขา ก็พอเดาอะไรได้แล้ว

เขากวาดตามองคนพวกนี้แล้วพูดว่า “รู้นานแล้วว่าพวกนายไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก แต่คิดไม่ถึงว่าพวกนายจะส่งสองคนนี้มาตาย”

เฮียสงเดินกำหมัดมาข้างลู่ฝาน “ไอ้หนุ่ม ดูเหมือนเราประเมินนายต่ำไปจริงๆ”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไม ตอนนี้ไม่คิดจะลงมือเองแล้วเหรอ ฉันคิดว่าจัดการสองคนนี้ จะทำให้คนที่หลบอยู่ข้างหลังแบบพวกนายลงมือซะอีก”

เฮียสงกัดฟันมองลู่ฝาน “ไอ้หนุ่ม นายรนหาที่ตาย นายคิดว่าถ้าเราลงมือ นายจะมีโอกาสรอดเหรอ”