บทที่ 857

สองคำสุดท้ายของลู่ฝานอุดปากฮ่วนเย่ว์ เธอเห็นว่าพูดสู้เขาไม่ได้ จึงส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจแล้วพูดว่า “แล้วแต่นาย นายรีบขจัดผนึกบนตัวฉันออกเร็วๆ สิ”

ลู่ฝานพยักหน้า ขณะกำลังจะเอาฝ่ามือวางบนไหล่ฮ่วนเย่ว์

ขณะนั้นฮ่วนเย่ว์ถอดเสื้อด้านบนของตัวเอง แผ่นหลังขาวสว่าง ทำให้ลู่ฝานมองจนเต็มตา

ลู่ฝานอ้าปากค้างพูดว่า “นี่เธอ......”

ฮ่วนเย่ว์หันหลังพูดกับลู่ฝานว่า “รักษาบาดแผล ทำลายผนึก ล้วนต้องทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ รีบสิ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย นายจะชักช้าทำไม รีบกำจัดผนึกในตัวฉันออกเร็วๆ สิ แล้วตาอย่ามองมั่วซั่ว มือก็อย่าจับไปทั่ว ถ้ากล้าจับไปทั่ว ฉันจะเฉือนนาย”

ลู่ฝานกลืนน้ำลาย รู้สึกว่าที่ฮ่วนเย่ว์เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อกี้ ก็เพราะสิ่งนี้สินะ

เขาจะพูดอะไรได้อีก แม้เขารู้ว่าการทำลายผนึก ไม่จำเป็นต้องถอดเสื้อผ้า แต่เธอถอดแล้ว จะให้เธอใส่เหรอ

นี่มัน......วุ่นวายเกินไปหรือเปล่า!

ความคิดมากมายวนเวียนในหัวลู่ฝาน วางฝ่ามือลงบนไหล่ฮ่วนเย่ว์

ฮ่วนเย่ว์กำลังจะพูดอะไร ก็รู้สึกว่าพลังความร้อนในมือลู่ฝานเข้ามาในตัวเธอ หลังจากนั้นพลังสีฟ้าในตัวเธอพุ่งอย่างบ้าคลั่ง ตันเถียนที่โดนผนึกเอาไว้ ตอนนี้โดนปลดผนึกแล้ว

พลังปราณที่ไม่ได้เห็นมานานไหลไปทั่วตัว มีเสียงเม็ดถั่วระเบิดดังขึ้นบนตัวฮ่วนเย่ว์

ระยะเวลาเพียงครู่เดียว ลู่ฝานรู้สึกว่าระดับวิทยายุทธของฮ่วนเย่ว์สูงขึ้นถึงสองขั้น ตันเถียนขยายใหญ่ พลังปราณแข็งตัว ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น แขนขาและกระดูกมีพลังแผ่ซ่านอยู่

ผมฮ่วนเย่ว์สะบัดปลิว ตัวเป็นสีแดงเพลิง

อีกทั้งท่ามกลางเพลิงสีแดงของเขา กลับมีสีฟ้าอยู่ด้วย นั่นเป็นพลังที่ลู่ฝานพยายามรวมไว้ด้วยกัน