บทที่ 859

แต่ไม่เป็นไร พวกนี้สามารถใช้ยาเสริมได้

คนที่ฝึกทั้งบู๊และชี่ควบคู่กัน ถ้าไม่ใช้ความสามารถในกลั่นยาให้เต็มที่ คงเสียของมาก

ยังไงที่นี่ก็ไม่มีคน ลู่ฝานตัดสินใจเอาหม้อสือฟางออกมา เริ่มกลั่นยาครั้งใหญ่

เขาถือสูตรการกลั่นยาเป็นปึกเอาไว้ในมือ สมุนไพรเป็นกอง ถูกเขาแผ่ออกเต็มหน้าห้อง

เพื่อรับรองว่าจะไม่มีใครรบกวนตอนกลั่นยา ลู่ฝานตั้งใจให้ไอ้เก้าเอาค่ายกลที่เอากลับมาจากเขาอวี่ฮั่วออกมาใช้

แค่มีคนมา เขาจะสัมผัสได้ทันที และสั่งการให้ค่ายกลโจมตี

การกระทำของเขา ทำให้รัศมีวงกลมประมาณสิบลี้ กลายเป็นหมอกรางๆ ทั้งแถบ

สำหรับคนที่อยู่ในคุกน้ำ เป็นภาพมหัศจรรย์อย่างไม่ต้องสงสัย ขนาดคนที่กลับมาอย่างฮ่วนเย่ว์ ยังโดนค่ายกลกันเอาไว้ เธออดโมโหไม่ได้ บ่นพึมพำว่า “คิดไม่ถึงว่าเขาว่างค่ายกลเป็นด้วย”

หลังจากนั้นก็ตะโกนตามค่ายกลสุดเสียง

อันที่จริงเธอสามารถตะโกนเรียกชื่อลู่ฝานนอกค่ายกลได้ เพื่อให้ลู่ฝานเปิดค่ายกลให้เธอเข้าไป

แต่ฮ่วนเย่ว์ผู้เย่อหยิ่ง ไม่ยอมทำแบบนี้ เธอจะแอบเข้าไปเงียบๆ เธอไม่เชื่อว่าค่ายกลที่ลู่ฝานทำออกมา จะต้านทานฝีเท้าของเธอได้

ฮ่วนเย่ว์บุกเข้าไปในค่ายกลทุกวัน สภาพดูไม่ได้ทุกครั้งที่กลับมา

ฮ่วนเย่ว์ที่กำลังโมโห รีบไประบายอารมณ์กับพวกหมีดำ พวกหมีดำที่น่าสงสาร เพิ่งโดนลู่ฝานซัดจนสาหัส ตอนนี้ยังกลายเป็นก้อนเนื้อให้ฮ่วนเย่ว์ซัดอีก รันทดจนไม่รู้จะพูดยังไง

เพราะพลังชำระล้างของเทพอักษร ไม่ต้องใช้ตันเถียนก็สามารถเก็บไว้ในตัวได้ ไม่งั้นจากการที่พวกหมีดำและมู่หนีโดนซัดจนอยู่ในสภาพเกือบแย่ บวกกับโดนฮ่วนเย่ว์เล่นงานแบบนี้ คงตายไปนานแล้ว

ขณะที่ทำอะไรไม่ได้ คนพวกนี้ทำได้เพียงออกจากเกาะหินโสโครก หนีไปหลบที่อื่น

คิดว่าอีกไม่นาน พวกเขาคงเหมือนกับคนหนังหุ้มกระดูกพวกนั้น กลายเป็นคนน่าสงสาร สูญเสียพลัง มีชีวิตอยู่ได้ด้วยการกินศพเพื่อนตัวเอง