บทที่ 867

หลิงเหยาพูดเบาๆ ว่า “ลู่ฝานกลับมาหรือยัง”

หานเฟิงส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วพูดว่า “เฮ้อ ยังเลย ถ้าเขากลับมาแล้ว ฉันบอกเธอเป็นคนแรกแน่นอน”

หลิงเหยาพยักหน้า เอาตุ๊กตาผ้าออกมาหนึ่งตัว

“ฉันรู้ว่าตอนนี้เขาไม่เป็นอะไร แต่เขาโดนขังนานเกินไปแล้ว ท่านผอ.ใจร้ายจริงๆ บอกว่าจะขังก็ขังจริงๆ”

หลิงเหยาลูบหน้าตุ๊กตาผ้า จากนั้นยัดมันกลับลงไปในกระเป๋า

หานเฟิงสงสัยว่าหลิงเหยารู้ได้ยังไงว่าตอนนี้ลู่ฝานไม่เป็นอะไร แต่เขาไม่มีเวลาถาม เพราะตอนนี้เขาเห็นพวกศิษย์พี่ใหญ่เดินออกมา

ศิษย์พี่ฉู่สิง ศิษย์พี่ฉู่เทียน ศิษย์พี่ใหญ่ สีหน้าทั้งสามคนดูไม่สู้ดีนิดหน่อย

หานเฟิงรีบเดินเข้าไปถามว่า “ทำไมเหรอครับ”

ศิษย์พี่ฉู่สิงกัดฟันพูดว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว โดนลับหลังแล้ว คนหน้าไม่อายพวกนั้น น่าเสียดายที่พวกเขาทำเรื่องแบบนี้ได้”

หานเฟิงยังสงสัยมาก เขาพูดต่อ “บอกผมมาสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

ศิษย์พี่ฉู่เทียนพูดว่า “เมื่อกี้อาจารย์คณะอื่นมากันหมด ยกเว้นคณะหยินหยางกับคณะบังเหิน พวกเขามาเพื่อบอกพวกเรา การต่อสู้จัดอันดับคณะปีนี้ มีการเปลี่ยนแปลงกฎบางส่วน”

หานเฟิงอ้าปากค้าง พูดว่า “เปลี่ยนยังไง”

ฉู่เทียนพูดตรงๆ ว่า “อาจารย์คณะอื่นเข้าใจว่าคณะหนึ่งเดียวของเราแข็งแกร่งเกินไป จึงให้นักเรียนที่มีฝีมือทั้งหมดของคณะพวกเขา มาประลองเล่นก่อน ขอคำแนะนำสักหน่อย ไม่กระทบต่ออันดับ ต้องการสู้แค่ครั้งเดียว ได้รับการอนุมัติจากท่านผอ.แล้ว”

หานเฟิงพูดอย่างตกใจว่า “แบบนี้ได้ด้วยเหรอ พวกเขารวมตัวกันมาหาเรื่องเหรอ”

ฉู่เทียนพูดว่า “นายเข้าใจแบบนี้ก็ได้ อย่างไรก็ตาม พวกเขามาในนามการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยการประลองบู๊ ฉันไม่รู้ว่าควรดีใจหรือโมโหดี พวกเขายอมมาเป็นกลุ่ม แสดงว่าพวกเราเก่งจนพวกเขาไม่กล้ามาคนเดียว แต่พวกเขาทำแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ามีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือซัดคณะหนึ่งเดียวของเราจนเละ”

ฉู่สิงพูดขึ้นข้างๆ ว่า “นี่มีความอาฆาตแค้นนะ”

ฉู่เทียนพยักหน้าเบาๆ

ศิษย์พี่ใหญ่ไม่สนใจการพูดคุยของพวกเขา มองพวกเฉียวเซวียนที่เดินขึ้นมา พูดเสียงก้องว่า “สหายทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่คณะหนึ่งเดียว”

เสียงหลัวตานดังขึ้น

“ไม่ต้องเกรงใจ คิดว่าพวกนายคงรู้แล้วว่าพวกเรามาทำไม”