บทที่ 888

ลู่ฝานหมดคำจะพูด ถ้าจุดเล็กๆ เป็นเขตเขตหนึ่ง งั้นจากเขตตงหวาถึงเมืองหลวง ต้องผ่านจุดเล็กมากมายนับพันนับหมื่น

ประเทศอู่อานแสนแปดพันเขต เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน

พื้นที่หนึ่งเขต นกไม่สามารถบินอพยพไปทางใต้ได้ เขตเป็นพันเป็นหมื่น ถึงนั่งนกปิดฟ้า บินสัก 8-10 ปี ก็บินไม่ถึง

ท่านผอ.ท่าทางรับไม่ได้ของลู่ฝาน ก็หัวเราะอย่างมีความสุข หัวเราะจนฟันจะร่วงแล้ว

ลู่ฝานมองสีหน้าของท่านผอ. สีหน้าไม่สู้ดีเข้าไปอีก

ท่านผอ.มองสีหน้าไม่สู้ดีของลู่ฝาน จู่ๆ ก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ทำไม นายจะต่อยฉันเหรอ”

ลู่ฝานอึ้งไป ยังไม่ทันพูดอะไร

ท่านผอ.ก็ซัดหมัดเข้ามา หมัดยังไม่ทันโดน ลู่ฝานรู้สึกว่ากล้ามเนื้อทั้งตัวเริ่มสั่นอย่างรุนแรง

พลังอันแข็งแกร่งเหมือนภูเขาขนาดใหญ่ชนในแนวขวาง ทำให้เขาต้องซัดหมัดออกมา

ลู่ฝานแผดเสียง แล้วซัดหมัดออกมา

พลั่ก!

เสียงดังอึกทึกไปทั่ว หมัดของลู่ฝานซัดลงบนฝ่ามือของท่านผอ.

เห็นได้ด้วยตาเปล่า ตัวของท่านผอ.เหมือนน้ำกระเพื่อม

“พลังหมัดดี พละกำลังดี พลังชี่ดี ดูเหมือนนายฝึกพลังความเป็นความตายวนเวียนสำเร็จแล้ว ที่ให้นายเข้าคุกใต้ดินในตอนนั้น เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริงๆ”

ท่านผอ.มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ลู่ฝานเพิ่งรู้ตัว ท่านผอ.กำลังลองเชิงพลังของเขา