บทที่ 896

เพราะความอาฆาตอันน่ากลัว ยึดเขาเอาไว้กับที่

ชายกำยำที่อยู่ข้างๆ ตกใจจนไม่กล้าพูดอะไร พวกเขาเป็นแค่นักเลงข้างถนนเท่านั้น

นักเลงจุดเสริม ก็แค่นักเลงเท่านั้น เคยเจอคนที่ปล่อยความอาฆาตน่ากลัวแข็งแกร่งออกมาแบบลู่ฝานซะที่ไหนกันล่ะ

บวกกับพละกำลังของพวกเขาก็รับไม่ค่อยจะได้

แดนปราณนอกแบบไม่ค่อยเต็มใจ พละกำลังแบบนี้ ลู่ฝานแทบจะไม่ต้องใช้นิ้วสักนิ้ว แค่จ้องเขาแวบเดียว เขาก็ขยับไม่ได้แล้ว

ลู่ฝานพูดว่า “ฉันจะถามอีกรอบ ลุงชางอยู่ไหน”

ลู่ฝานมองชายอ้วนท้วนข้างหน้า ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความดุดัน

เหมือนผู้ชายตกใจจริงๆ พูดตะกุกตะกักว่า “เดินไปข้างหน้าตามถนนเส้นนี้ ก็จะเห็นแล้ว เขากำลังหาคนอยู่ที่ลานเมฆ”

รอยยิ้มปรากฏตรงมุมปากลู่ฝาน เขาตบทั้งสองคนเบาๆ อีกสองสามครั้ง

“ดีมาก ต้องแบบนี้สิ ต่อไปอย่าสะกดรอยตามคนอื่น รูปร่างแบบพวกนายสองคน ไม่เหมาะกับการสะกดรอยตามคนเป็นอย่างมาก”

พูดจบ ลู่ฝานหันหลังเดินออกไป

ขณะนั้นสิบสามเดินมาข้างหน้า ฝ่ามือมีสายลม ขณะที่กำลังสะบัดมือเตรียมฆ่าสองคนนี้

ลู่ฝานสะดุ้งโหยง รีบรั้งสิบสามเอาไว้แล้วพูดว่า “นายจะทำอะไร”

สิบสามมองลู่ฝานอย่างงุนงง แล้วพูดว่า “ศัตรู ฆ่า!”

ลู่ฝานสีหน้าตกใจ เขาเพิ่งนึกได้ สิบสามมาจากคนที่ฝึกฝนชั่วร้าย สไตล์และการกระทำของเขาก็ต้องเป็นผู้ฝึกฝนชั่วร้าย

ลู่ฝานมองสิบสามอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ต่อไปถ้าฉันพูดว่าฆ่า ถึงจะฆ่าได้ เข้าใจไหม”

สิบสามพยักหน้า แล้วเก็บพลัง

ทั้งสองคนช็อกไปแล้ว ธาตุทั้งห้ากลายเป็นสายลม นักบู๊แดนปราณชีวิต พวกเขาสะกดรอยตามนักบู๊แดนปราณชีวิต นี่มันรนหาที่ตายไม่ใช่หรือไง

สิบสามมองทั้งสองคนด้วยแววตาวูบไหว เหมือนเขาไม่เข้าใจว่าทำไมลู่ฝานถึงไม่ฆ่าพวกเขา

แต่ลู่ฝานเป็นเจ้านาย เขาพูดออกมาแล้ว สิบสามไม่ฝ่าฝืนอยู่แล้ว

ในใจของสิบสาม ลู่ฝานคือนักบู๊ไร้เทียมทาน ที่ฟันมารทั้งสี่ด้วยกระบี่เดียว แต่เวลาปกติเขาทำอะไรอย่างถ่อมตัวก็แค่นั้น

พวกหยวนเลี่ยที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลก็ช็อกเหมือนกัน พวกเขาดูไม่ออกจริงๆ สิบสามที่ยืนซื่อๆ อยู่หลังลู่ฝานตลอดเวลา คือนักบู๊แดนปราณชีวิต