บทที่ 9

ในเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าสีฟ้าไม่มีเมฆ และดวงอาทิตย์ส่องแสงสีทองโปรยปราย

บนถนนถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว และคนเดินถนนก็เดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ ลู่ฝานเดินไปทางร้านขายยาสมุนไพร ในกระเป๋าของเขาเต็มไปด้วยเหรียญทอง ซึ่งมันเป็นเงินออมเกือบทั้งหมดของเขา

หลังจากที่เขาได้ทักษะวิชาบู๊หมัดถล่มเขาในเมื่อคืนนี้ ลู่ฝานก็ศึกษามันอย่างระมัดระวัง อ่านมันให้เข้าใจก่อน อ่านให้ละเอียด แล้วจึงเริ่มฝึกฝน

เขาพบว่า สิ่งสำคัญที่สุดในการฝึกฝนหมัดถล่มเขานั้น ปัญหาไม่ใช่อยู่ที่แขน แต่เป็นปัญหาของวัสดุยา

ทักษะวิชาบู๊ชุดนี้ ต้องได้รับการฝึกฝนร่วมกับยาสมุนไพร และต้องใช้สมุนไพรชนิดหนึ่งเพื่อการรักษาที่ค่อนข้างดี นั่นก็คือหญ้าเปลวเพลิง และหากไม่มียาดังกล่าว งั้นการทุบแขนเข้ากับก้อนหินนั้น มันก็ถือเป็นการกระทำที่โง่เขลาอย่างไม่ต้องสงสัย

ดังนั้น ในช่วงเช้าตรู่ ลู่ฝานก็ได้ออกไปซื้อยาสมุนไพรชนิดนี้

สำหรับหญ้าเปลวเพลิง ลู่ฝานยังคงพอรู้เรื่องอยู่บ้าง ไม่ว่ายังไงเขาก็มาจากตระกูลแห่งวิชาบู๊เช่นกัน จำเป็นต้องรู้ด้วยว่า ยาสมุนไพรชนิดใดใช้อะไรได้บ้าง ไม่ว่ายังไงตระกูลลู่ของพวกเขาก็เปิดร้านขายยาสมุนไพรด้วยเช่นกัน แต่มีราคาขายที่แพงมาก และลูกศิษย์จากตระกูลเองไปซื้อ ก็ยังไม่มีส่วนลดเลย

เดินมาที่ถนนสายหลักในเมือง ถนนสายนี้พลุกพล่าน และเต็มไปด้วยเสียงผู้คน

อากาศที่หนาวเย็น ไม่ได้ลดความกระตือรือร้นในการช้อปปิ้งของทุกคนเลย พ่อค้าหาบเร่ตามถนน และร้านค้าที่เรียงรายเป็นแถว ยังคงเต็มไปด้วยแขก

ขณะที่ลู่ฝานเดินไป เขาก็มองหาเงาร่างของหญ้าเปลวเพลิง ถ้าสามารถหาได้จากแผงขายของข้างนอก ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะดีที่สุด เนื่องจากราคาที่พ่อค้าหาบเร่เสนอ มักจะถูกกว่าของร้านมาก และขึ้นอยู่กับสถานการณ์ยังจะสามารถต่อรองราคากันได้ ซึ่งเหมาะมากสำหรับคนที่ไม่ร่ำรวยอย่างลู่ฝาน

หลังจากมองหาตามถนนไปครึ่งทางแล้ว ลู่ฝานก็ไม่เห็นร่องรอยหญ้าเปลวเพลิงเลย

หญ้าเปลวเพลิงเป็นยาสมุนไพรสีแดงเพลิง รากเป็นสีขาวจะดีที่สุด สีฟ้าคืออันดับรอง และเป็นสีแดงทั้งต้นระดับต่ำที่สุด

ลู่ฝานค้นหาแผงลอยทีละร้าน และในที่สุด เขาก็เห็นกองหญ้าเปลวเพลิงสีแดงเพลิงอยู่หน้าแผงขายของใกล้ร้านขายอาวุธ