บทที่ 916

เรือหัวใจมังกรได้แล่นไปข้างหน้าต่อเนื่อง ลู่ฝานยืนอยู่ที่บนเรือ และกระบี่หนักไร้คมตั้งตรงอยู่ด้านหน้าตัวเขา

“ทุกท่าน หากอีกสักครู่เกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็อย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่ามไป! ”

ลู่ฝานพูดขึ้นเสียงดัง

เมื่อได้ยินที่ลู่ฝานพูด นักบู๊ทุกคนต่างก็ตื่นตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีใครสงสัยอะไร

ไม่นานนักเรือหัวใจมังกรก็แล่นมาถึงเบื้องหน้าของรังไหมแล้ว ระยะห่างขนาดนี้ เพียงพอที่จะทำให้รังไหมที่เรียงรายอยู่ด้านหน้านั้นระเบิดสลายได้ แล้วก็กระโจนใส่พวกหนอนนั้น

เวลานี้พวกหนอนบริเวณโดยรอบ ก็เริ่มที่จะรวมตัวกันเข้ามาที่ทางลู่ฝานและคณะแล้ว ขณะเดียวกันพญาหนอนที่อยู่ท่ามกลางหลุมดำในระยะไกลนั้น ก็ได้โผล่หัวออกมาบ้างแล้วด้วย

ลู่ฝานใช้มือซ้ายหยิบสิ่งของออกมา แล้วนำมันปักลงบนเรือ

ทันใดนั้น พวกหนอนที่พุ่งเข้ามาก็หยุดการเคลื่อนไหวโดยพลัน เพราะสิ่งของที่ลู่ฝานนำออกมานั้น ไม่ใช่สิ่งของอื่นใด ซึ่งก็คือหนวดของพญาหนอนนั่นเอง

เวลานี้ ท่ามกลางฝ่ามือของลู่ฝาน ก็ได้ปล่อยพลังปราณเข้าสู่ภายในหนวดเส้นนั้น

ต่อมา หนวดก็ได้ส่งกลิ่นเหม็นที่รุนแรง ซึ่งพวกหนอนเหล่านั้น ดูเหมือนจะหวาดกลัวกลิ่นนี้ จึงได้ถอยร่นกลับไปทั้งหมด

เดิมทีรังไหมที่แตกออกเป็นรอยแยกบ้างแล้วนั้น เวลานี้กลับไม่มีการเคลื่อนไหวแล้ว

ลู่ฝานยิ้มเล็กน้อย และพูดในใจว่า: “ไอ้เก้า นายพูดถูกต้องแล้ว หนวดเส้นนี้ มีประโยชน์จริงด้วย”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มว่า: “เป็นเพราะเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่มีทัศนวิสัยที่ยาวไกล ไม่ทำสิ่งอื่นพร่ำเพรื่อ พอลงมือแล้วก็นำหนวดเส้นนี้กลับมาได้เลย เมื่อมีหนวดเส้นนี้แล้ว รังไหมเหล่านี้ของมันก็เท่ากับว่าไร้ประโยชน์แล้ว เพราะในรังไหมเหล่านั้นไม่ใช่หนอนที่มีชีวิต พวกมันจะต้องอาศัยกลิ่นเพื่อมาทำลายไหม ตอนนี้พวกเรามีหนวดอยู่ในมือ พวกมันก็สับสนมึนงงแล้ว ไม่สามารถทำลายไหมลงได้ แต่ว่าเจ้านาย ท่านก็จะต้องระมัดระวังพวกหนอนเหล่านั้นให้ดี เพราะพญาหนอนก็ยังคงสามารถสั่งการพวกมันได้”

ลู่ฝานกับคนอื่น ๆ ก็ขับเคลื่อนเรือหัวใจมังกร ผ่านค่ายกลรังไหมด่านแรกไปได้อย่างปลอดภัย

บริเวณที่ไกลออกไป พวกนักบู๊ที่อยู่บนขบวนเรือที่ไม่ได้เดินทางมากับลู่ฝานนั้น เมื่อมองเห็นภาพเหตุการณ์ดังกล่าวแล้วต่างก็ตกตะลึงเลยทีเดียว

“พวกเขาผ่านเข้าไปด้านแล้ว ทำไหมรังไหมถึงไม่ระเบิดล่ะ ทำไมพวกหนอนเหล่านั้นถึงได้เอาแต่ถอยร่น? ”

“พระเจ้า หรือว่าพวกมันจะหวาดกลัวคุณชายลู่ฝาน”