บทที่ 928

“ทะเลาะอะไรกัน ที่นี่เป็นสถานที่ต่อสู้หรือไง ใครทะเลาะกันฉันจะจับคนนั้น!”

ชายวัยกลางคนตะโกนขึ้นมา ทหารเผ่าทรงพลังสองสามคนที่อยู่ข้างๆ ก้มหน้ามองคนกลุ่มนี้แวบหนึ่ง เสียงของคนพวกนี้เบาลงทันที

ลู่ฝานถอนหายใจยาว เขาไม่กลัวการประลอง

ปัญหาคือการประลองต้องมีเหตุผลสิ ท่าทางจะเข้ามาสู้กับเขาเหมือนคนพวกนี้ ทำให้ลู่ฝานรู้สึกงุนงงจริงๆ

มองชายวัยกลางคนอย่างซาบซึ้ง จากนั้นลู่ฝานก้าวเข้าไปข้างใน

ความรู้สึกตามสัญชาตญาณของเขาบอกว่าไปก่อนดีกว่า

แต่ขณะนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ หยวนเลี่ย

“เดี๋ยวก่อน นายไม่สู้กับพวกเขาได้ แต่ไม่สู้กับฉันไม่ได้ ลู่ฝานนักกระบี่แห่งตงหวา มาสู้กับฉันสักสองสามกระบวนท่าสิ!”

คนที่ออกมาพร้อมเสียงคือเจ้าอ้วนคนหนึ่ง เป็นเจ้าอ้วนที่แบกค้อนปอนด์และกินปลาเมื่อครู่

ชายวัยกลางคนกำลังจะพูดอะไร เจ้าอ้วนถลึงตาใส่เขา จากนั้นโยนป้ายอันหนึ่งออกมา

ตอนเห็นป้ายอันนี้ ชายวัยกลางคนก็ไม่พูดอะไรอีก

เพราะมีอักษรตัวใหญ่คำว่าหาน เขียนอยู่ข้างบนป้าย

คนที่มีป้ายอันนี้ มีเพียงตระกูลเดียว นั่นก็คือตระกูลหาน หนึ่งในสิบตระกูลใหญ่ภายในเมือง!

คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าอ้วนคนนี้จะเป็นคนตระกูลหาน

ชายวัยกลางคนรีบเอาบันทึกเมื่อกี้ขึ้นมาดู เป็นลูกหลานตระกูลหานจริงด้วย ชื่อว่าหานสง ทำไมเมื่อกี้ไม่ทันสังเกตนะ!

ในเมื่อเป็นคนตระกูลหาน เขาก็ไม่กล้าขวางอีกแล้ว

ถ้าเป็นคนตระกูลอื่น เขายังกล้าพูดอะไรบ้าง

มีเพียงการเจอคนตระกูลหานเท่านั้น ที่เขาไม่กล้าพูดอะไร ทั้งประเทศอู่อานมีใครไม่รู้บ้าง คนตระกูลหานเป็นพวกคนบ้า คนโง่ คนป่าเถื่อน!

พูดด้วยเหตุผลกับพวกเขา เท่ากับการรนหาที่ตาย!