บทที่ 930

“หานเฟิง นายรู้จักหานเฟิงเหรอ เขาเป็นศิษย์พี่นายได้ยังไง”

หานสงใบหน้าสงสัย รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ

ลู่ฝานพูดว่า “เขาอยู่สถาบันสอนวิชาบู๊ที่เขตตงหวา ฉันก็เป็นนักเรียนที่นั่นเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินคำว่าสถาบันสอนวิชาบู๊ หานสงพูดอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง “อ๋อ ฉันเคยได้ยินแล้ว ใช่แล้ว สถาบันสอนวิชาบู๊ เขาถูกโยนเข้าไปในสถานที่บ้าบอนั่น”

หานสงทำหน้าทำตามองลู่ฝาน แล้วพูดว่า “คิดไม่ถึงว่าเขาจะได้เป็นศิษย์พี่นาย ดูเหมือนไอ้หมอนี่อยู่ที่นั่นก็พอใช้ได้นิ”

หานสงบ่นพึมพำสองสามประโยค หลังจากนั้นทั้งตัวก็กระตุกอีกครั้ง

ปราณชี่ที่ลู่ฝานใส่เข้าไปในตัวเขา ยังสร้างความเสียหายด้วยความกำเริบเสิบสาน คนทั่วไปเจอพลังประหลาดแบบนี้ครั้งแรก ล้วนโดนโจมตีทั้งนั้น หานสงก็ไม่ต่างกัน พลังปราณในตัวเขาใกล้จะปั่นป่วนไปหมดแล้ว

ลู่ฝานยิ้มแล้วเก็บปราณชี่ของตัวเองกลับมา หานสงถอนหายใจยาว หลังจากนั้นลุกขึ้นมามองลู่ฝานตั้งแต่หัวจรดเท้า

มองอยู่ไม่กี่ที หานสงอ้าปากหนาของตัวเอง ตบพุงแล้วหัวเราะออกมา

หานสงส่ายหัวไปมาแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นศิษย์น้องของหานเฟิง ก็ถือว่ามีความสัมพันธ์กับตระกูลหานของเรา ศิษย์น้องลู่ฝาน นายเพิ่งมาถึง ยังไม่มีที่พักใช่ไหม ไปนั่งเล่นที่ตระกูลหานไหม เหล้าชั้นดี สาวน้อยชั้นดี”

หานสงพูดจนน้ำลายกระเด็น คนรอบๆ เห็นแล้วมีความดูหมิ่นเต็มใบหน้า

คำพูดหยาบคายแบบนี้ มีราศีของตระกูลวิถีบู๊ซะที่ไหนกันล่ะ จะแสดงพลานุภาพของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงออกมาได้ยังไง

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เหมือนกำลังจะไปเที่ยวซ่องโสเภณี

ลู่ฝานยิ้มบางๆ เขากลับชื่นชมคนตรงไปตรงมาอย่างหานสงด้วยซ้ำ

ลู่ฝานพยักหน้าแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่หานเฟิงเคยกำชับแล้ว เมื่อมาถึงเมืองหลวง ต้องเจอเจ้าบ้านตระกูลหานสักครั้ง งั้นรบกวนพี่หานสงแนะนำด้วย”

หานสงหัวเราะเสียงดัง จู่ๆ ก็เข้ามากอดคอลู่ฝาน

ไม่เอาปลาบนพื้นแล้ว ถือค้อนใหญ่แล้วเดินไปข้างหน้า