บทที่ 934

คิดไปคิดมาเขาก็เป็นคนตรงไปตรงมาคนหนึ่ง

หานสงสะบัดหัวไล่อาการเมา มองไปนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า “ถึงไหนแล้ว ใกล้ถึงศูนย์กลางเมืองหรือยัง ศิษย์น้องลู่ฝาน ฉันไม่ได้โม้นะ รอให้ถึงศูนย์กลางเมือง ฉันจะพานายไปร้านเก่าแก่ร้านหนึ่ง บอกได้เลยว่าเหล้าที่นั่นเรียกว่ารุนแรงและดี ไม่ว่านายจะเป็นนักบู๊แดนไหน เมื่อเหล้าแก้วหนึ่งลงท้อง นายต้องโงนเงนสักสามรอบ”

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้ม “มีร้านแบบนี้ด้วยเหรอ งั้นต้องไปดูหน่อยแล้ว”

ขณะกำลังพูด จู่ๆ ลู่ฝานเห็นกลุ่มนักบู๊เดินสวนมา สวมชุดนักบู๊เหมือนกันทั้งหมด เดินพูดคุยยิ้มแย้มผ่านมาด้านหน้า

หานสงก็ยื่นหัวออกมา มองแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างดูหมิ่นว่า “นักเรียนกากเดนของสถาบันบู๊องอาจ พวกหวังสูงแต่ทำไม่ได้ พวกที่ไม่เข้าใจการต่อสู้ ออกมาหาประสบการณ์กันอีกแล้ว”

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้ม “สถาบันบู๊องอาจเหรอ เป็นสถาบันในเมืองหลวงเหรอ ฟังดูเก่งมากเลยนะ”

หานสงพูดว่า “เก่งเหรอ เหอะๆ สองสามคนที่เป็นอันดับต้นๆ นั่นยังพอได้ เป็นคนมีชื่อเสียงในรายชื่อประเทศ ส่วนคนอื่นไม่ควรค่าให้พูดถึง ฉันไม่อยากเข้าสถาบันแบบนี้!”

หานสงพูดพลางกลอกตาไปมา หางคิ้วกระตุก

ลู่ฝานมองเพียงแวบเดียว ก็เดาว่าในคำพูดของหานสงมีเรื่องไม่จริงอยู่

ขณะนั้นหานสงพูดกับสิบสามที่ขี่รถอยู่ข้างนอก “เอ่อ......ชื่อสิบอะไรนะ ชิดในหน่อย อย่าเข้าใกล้พวกข้างหน้า!”

สิบสามสีหน้ากลุ้มใจ นี่ก็หลายวันแล้ว หานสงยังจำชื่อเขาไม่ได้เลย

สิบสามส่ายหน้า ขี่รถม้าชิดริมถนน เจ้าดำหมอบอยู่ข้างสิบสาม แล้วหาวออกมา

นักบู๊อายุน้อยพวกนี้ เดินคุยยิ้มแย้มผ่านข้างรถม้า ลู่ฝานมองเฉยๆ รู้สึกว่าวิทยายุทธของคนพวกนี้ไม่เลว

อย่างน้อยก็แดนปราณนอกทั้งหมด

สถาบันของเมืองหลวง บ่มเพาะอัจฉริยะออกมาเยอะกว่าจริงๆ

ตอนอยู่สถาบันสอนวิชาบู๊ มีแค่หัวกะทิในคณะไม่กี่คน ที่จะถึงแดนปราณนอก แต่กลุ่มคนข้างหน้า คิดไม่ถึงเลยว่าจะอยู่ระดับแดนปราณนอกขึ้นไปทั้งหมด นี่สุดยอดมากเลย