บทที่ 938

พูดพลาง เด็กคนนี้ซัดหมัดใส่เอวลู่ฝานจริงๆ

แรงไม่เบาเลย แต่ลู่ฝานทำเพียงยิ้ม กล้ามเนื้อบนตัวขยับเบาๆ ดีดเด็กน้อยกลับไป

พวกเด็กที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างตกใจ “มียอดฝีมือมา!”

หานสงหัวเราะร่า เดินพลางพูดกับลู่ฝานว่า “ศิษย์น้องลู่ฝานอย่าถือสาเลย ตระกูลหานก็แบบนี้แหละ พวกนายออกไปเล่นเลยไป!”

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนฉันเด็กๆ ไม่ได้มีแรงเยอะขนาดนี้ ตระกูลหานไม่ธรรมดาจริงๆ”

หานสงพูดว่า “ความสามารถแค่นี้เอง ในสังคมนี้เด็กๆ ก็ต้องเรียนรู้ความแข็งแกร่งเหมือนกัน!”

พูดพลาง หานสงพาลู่ฝานเดินผ่านลานด้านหน้า หลังจากนั้นภาพข้างหน้าก็ชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้น

นี่เป็นลานประลองบู๊ขนาดใหญ่ ไม่รู้กว้างเท่าไร

ตรงกลางมีอาวุธปักไว้เต็ม คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะลอยเอง เหมือนเขาดาบที่ลู่ฝานเคยเห็น!

กลางลานประลองบู๊ คนเป็นร้อยกำลังฝึกฝนอยู่ การเคลื่อนไหวของพวกเขาพร้อมเพรียง ย่อตัวลงอย่างมั่นคง ซัดหมัดซ้ายขวาออกไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง อาวุธพวกนั้นปะทะกับตัวพวกเขาไม่หยุด จนเกิดเสียงดังชิ้งๆ มีเสียงบาดโดนผิวของบางคนดังขึ้นบางครั้ง แต่คนพวกนี้ไม่สนใจสักนิด เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

มีชายคนหนึ่งลอยอยู่ด้านบนลานประลองบู๊ นั่งกัดขาหมูอยู่บนเก้าอี้เมฆขาว มองดูทุกคน กินไปพูดไป

“คนตระกูลหาน ต้องสู้เป็น! ต้องโดนซัด! ความลำบากที่พวกนายเจอวันนี้ ต่อไปจะได้บาดเจ็บน้อยลง พวกนายเข้าใจหรือยัง”

“เข้าใจแล้ว!”

ลูกหลานตระกูลหานทั้งหมด พูดตอบรับเสียงดัง

ผู้ชายถามต่อ “ดีมาก ในเมื่อพวกนายเชื่อฟังขนาดนี้ วันนี้ให้รางวัลพวกนายออกหมัดอีกพันครั้ง ถ้าออกหมัดไม่ครบ ไม่อนุญาตให้กินข้าว ยอมไหม!”

“ไม่ยอม!”