บทที่ 945

“ไอ้หนุ่ม นายไม่กังวลสักนิดเลยเหรอ เทียนตู้ไม่ใช่คนที่รับมือง่ายนะ ระวังอย่าโดนเขาทำจนพิการล่ะ”

หานอู๋ซวงวางหมากลง แล้วพูดช้าๆ

ลู่ฝานตอบว่า “ลุงหาน เชื่อผมเถอะ ผมก็ไม่ใช่คนที่รับมือง่ายเหมือนกัน”

พูดพลาง ลู่ฝานก็วางหมากลง คิ้วของหานอู๋ซวงกระตุกตามไปด้วยเล็กน้อย

“เจ้าหนุ่ม มีความมั่นใจเป็นเรื่องดี แต่อวดดีเกินไปไม่ดี ฉันพูดแบบนี้กับนายแล้วกัน เทียนตู้เป็นผู้สืบทอดตระกูลเทียน แม้ไม่ใช่ลูกชายคนโต ไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่แค่มาจากตระกูลเทียน ล้วนเป็นเด็กที่มีความสามารถด้านวิถีบู๊ แย่กว่าตระกูลหานของเราเล็กน้อยเท่านั้น”

หานอู๋ซวงพูดยกยอตระกูลหานอย่างหน้าไม่อาย ลู่ฝานทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดด้านหลัง

แต่ตระกูลเทียน กลับทำให้ลู่ฝานคิดถึงอย่างอื่นขึ้นมาได้ เหมือนท่านผอ.เป็นคนตระกูลเทียน ดูเหมือนเขาต้องหาเวลาไปตระกูลเทียนสักรอบแล้ว

ลู่ฝานครุ่นคิดเงียบๆ หานอู๋ซวงรีบวางหมากลงอีกครั้ง

ทันใดนั้น ลู่ฝานพูดว่า “ตระกูลเทียนเหรอ งั้นผมคงต้องไว้หน้าเขาสักหน่อย”

หานอู๋ซวงหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ไอ้เด็กบ้า ความหน้าไม่อายของนาย เหมือนสไตล์ของฉันตอนนั้นเลย โอเค ฉันไม่ขู่นายแล้ว นายสู้ให้เต็มที่ เห็นแก่หน้าตระกูลหาน ถึงเขาชนะนายก็คงไม่กล้าทำอะไรนายหรอก”

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ แล้วพูดอีก สีหน้าหานอู๋ซวงตกใจทันที

ลู่ฝานพูดว่า “ลุงหาน ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากถาม ที่คุณพูดตอนกลางวันหมายความว่าอะไรกันแน่ อธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ”

หานอู๋ซวงส่ายหัวไปมาแล้วพูดว่า “โอ้ เรื่องนี้เหรอ พูดยาก!”

ลู่ฝานกลอกตาไปมาช้าๆ จู่ๆ เขาเอายาเม็ดเป็นกำออกมาจากในอก ยัดเข้าไปในมือหานอู๋ซวง