บทที่ 947

เดินกลับมาที่ห้อง ในใจลู่ฝานยังเศร้าอยู่เล็กน้อย

ความยินดีที่มาถึงเมืองหลวง ตอนนี้โดนชะล้างไปหมดแล้ว

เปิดประตูห้อง ลู่ฝานเตรียมพักผ่อนให้เต็มที่ เรื่องบ้าบอแบบนี้ ทำได้เพียงว่ากันไปทีละก้าว

เพิ่งเปิดประตูออก ทันใดนั้น ลู่ฝานเห็นสิบสามบาดเจ็บล้มอยู่ข้างประตู

ลู่ฝานดึงกระบี่หนักไร้คมด้านหลังออกมาทันที

“ลู่ฝาน ไม่ต้องกังวล ฉันเอง!”

ทันใดนั้น ทั้งห้องสว่างเหมือนตอนกลางวัน

สิ่งที่ปรากฏในสายตาคืออู่คงหลิง เธอยกลูกแก้วลูกหนึ่งขึ้นมาเบาๆ หลังจากนั้นลูกแก้วลูกนี้ลอยอยู่ในอากาศ แสงนวลส่องสว่างไปทั่ว

“เธอทำร้ายสิบสามเหรอ”

ลู่ฝานขมวดคิ้วถาม

อู่คงหลิงพูดอย่างราบเรียบ “นี่ชื่อเขาเหรอ นายหาผู้ฝึกชั่วร้ายมาเป็นผู้ติดตามตั้งแต่เมื่อไร หรือตอนนี้นายเข้าสู่มารแล้วจริงๆ วางใจเถอะ ฉันแค่ผนึกเขาเอาไว้เท่านั้น ฉันอยากรอนายในห้อง แต่ไอ้หมอนี่ขวางเหมือนหิน ไม่ยอมให้ฉันเข้ามา ช่วยไม่ได้ ฉันทำได้เพียงโยนเขาไปไว้ข้างๆ”

ลู่ฝานเอามือข้างหนึ่งวางบนไหล่สิบสาม สัมผัสพลังในตัวสิบสาม แค่โดนพลังปราณพิเศษผนึกเอาไว้เท่านั้น ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง จึงถอนหายใจออกมาเบาๆ

ปราณชี่พุ่งเข้าไป ลู่ฝานปลดผนึกให้สิบสาม

ทันใดนั้น สิบสามมองอู่คงหลิงด้วยสายตาโมโหทันที แต่เขาก็ยังยืนด้านหลังลู่ฝานอย่างซื่อสัตย์ ไม่ได้ดึงกระบี่พุ่งเข้าไป

ลู่ฝานพูดกับสิบสามว่า “สิบสาม นายไปเฝ้าข้างนอก อย่าให้คนอื่นเข้ามา!”

สิบสามพยักหน้าเบาๆ แล้วก้าวออกไป จากนั้นก็ปิดประตูห้องลงเบาๆ

“นายนี่เลือกผู้ติดตามเก่งจริงๆ นะ หาผู้ฝึกชั่วร้ายที่กล้าตายแบบนี้มารับใช้ ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว ลู่ฝานปีนี้นายเป็นยังไงบ้าง มาทำอะไรที่เมืองหลวงเหรอ มาเที่ยวหรือมาทำธุระ”