บทที่ 949

“ดีมาก คงหลิง รอให้เสร็จเรื่องใหญ่เรื่องนี้ เธอคงต้องมาสืบทอดตำแหน่งของฉันแล้วล่ะ”

เงาดำพูดอย่างมีเมตตา

ขณะนั้นอู่คงหลิงกลับคุกเข่าลงอย่างหวาดกลัว แล้วพูดว่า “เจ้าสำนัก ศิษย์มิกล้าสืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักหรอกค่ะ”

เงาดำหัวเราะแล้วพูดว่า “กล้าหรือไม่กล้า ไม่ใช่ปัญหาหรอก ทำได้หรือเปล่าคือสิ่งสำคัญ พอเถอะ เรื่องนี้ค่อยว่ากัน เธอไปพักผ่อนเถอะ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการแสดงออกของเธอแล้ว แค่เธอทำให้ตระกูลหานกับตระกูลเทียนแตกหักกันได้ เรื่องใหญ่ก็สำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง!”

อู่คงหลิงพยักหน้าพูดว่า “เจ้าสำนักวางใจได้เลย ศิษย์จะทำหน้าที่ให้สำเร็จแน่นอน”

เงาดำหัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้า เงาค่อยๆ หายไป เหมือนหมอกควันที่กระจายหายไป

เมื่อเงาดำหายไปอย่างไร้ร่องรอย อู่คงหลิงจึงลุกขึ้นยืน

เธอมองไปข้างนอก แล้วถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ

แสงจันทร์สาดส่องลงมา ตัวของเธออยู่ใต้แสงจันทร์ ดูโดดเดี่ยวเดียวดายเป็นอย่างมาก ยิ่งทำให้รู้สึกอ้างว้างเข้าไปอีก

อู่คงหลิงปิดประตูลงเบาๆ

......

ผ่านไปสามวัน

ที่สถาบันบู๊องอาจมีผู้คนมากมาย

“หลีกหน่อย หลีกหน่อย! เกิดอะไรขึ้น ประตูสถาบันกลายเป็นตลาดตั้งแต่เมื่อไร คนเยอะแยะเบียดกันอยู่ที่นี่ทำไม!”

นักเรียนคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง กว่าจะเบียดออกมาจากฝูงชนได้

ชุดบู๊บนตัวเกือบจะโดนดึงจนขาด ดูน่าเวทนาเป็นอย่างมาก

“นายไม่รู้เหรอ วันนี้เป็นวันประลองของเทียนตู้แห่งสถาบันบู๊องอาจ กับลู่ฝานนักกระบี่แห่งตงหวา ทุกคนล้วนมาดูการประลอง!”

นักเรียนคนหนึ่งพูดอธิบายเสียงดัง นักเรียนจำนวนมากล้อมอยู่หน้าประตูสถาบันบู๊องอาจ กันคนเอาไว้ข้างนอก ถึงขั้นที่มีครูสองสามคนออกมาช่วยรักษาความเป็นระเบียบ

“ทุกคนอย่าเบียดกัน อย่าใจร้อน ได้ดูทุกคน!”

ตะโกนพูดไปพลาง จู่ๆ มีหินขนาดใหญ่ลอยมาจากขอบฟ้า

“มีหิน!”