บทที่ 95

ที่เรือนตงเซียง มีกลิ่นดอกไม้หอมอบอวล

เวลาว่าง3วันผ่านอย่างรวดเร็ว ลู่ฝานอยู่ในห้องไม่ออกมาเลย3วันเต็มๆ เพื่อรอการประลองแบ่งห้อง

มีเสียงระฆังดังเข้ามา ลู่ฝานค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากการฝึกวิชา

เจ้าดำที่อยู่ข้างๆ ก็ตื่นขึ้นมาด้วย จากการพักผ่อนไปหลายวันเจ้าดำก็ฟื้นฟูพลังกลับมาแล้ว

จากนั้น ก็มีเสียงดังเข้ามาจากทุกด้าน

"นักเรียนใหม่ทุกคน ไปรวมตัวกันที่ลานประลองบู๊"

ลู่ฝานลุกขึ้นเปิดประตูออก ก็เห็นนักเรียนเป็นกลุ่มรีบเดินกันออกไปข้างนอก ลู่ฝานก็พาเจ้าดำเดินตามหลังไป

เรือนตงเซียงขนาดใหญ่ มีห้องเป็นหมื่นห้อง มองสุดสายตา

นักเรียนใหม่มีจำนวนมากมาย ใช่คำว่าผู้คนมืดฟ้ามัวดินยังได้ ทุกคนล้วนเดินตามการนำทางของอาจารย์ไปยังลานประลองบู๊

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ทุกคนก็มารวมกันยังลานประลองบู๊

ลานประลองบู๊ที่กว้างขวาง ไม่เล็กกว่าเมืองเมืองหนึ่งเลย

นักเรียนนับหมื่นยืนอยู่ในลานประลองบู๊ แต่ก็ยังไม่กินพื้นที่ของลานประลองบู๊ได้เลยแม้แต่มุมเดียว

ไกลออกไป ก็เห็นว่ามีเงาคน10คนลอยอยู่บนอากาศ ล้วนนั่งอยู่บนเก้าอี้ มีรัศมีแผ่ออกมาเหมือนดวงอาทิตย์

ไม่ต้องสงสัย 10คนนี้ก็คืออาจารย์เก้าท่านของสถาบันสอนวิชาบู๊บวกกับท่านผู้อำนวยการ

ลอยขึ้นจากพื้นไปบนชั้นเมฆ 10คนนี้อย่างน้อยมีพละกำลังถึงระดับแดนปราณฟ้าขึ้นไป

ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ปล่อยพลังปราณออกมา แต่ท่าทางที่น่าเกรงขามเหมือนแพร่ไปทั่วทั้งสี่ทิศ ทำให้พวกของลู่ฝานรู้สึกหายใจลำบาก

"นักเรียนใหม่ทุกคนมารวมตัวกันพร้อมแล้ว เปิดค่ายกล"

เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้น ลู่ฝานก็รู้สึกว่าทั้งลานประลองบู๊เริ่มเคลื่อนไหว

พื้นด้านล่างลอยขึ้นแล้วมีเสียงดังสนั่น

ลานประลองบู๊ขนาดใหญ่เป็นเหมือนพื้นดินที่ลอยอยู่กลางอากาศ สายลมก็พัดขึ้น ลอยสูงขึ้นไปกว่าพื้นด้านล่าง300กว่าเมตร ในที่สุดก็หยุดลง

นักรเรียนใหม่ทุกคนก็มีเสียงตื่นตกใจ ไม่กล้าขยับ

พื้นกระดานหินก็แยกออกจากกัน แต่ละแผ่นห่างออกไประยะเท่าๆ กัน มีแต่พื้นที่พวกเขายืนอยู่ที่ไม่ได้แยกออกจากกัน ยังคงเป็นสภาพเดิม

ทั้งลานประลองบู๊ถูกแบ่งเป็นเกาะลอยได้หลายร้อยเกาะ จากนั้น แสงสว่างหลายสายก็พุ่งออกมาจากทั่วสารทิศ

มีใบหน้าคนแปลกหน้ามากมายปรากฏขึ้นในเกาะลอย ประมาณ100กว่าคน ทุกคนสวมชุดเผาบู๊สีเงิน ปักอักษรคำว่า วิชาบู๊