บทที่ 958

สายลมโบกพัดเมฆขาวล่องลอยไป โบกพัดฝุ่นควันจางหายไป

ลู่ฝานค่อย ๆ เดินออกมาจากหลุม ด้วยท่าทางที่สงบนิ่ง และเฉยชา

ลมหายใจมั่นคง แม้ว่าจะเสร็จสิ้นจากการต่อสู้แล้ว ช่วงจังหวะหายใจก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

พูดได้ว่า การต่อสู้เมื่อครู่นี้ สำหรับลู่ฝานแล้ว ก็แค่การต่อสู้เล็กน้อยเท่านั้นเอง

จุดนี้ พวกอาจารย์เหลยพอที่จะมองออกกันแล้ว พวกเทียนหยาจื่อเองก็มองออกเหมือนกัน ส่วนองค์ชายรองฉินฝานก็มองออกด้วยเช่นกัน

ทันใดนั้น องค์ชายรองฉินฝานก็พลันลุกยืนขึ้นและปรบมือให้

เมื่อเขาปรบมือ คนอื่นก็พากันงุนงง แต่ไม่นานนักก็ตั้งสติกลับมากันได้ ทุกคนจึงปรบมือตามและโห่ร้องยินดี แม้แต่พวกนักเรียนของสถาบันบู๊องอาจ ก็ยังร่วมปรบมือด้วย

ลู่ฝานเดินกลับมายังด้านข้างของหานสง ยิ้มและพูดว่า: “ฉันบอกแล้วว่า ฉันไม่มีทางแพ้หรอก”

หานสงพยักหน้า จากนั้นก็ดึงเสื้อของลู่ฝานและพูดขึ้นว่า: “องค์ชายรองกำลังปรบมือให้นายอยู่ นายโค้งคำนับหน่อยสิ! ”

ลู่ฝานหันหน้ามองไปยังองค์ชายรองที่อยู่กลางอากาศ ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วก็โค้งคำนับ

เวลานี้ฉินฝานก็พลันพูดขึ้นว่า: “ลู่ฝานนักกระบี่แห่งตงหวา ฉันต้องการที่จะเชิญนายไปร่วมดื่มเหล้าสนทนาเรื่องบู๊กันสักหน่อย ไม่ทราบว่านายจะยินดีไหม! ”

ลู่ฝานขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย และพูดว่า: “ไม่ไปได้หรือไม่? ”

เมื่อพูดจบ คนกลุ่มหนึ่งก็พากันสูดหายใจลึก

คิดไม่ถึงว่าลู่ฝานคนนี้จะกล้าพูดกับองค์ชายรองด้วยกิริยาท่าทางแบบนี้ เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้วใช่ไหม?

แต่องค์ชายรองฉินฝานกลับหัวเราะเหอะเหอะและพูดว่า: “ไม่ไปก็ได้ แต่นายจะต้องคิดให้ดีนะว่า ถ้าหากนายไม่ไป ก็คงจะไม่มีใครเชิญนายดื่มเหล้าที่ดีแล้ว”

ฉินฝานตั้งใจที่จะเน้นย้ำตรงคำพูดที่ว่าเหล้าที่ดี

ลู่ฝานหวั่นไหวบ้างเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นแล้วก็มองไปยังฉินฝานด้วยความประหลาดใจ

ฉินฝานมองเห็นสีหน้าท่าทางของลู่ฝานในระยะไกล แล้วก็พูดพึมพำว่า: “ฉลาดนัก เยี่ยมมาก! ”

ฉินฝานโบกมือ สั่งให้องครักษ์เกราะทองไปรับลู่ฝานมา โดยเก้าอี้มังกรก็ได้กลายเป็นรถม้าอีกครั้ง

องครักษ์เกราะทองหลายคนก็เหยียบย่ำมาในอากาศ แล้วก็ยื่นมือขวาไปเชิญลู่ฝาน

ลู่ฝานพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็รู้สึกได้ถึงพลังที่อ่อนโยน ค้ำยันร่างกายของเขา จนร่างกายล่องลอยขึ้นในอากาศ

ฝ่าเท้าเหยียบย่ำกลางอากาศ ลู่ฝานรู้สึกได้ว่าตนเองนั้นเหมือนกำลังเหยียบอยู่บนก้อนหิน