บทที่ 964

ฉินฝานพูดว่า: “อย่างนั้นก็คงจะยอดเยี่ยมไปเลย นักบู๊ธรรมดาคนหนึ่งที่มาจากเมืองอันไกลโพ้น เอาชนะนักฆ่าหรือนักบู๊ที่ทางองค์รัชทายาทส่งไปได้ แสดงว่าพลังความสามารถของเขา ก็คงจะโดดเด่นอย่างมากในการคัดเลือกที่จะมีขึ้นในปีหน้า ไม่แน่อาจจะมีโอกาสเป็นตัวแทนของประเทศอู่อานเพื่อไปเข้าร่วมในการแข่งขันนานาประเทศเลย ถ้าเป็นแบบนั้น การร่วมสาบานเป็นพี่น้องของฉันครั้งนี้ก็ถือว่าคุ้มค่าอย่างมากเลยไม่ใช่เหรอ? นักบู๊แดนปราณฟ้าในอนาคต กระทั่งว่าเป็นยอดฝีมือเซียนบู๊ ไม่คู่ควรที่จะผูกมิตรอย่างนั้นเหรอ? พี่ชายคนนั้นของฉัน ขาดโควตารายชื่อไปหนึ่งราย และยังเป็นการถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง ซึ่งยังจะมีเรื่องที่น่าดีใจกว่านี้อีกเหรอ? ท่านพ่อเองก็คงจะมองฉันดีขึ้นมากกว่าเดิมหน่อยแล้วล่ะ”

ว่านเจินยิ้มและพูดว่า: “ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายเลยจริง ๆ ด้วย พระองค์ท่านนับวันยิ่งจะวางแผนได้อย่างแยบยลขึ้นแล้ว”

ฉินฝานพูดว่า: “ก็แค่แผนการ กลอุบายเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้ทำร้ายฝ่ายใดจนเกินงาม ก็แค่ทำให้พี่ชายคนนั้นของฉันสะอิดสะเอียนเล็กน้อย ถึงอย่างไรเรื่องการร่วมสาบานเป็นพี่น้องนี้ ฉันบอกว่ามี ก็มี บอกว่าไม่มีก็ไม่มี ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าจะดำเนินการอย่างไร แม้ว่าเขาจะดื่มเลือดของฉันแล้วจริง ๆ เหอะเหอะ เกรงว่าเขาคงจะไม่รู้ว่าในซุปเลือดไก่นั้นจะมีเลือดของฉันหยดหนึ่งด้วย แต่ก็ต้องรอให้หลังจากที่เขาตายลงไปแล้ว จึงจะสามารถตรวจสอบออกมาได้”

พูดถึงตรงนี้ ฉินฝานก็ขมวดคิ้วขึ้น ราวกับว่านึกถึงรสชาติของซุปเลือดไก่นั้นขึ้นมาได้

ว่านเจินพูดว่า: “ถ้างั้นเรื่องร่วมสาบานเป็นพี่น้องนี้ ก็หยุดไว้เท่านี้ก่อน? ”

ฉินฝานพูดว่า: “แพร่กระจายข่าวออกไปเล็กน้อย ให้พวกข้าราชการที่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับฉันรับทราบสักหน่อยเป็นพอ พวกเขาก็จะช่วยฉันบอกต่อให้กับท่านพ่อเอง ถึงอย่างไรองค์ชายที่ไม่ได้เรื่อง ไม่เอาไหนอย่างฉันนี้ ก็ถูกพวกเขาพูดเสีย ๆ หาย ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

ว่านเจินพูดว่า: “อย่างนั้นฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องราวที่ไม่ดีอื่น ๆ เกิดขึ้นอีก”

ฉินฝานยิ้มและพูดว่า: “ใช่เลย รีบไปจัดการเถอะ ฉันกลัวจริง ๆ ว่า คืนนี้ลู่ฝานจะตายลงแล้ว พี่ชายที่รักคนนั้นของฉัน เป็นคนที่ใจคออำมหิตอย่างแท้จริงด้วย! ”

ว่านเจินพลันขมวดคิ้วขึ้นและพูดว่า: “พระองค์ ถ้าทำแบบนี้จะเป็นการทำให้องค์รัชทายาทสงสัยมาที่ตัวท่านหรือไม่”

ฉินฝานพูดว่า: “ก็อาจจะเป็นไปได้ แต่ว่า......”

พูดถึงตรงนี้ ฉินฝานก็กัดฟัน ผ่านไปสักครู่ จึงพูดต่อว่า: “แต่ ฉันอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว! ”

เมื่อพูดจบ ฉินฝานก็ปิดตาสองข้างลง เพื่อพักผ่อนร่างกายและจิตใจ

ว่านเจินถอนหายใจ ร่างกายก็แวบหายออกไปจากตำหนักราวกับควันที่ล่องลอยไป

......