บทที่ 973

จู่ๆ บรรยากาศดูตึงเครียด น้ำเสียงของผู้อาวุโสไม่มีทางหนีทีไล่เลย เมื่อสงป้าเทียนได้ยินก็มีสีหน้าไม่สู้ดีขึ้นมาอีก

“ตาเฒ่าซู นายอยากโดนอีกใช่ไหม”

พูดพลางสงป้าเทียนเริ่มถกแขนเสื้อขึ้นอีก

การกระทำของเขาไม่เหมือนผู้ฝึกชี่ที่มีคุณธรรมสูงส่งเลย แต่เหมือนนักเลงตามถนนมากกว่า

สีหน้าตาเฒ่าซูเปลี่ยนไป รีบหันไปทางชายวัยกลางคนอีกคนแล้วพูดว่า “เฮ่อจง นายเป็นหัวหน้าดูแลเรื่องต่างๆ นายมาพูดดีกว่าว่าจะทำยังไง”

ขณะนั้น ผู้ฝึกชี่วัยกลางคนที่ชื่อเฮ่อจง เดินออกมาช้าๆ

คิ้วของเขาขมวดเป็นปม รูปร่างผอมแห้ง มีเบ้าตาลึกมาก

ผู้ฝึกชี่เฮ่อจงมองลู่ฝานอย่างประเมินสองสามครั้ง แล้วพูดว่า “จริงๆ แล้วเจดีย์ยาไม่มีกฎห้ามให้นักบู๊เข้ามาพัก”

สงป้าเทียนหัวเราะออกมาทันที แต่เฮ่อจงก็พูดต่อ “แต่ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะเข้าพักในเจดีย์ยา ลู่ฝาน เอาของนำโชคของนายออกมา”

เมื่อลู่ฝานได้ยินก็รีบเอาหยกแห่งจิตยื่นให้เฮ่อจง

เฮ่อจงมองแวบเดียว ก็พูดทันทีว่า “หยกแปดเปื้อนออร่าปีศาจ นายแย่งมาจากผู้ฝึกชั่วร้ายสินะ”

ลู่ฝานกำลังกลุ้มว่าจะอธิบายที่มาของหยกยังไง เมื่อได้ยินคำพูดของเฮ่อจง ลู่ฝานรีบพยักหน้าพูดว่า “ใช่ครับ แย่งมาจากผู้ฝึกชั่วร้าย”

เฮ่อจงพูดว่า “กฎของเจดีย์ยา คนที่มีหยกแห่งจิต สามารถเข้ามาในเจดีย์ยาได้ แต่หยกของนาย มีที่มาไม่เหมาะสม”

ตาเฒ่าซูรีบพูดต่อ “ใช่ ที่มาไม่เหมาะสม ห้ามเข้ามาในเจดีย์ยา”

สงป้าเทียนพูดขึ้นมาข้างๆ ว่า “แต่นั่นหมายความว่ากฎที่เขียนไว้บนผนังนั้นถูกเพิกเฉยงั้นเหรอ”