บทที่ 993

ตาเฒ่าซูโกรธจนขมวดคิ้วขึ้นมา กัดฟันพูดว่า “ฉันอยากให้นายช่วยประลองด้านยากับคนคนหนึ่ง”

“ได้อะไร!”

อี้ปู่พูดอย่างเฉยเมย

ตาเฒ่าซูอึ้งไปครู่หนึ่ง เขายังเตรียมคำพูดเอาไว้อีกยืดยาว แต่อี้ปู่ไม่สนใจสิ่งนี้เลย พูดถึงผลประโยชน์ออกมาตรงๆ

ตาเฒ่าซูขมวดคิ้วเบาๆ แล้วพูดว่า “นายอยากได้อะไร”

อี้ปู่เอียงหัวครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ฉันต้องการห้องที่มีแสงสว่างเพียงพอ ดีที่สุดคือใหญ่เหมือนที่นี่ กลางวันเห็นดวงอาทิตย์ กลางคืนเห็นท้องฟ้ายามราตรี ฉันต้องการหนังสือเยอะๆ ด้วย โดยเฉพาะหนังสือยากับหนังสือวิชา ไม่ใช่หนังสือมั่วๆ พวกนี้ ใช่สิ ฉันชอบกินถังหูลู่ด้วย นายซื้อให้ฉันสักไม้ได้ไหม”

อี้ปู่เบิกตาโตมองตาเฒ่าซูแล้วเอ่ยขึ้น

ตอนนี้เขาเพิ่งจะดูเหมือนเด็กน้อย

ตาเฒ่าซูกัดฟันพูดว่า “เรื่องอื่นไม่มีปัญหา แต่ฉันไม่ให้หนังสือนาย อย่าลืมสิว่านายเป็นผู้ฝึกชั่วร้าย”

อี้ปู่ส่ายหน้าพูดว่า “นายพูดได้เพียงว่าพ่อฉันเป็นผู้ฝึกชั่วร้าย ฉันแค่มีออร่าปีศาจแปดเปื้อนอยู่เท่านั้น”

ตาเฒ่าซูพูดว่า “มีออร่าปีศาจก็คือผู้ฝึกชั่วร้าย”

อี้ปู่ถอนหายใจเบาๆ ใส่ตาเฒ่าซู ยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนนี้รอบตัวนายก็มีออร่าปีศาจแล้ว งั้นนายใช่ผู้ฝึกชั่วร้ายไหม”

ตาเฒ่าซูสะบัดมือหันหลังแล้วพูดว่า “เด็กนี่ ฉันขี้เกียจเถียงกับนายแล้ว ดูเหมือนคิดผิดที่มาหานาย นายอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ!”

อี้ปู่รีบพูดว่า “เดี๋ยวก่อน ฉันตกลง”

ตาเฒ่าซูชะงักฝีเท้าลง หันมามองอี้ปู่แล้วพูดว่า “นายพูดอะไรนะ”

อี้ปู่ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันบอกว่าตกลง อย่าลืมเปลี่ยนห้องใหม่ให้ฉัน แล้วซื้อถังหูลู่ให้ฉันด้วย”

ตาเฒ่าซูพยักหน้าพูดว่า “ได้ แต่หนังสือวิชากับหนังสือยา ฉันไม่มีทางให้นายเด็ดขาด”

“รู้แล้วๆ คนขี้งก ทำไมนายถึงขี้งกกว่าเด็กอีกล่ะ!”

อี้ปู่โบกมือไปมาใส่ตาเฒ่าซู ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูหมิ่น

โดนเด็กดูหมิ่น ตาเฒ่าซูโกรธมาก แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถระบายออกมาได้

อี้ปู่พูดว่า “โอเค ตอนนี้บอกฉันได้หรือยังว่าฉันต้องประลองด้านยากับใคร”