บทที่2151 กล้าหาญชาญชัย(3)

อะไรคือการเยาะเย้ย และอะไรคือการดูหมิ่น?

แม้ว่ากู่อานจะรู้สึกว่าวิทยายุทธของตัวเองนั้นดี แต่เขาก็โกรธเพราะคำพูดของลู่ฝานมาก

โกรธจัดจนหัวเราะออกมา ดวงตาของกู่อานก็ฉายแววเจตนาฆ่า เขาจ้องมองไปที่ลู่ฝานแล้วพูดว่า "ฉันเคยเจอคนหยิ่งยโส แต่ไม่เคยเจอใครที่หยิ่งยโสเท่านายมาก่อนเลย ต่อสู่กับฉันไม่ใช้สองมือเหรอ หึ ทั่วทั้งเขาเสินหวงนี้ มีไม่กี่คนที่กล้าพูดกับฉันแบบนี้!”

ลู่ฝานกระดิกนิ้วให้กู่อานแล้วพูดว่า "นายสามารถมาลองดูได้!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของกู่อานแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที เขาหันไปหายอดฝีมือที่อยู่ข้างหลังเขา แล้วพูดว่า

"พวกนายทุกคนห้ามเข้ามายุ่ง วันนี้ฉันอยากให้เพื่อนร่วมสายเลือดจิ่วเซียวคนนี้รู้ว่า การจะทำตัวเย่อหยิ่งนั้นต้องดูที่ดูทางด้วย”

หลังจากพูดจบ กู่อานก็กระโดดลงมาจากอากาศ และฝ่าเท้าของเขาทำให้พื้นเกิดรอยแตกนับไม่ถ้วน

ใต้ฝ่าเท้าของเขามีแสงเขตวิถีสว่างขึ้น เต็มเปี่ยมไปด้วยมวลพลังและมีสง่าราศี

ด้วยอายุของเขาเช่นนี้ สามารถมีวิทยายุทธได้ถึงระดับนี้ ก็นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว

หากไปเข้าร่วมการแข่งนานาประเทศ จะได้รับอันดับที่ดีอย่างแน่นอน

แต่ลู่ฝานยังคงสามารถบอกได้ทันทีว่าการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของกู่อานนั้นอ่อนแอเล็กน้อย เขตวิถีของเขาไม่มั่นคงเกินไป

ดูก็รู้ว่ามีการใช้วิธีพิเศษบางอย่าง เพื่อเพิ่มวิทยายุทธ

รากฐานไม่มั่นคง ความแข็งแกร่งก็ไม่สอดคล้องกับความจริง และเขตวิถีก็ไม่สมบูรณ์

ลู่ฝานส่ายหัวเล็กน้อย หากกู่อานต้องการต่อสู้จริง ๆ เกรงว่าจะสู้เฟิงเสี่ยวชี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ลู่ฝานรู้สึกเสียดายมาก เขารู้สึกว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรผิดไป

ไม่ใช้สองมือต่อสู้อะไรนั่น มันผิดอย่างมากเลย

หากต้องการจัดการกับคนอย่างกู่อานที่มีวิทยายุทธแบบจอมปลอมเช่นนี้ เขาควรบอกว่า ต่อให้ทั้งแขนทั้งขาเลยถึงจะถูก

ฟึ่บ!

กระบี่วิเศษถูกปลดออกจากฝักด้วยแสงเย็น และธาตุทั้งห้าก็ปกคลุมตัวกระบี่

ด้วยพลังงานหยินและหยาง กระบี่ในมือของกู่อานก็ปล่อยพลังที่คล้ายกับเขตวิถีโดยไม่คาดคิด

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากระบี่ในมือของเขา เป็นอาวุธวิเศษอย่างแน่นอน

ลู่ฝานชี้ไปที่กระบี่ในมือของกู่อานแล้วพูดว่า

"กระบี่ของนาย ใช้ได้มากกว่าตัวนายมาก"

กู่อานพูดเสียงดัง "ลู่ฝาน พูดเลย พูดเท่าที่นายต้องการเลย อีกเดี๋ยวนายก็พูดไม่ออกแล้ว เจ้าโง่แห่งสายเลือดจิ่วเซียว การมาสู่หุ้นตุ้น เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของนาย!"

หลังจากพูดจบ กู่อานก็เป็นผู้ลงมือก่อน และชี้กระบี่ไปที่หัวของลู่ฝานโดยตรง

แสงกระบี่ซัดสาดด้วยมวลพลัง และเขตวิถีใต้เท้าของเขาแผ่กระจายไปทั่วร่างของลู่ฝาน

ทันใดนั้น พลังงานหยินหยางก็ตกลงมาราวกับสายฟ้า สั่นสะเทือนทั่วท้องฟ้าด้วยเสียงระเบิด

บริเวณรอบ ๆ ศิษย์สายเลือดเสินหวงที่อยู่บนเขาปี้เซียวถอยทัพไปทีละคน ทำให้มีที่ว่างสำหรับทั้งสองคนที่จะต่อสู้กัน

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวที่เฉียบคมของกู่อาน มีคนนับไม่ถ้วนต่างตะโกนออกไปว่าดี

ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะตะโกนคำว่าดีออกไป พวกเขาก็เห็นว่า กู่อานออกการโจมตีไปอย่างไร มันก็สะท้อนกลับมาอย่างนั้น

เขตวิถีพังทลายลง พลังงานหยินหยางหายไปราวกับฟองสบู่ และกู่อานกระอักเลือดออกจากปากของเขาและกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง และเขามองไปที่ลู่ฝานด้วยความไม่เชื่อ!

ลู่ฝานเดินไปหากู่อานโดยเอามือไพล่หลัง

บนร่างกายของเขาไม่มีรอยกระบี่เลยแม้แต่น้อย กระบี่อันทรงพลังของกู่อาน ไม่สามารถทำร้ายแม้แต่ปลายผมของลู่ฝานด้วยซ้ำ

“อ่อนแอเกินไป!”

ลู่ฝานพูดอย่างใจเย็น

เขาไม่ได้ขยับเลยจริง ๆ ปล่อยให้กู่อานลงมือแทงกระบี่ไปยังตัวเขา

ความแข็งแกร่งของหยินและหยางอะไร เขตวิถีอะไร ล้วนไม่สามารถเจาะทะลุร่างกายของเขาได้เลย เพียงอาศัยความแข็งแกร่งที่เด้งกลับของร่างกาย เขตวิถีของกู่อานก็พังทลายลง และคนก็กระเด็นออกไปพร้อมกัน

ในการฝึกฝนวิทยายุทธระดับนี้ ยังไม่รู้จักการออมแรงเวลาโจมตี โจมตีและป้องกันในเวลาเดียวกัน