บทที่2154 เทพบู๊นิพพาน(1)

เขาจ้องมองด้วยความโกรธ และทำให้ห้องเต็มไปด้วยความโกรธ

เมื่อมวลพลังของเหล่าผู้อาวุโสถูกปลดปล่อย ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวพวกเขากลายเป็นความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

พื้นที่ทั้งหมดพังทลายลงในทันที และอาคารอันงดงามก็หายไปจากสายตา ถูกแทนที่ด้วยความมืดและความเงียบงัน

ผู้อาวุโสทั้งเจ็ดนั้นเปรียบเสมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ็ดองค์ที่ยืนหยัดอย่างภาคภูมิในความมืด

ร่างกายเปล่งแสงโดยหันหน้าไปทางลู่ฝาน ก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทางอาฆาตพยาบาท

ที่นั่งวิเศษภายใต้ตัวลู่ฝานก็หายไปเช่นกัน

มันไม่ใช่แค่การหายไปจากสายตา แต่เป็นการหายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที หากนั่งลงอีกครั้ง ก็มีโอกาสมากที่จะตกลงมาจากความว่างเปล่าโดยตรง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือเขตวิถีที่ผู้อาวุโสเหล่านี้ปล่อยออกมา

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ฝานเห็นว่าเขตวิถีสามารถซ้อนทับได้ในลักษณะนี้

พลังที่สร้างขึ้นนั้นน่ากลัวยิ่งกว่ายอดฝีมือขุนพลังสุดเหนือฟ้าทั่วไปจริง ๆ

ในเวลานี้ มวลพลังที่รวมกันของผู้อาวุโสทั้งเจ็ด ทำให้ลู่ฝานรู้สึกเหมือนกับราชาปีศาจผู้ปราบมังกรที่มีชัยชนะอย่างแน่นอนอยู่แล้ว

เพียงแต่ว่าวันนี้ เขาไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าสำนักหลี ยิ่งไม่มีอาวุธอย่างกระจกกำจัดมารทรงพลังเที่ยงธรรมให้ใช้แล้ว

ลู่ฝานยืนขึ้นอย่างช้า ๆ และมองดูผู้อาวุโสทั้งเจ็ดที่อยู่ตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม

ดูเหมือนว่า ครั้งนี้เขาจะมาถูกที่แล้ว ลู่ฝานรู้สึกประหลาดใจ ปลื้มใจ และตื่นเต้นที่สายเลือดเสินหวงมีพลังเช่นนี้

เขาไม่กลัวว่าสายเลือดเสินหวงจะทำอะไรกับเขา แต่เขากลัวว่าพลังของสายเลือดเสินหวงจะโรยราและไร้ประโยชน์

ถ้าเป็นเช่นนั้น มูลค่าการมาเยือนหุ้นตุ้นของเขาก็จะลดลงอย่างมาก

ในสายตาของลู่ฝาน ทั้งหมดนี้จะเป็นแรงช่วยของเขา แน่นอนว่ายิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งดี

แม้ว่าตอนนี้ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้จะโจมตีเขาก็ตาม

“ทำไม ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้มาจริง ๆ เหรอ?”

ลู่ฝานถามอีกครั้ง

เมื่อกวาดสายตาไปมอง ลู่ฝานไม่เห็นว่าผู้อาวุโสคนไหนเป็นผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในโลกใบเล็กนี้

กล่าวอีกนัยได้ว่า ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้อยู่ในหมู่พวกเขา

ผู้อาวุโสใหญ่นั้นมั่นคงเหมือนขุ่นเขาไท่ซานที่ตั้งตระหง่าน เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้บนเขาเสินหวง เขาจะไม่ปรากฏตัวจริง ๆ เหรอ

ผู้อาวุโสทั้งเจ็ดรายล้อมรอบลู่ฝาน และพลังที่น่าสะพรึงกลัวก็เริ่มบดขยี้ร่างกายของลู่ฝาน

ไม่มีจุดบอด ไม่มีช่องว่าง และไม่มีความเป็นไปได้ในการหลบหนีได้เลย

ผู้อาวุโสทั้งเจ็ดจัดการกับลู่ฝานด้วยแรงอาฆาตแค้น

ความแข็งแกร่งกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จุดประสงค์คือทำให้ลู่ฝานไม่มีที่ว่างที่จะต้านทานได้

เขตวิถีของลู่ฝานก็สว่างขึ้น แน่นอนว่า เขตวิถีของเขาสู้การร่วมมือกันของผู้อาวุโสทั้งเจ็ดไม่ได้

แต่ถ้าการถ่วงเวลาเล็กน้อยนั้น ก็ไม่ใช่ปัญหา

ลู่ฝานมองไปยังผู้อาวุโสทั้งเจ็ดที่ไม่พูดอะไรสักคำ และไม่มีเจตนาจะตอบ เขาจึงรีบพูดอีกครั้งว่า

"ฉันแค่อยากเจอผู้อาวุโสใหญ่ของสายเลือดเสินหวง ทำไมถึงไม่ให้ฉันเจอเขาล่ะ!"

ท้ายที่สุด คนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้อาวุโสรองซึ่งดูแก่ที่สุดก็ตอบ ความแข็งแกร่งของเขายังคงบีบเขตวิถีของลู่ฝานอย่างบ้าคลั่ง ผู้อาวุโสรองชี้ไปที่ใบหน้าของลู่ฝานแล้วพูดว่า

"ไอ้หนู แกคิดว่าแกเป็นใคร แล้วมีสิทธิ์อะไรมาเจอผู้อาวุโสใหญ่ของเรา”

ผู้อาวุโสเก้านอนอยู่บนพื้น กระอักเลือดออกมา และตะโกนเสียงดัง "ผู้อาวุโสทั้งหลาย อย่าเสียเวลาไปพูดกับเขาเลย ฆ่าเขาซะ! ไอ้หมอนี่หยิ่งผยองอย่างยิ่งและปฏิบัติต่อสายเลือดเสินหวงของเราราวกับไม่มีค่าอะไรเลย คิดจะทำร้ายก็ทำร้าย คิดจะฆ่าก็ฆ่า ถ้าไม่กำจัดเขา ศักดิ์ศรีของสายเลือดเสินหวงจะไปอยู่ที่ไหน!”

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสเก้า พลังที่ปล่อยออกมาจากผู้อาวุโสทั้งเจ็ดก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้งในทันที

เขตวิถีของลู่ฝานถูกผลักกลับอย่างรวดเร็ว และกำลังจะพังทลายลงภายใต้พลังอันน่ากลัวนี้

ลู่ฝานตะโกนเสียงดัง "ฉันเป็นศิษย์ของสายเลือดจิ่วเซียว ซึ่งเป็นสำนักเดียวกันกับสายเลือดเสินหวง ทำไมฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะพบกับผู้อาวุโสใหญ่ล่ะ? สำหรับข้อกล่าวหาที่ว่า ฉันฆ่าคนอย่างบ้าคลั่ง หึ ผู้อาวุโสเก้า ความจริงเป็นอย่างไร คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจดี!”

ผู้อาวุโสเก้ากัดฟันและดวงตาของเขาสั่นไหว

ผู้อาวุโสรองขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ดึงพลังกลับคืนมา