บทที่2156 เทพบู๊นิพพาน(3)

ด้านหลังภูเขา ปุยขาวของเมล็ดหลิวลอยอยู่ทั่วท้องฟ้า และดอกไม้ก็มีกลิ่นหอม

เก้าอี้หิน โต๊ะหิน ชามหิน

ผู้คนนั้น หอกนั้น และรอยยิ้มนั้น

ร่างหนึ่งบินลงไปที่พื้น ปรากฏต่อหน้าลู่ฝาน

เขามีใบหน้าที่หล่อเหลา และดูเหมือนจะอายุยี่สิบต้น ๆ เสื้อผ้าเรียบง่ายแต่ไม่เรียบร้อยนัก

คิ้วเหมือนกระบี่ที่บินขึ้นไปบนเมฆา

ดวงตาเหมือนหอก และเยือกเย็นเล็กน้อย

บุคคลนี้ดูเหมือนอายุน้อยมาก แต่ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนว่าเขามีความเข้าใจโลกอย่างชัดแจ้ง ไม่มีมลทินใด ๆ และเคยผ่านความโชกโชนมาแล้ว

ในดวงตาของเขาเหมือนจะมีความผันผวนของชีวิต

ลู่ฝานไม่สามารถตัดสินอายุของคน ๆ นี้ได้ สำหรับยอดฝีมือบางคนที่มาถึงแดนแปรสภาพ

แค่ดูรูปร่างหน้าตา มักจะไม่แม่น

ยอดฝีมือบางคนสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตนเองได้

ตัวอย่างเช่น ลู่ฝานเองก็รู้วิชานี้

ตัวอย่างเช่น ประมุขแห่งประเทศตันเซิ่ง ทั้ง ๆ ที่อายุมากกว่าใคร ๆ แต่เขาดูเหมือนเด็กอายุเจ็ดแปดขวบ

รสนิยมน่ารังเกียจแบบนี้ ทำให้ลู่ฝานไม่กล้าถามประมุขประเทศตันเซิ่งมากนัก

ตามที่ศิษย์พี่หานเฟิงกล่าว อาจเป็นเพราะประมุขประเทศตันเซิ่งคิดว่าเด็ก ๆ ไปที่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายเงิน

นอกจากนี้ยังมีความคิดน่ารังเกียจบางอย่าง เช่น ให้ผู้หญิงอุ้มได้เป็นต้น ดังนั้น ลู่ฝานจะไม่พูดถึงมัน

เลือดบนร่างกายของเขาเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว และบาดแผลก็หายเป็นปกติในพริบตา ลู่ฝานก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ

การรวมพลังของผู้อาวุโสทั้งแปดยังคงฆ่าลู่ฝานไม่ได้

เดิมทีราชาปีศาจผู้ปราบมังกรก็รู้สึกว่าพลังของเขาแข็งแกร่งกว่าลู่ฝานมาก และการฆ่าลู่ฝานเป็นเรื่องง่าย

ผลสุดท้าย ก็คือลู่ฝานทำให้ราชาปีศาจผู้ปราบมังกรได้รู้ว่า อะไรคือพลังชีวิตที่วิปริต

วันนี้ ผู้อาวุโสเหล่านี้ก็ได้เห็นมันแล้ว

ร่างกายของลู่ฝานแข็งแกร่งขึ้นและมีพลังมากขึ้นกว่าเดิม ดังนั้น หลังจากถูกโจมตีจากผู้อาวุโสทั้งแปดคน ลู่ฝานก็ยังมีชีวิตอยู่และสบายดี

เพียงแต่ปราณชี่ส่วนใหญ่ถูกใช้ไปแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับลู่ฝาน

อะไรทำให้เขาฟื้นตัวเร็วกว่าคนธรรมดามากล่ะ

ด้วยปราณชี่นี้ นั่งดื่มชาสักแก้ว ก็อาจจะดีขึ้นแล้ว

ลู่ฝานเดินไปหาชายคนนั้น คารวะแล้วถามขึ้นเสียงดังว่า "ขอถามได้ไหมว่า ผู้อาวุโสใหญ่อยู่ที่ไหน"

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ลู่ฝาน จากนั้นยิ้มแล้วพูดว่า "รู้จักมารยาทเป็นอย่างดีนี่ แล้วทำไมถึงทำเรื่องฆ่าคนแล้วบุกมาที่เขาจิ่วเซียวได้ล่ะ"

ลู่ฝานตอบว่า "ไม่มีทางนี่ มีอุปสรรคมากเกินไป ก็ต้องวิ่งให้เร็วขึ้น ส่วนที่ว่าฆ่าคนแล้วบุกมาที่เขาจิ่วเซียว คำพูดนี้ไม่ค่อยถูกนัก ฉันมาโดยไม่ฆ่าใครเลย รวมถึงคนที่คิดจะฆ่าฉันด้วย!”

ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจและพูดกับลู่ฝาน "ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดี ฉันจะได้คุยกับนายได้มากขึ้น ผู้อาวุโสใหญ่ที่นายกำลังหาคือฉันเอง ฉันคือผู้อาวุโสใหญ่แห่งสายเลือดเสินหวง”

เมื่อพูดเช่นนั้น เหลียงหลงก็ยื่นมือตัวเองออกมา

บนนิ้วชี้ของมือขวา มีแหวนที่เขียนคำว่าหั่วเซียวอยู่

ลู่ฝานยิ้มออกมาทันทีและพูดว่า "ที่แท้ก็เป็นผู้อาวุโสหั่วเซียว"

เหลียงหลงพยักหน้าและพูดว่า "พูดมาสิ บุกและฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย แล้วสร้างความยุ่งเหยิงให้กับสายเลือดเสินหวงของฉัน นายคิดจะทำอะไรกันแน่? นายมาที่นี่โดยมีจุดประสงค์เพื่อแสดงความแข็งแกร่งของนาย? หรือมีอะไรต้องให้ฉันช่วยเหรอ? แต่ขอเตือนไว้ก่อน ถ้าเป็นอย่างหลัง นายก็กลับไปได้เลย ฉันไม่ได้สู้มาหลายปีแล้ว แม้จะเป็นตอนนั้นที่สู้กับผู้ฝึกฝนชั่วร้าย ฉันก็เลือกที่จะคุ้มกันสำนักจิ่วเซียว ไม่ได้ต่อสู้มากนัก ชื่อที่เรียกว่า เทพบู๊นิพพาน เป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น อย่าไปจริงจังกับมันเลย!"