บทที่2162 บำเพ็ญวิถีสามวัน(3)

ที่เขาชิงเซียว ผู้อาวุโสรอง ผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสสี่และคนอื่นนั่งรวมกลุ่มกันอยู่

ผู้อาวุโสรองมองรอบๆ แล้วพูดว่า “เหตุการณ์ก็เป็นแบบนี้แหละ ในเมื่อเป็นเก้าด่านสุดยาก ตามกฎของสำนักจิ่วเซียว ผู้อาวุโสทั้งเก้าคนต้องแบ่งไปคนละหนึ่งอย่าง แต่ตอนนี้ผู้อาวุโสของสำนักจิ่วเซียวไม่รู้ไปอยู่ไหน เรารู้แค่ผู้อาวุโสใหญ่เพียงคนเดียวเท่านั้น”

ผู้อาวุโสสามพูดเสียงกังวานว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ไม่มีทางกำหนดเก้าด่านเพียงคนเดียวหรอก ในเมื่อคราวนี้สายเลือดเสินหวงของเราเป็นคนกำหนดทั้งเก้าด่าน งั้นควรเป็นเราบวกกับผู้อาวุโสใหญ่ ทั้งหมดเป็นเก้าคน กำหนดด่านมาคนละหนึ่งด่าน เราให้ผู้อาวุโสเก้ากลับไปเตรียมก่อนแล้ว เขาจะเป็นคนกำหนดด่านแรก จากนั้นเราก็ดูจากสถานการณ์แล้วกำหนดด่านไว้ล่วงหน้า รวมเจ็ดด่านที่เหลือไว้ด้วยกัน ส่วนด่านสุดท้ายยกให้เป็นหน้าที่ของผู้อาวุโสใหญ่”

ผู้อาวุโสสี่พูดว่า “ไม่เลว จัดการแบบนี้เหมาะสมที่สุด ยังไงก็คืออย่าให้ลู่ฝานผ่านด่าน ทางที่ดีคือทำให้เขาลำบากจนถึงตายตั้งแต่ด่านแรก”

ผู้อาวุโสเจ็ดพูดว่า “ถูกต้องที่สุด ยกด่านแรกให้ผู้อาวุโสเก้าจัดการดีที่สุด ทุกคนจัดการตามลำดับ กำหนดด่านที่เหลือได้เลย!”

ผู้อาวุโสรองมองทุกคนแล้วหัวเราะเบาๆ “เหมือนทุกคนมีแผนในใจแล้ว ก็จริงนะ เราแปดคนกำหนดด่านเอง ไม่เชื่อหรอกว่าลู่ฝานจะมีความสามารถเหนือธรรมชาติ ทุกคนพยายามกำหนดด่านที่ยากสุดๆ เอาแบบที่อันตราย น่ากลัวแล้วก็ผ่านยากสุดๆ มาเลย แต่จำไว้ว่าอย่าทำให้สายเลือดเสินหวงของเราขายหน้า ถ้าใครคิดด่านที่ทำให้เขาทำลายวิทยายุทธตัวเอง หรือด่านที่เปลี่ยนจากชายเป็นหญิงอะไรทำนองนั้น ฉันจะไม่ปล่อยเขาไว้ เข้าใจไหม ผู้อาวุโสสาม อีกเดี๋ยวนายไปคุยกับผู้อาวุโสเก้าหน่อย ตอนนี้เขาโมโหจนหน้ามืดตามัว บอกให้เขามีสติหน่อย”

ผู้อาวุโสทุกคนพยักหน้า ทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ผู้อาวุโสรองพูดว่า “งั้นเอาแบบนี้ก่อนแล้วกัน ทุกคนกลับไปเตรียมตัวเถอะ”

ผู้อาวุโสรองเหวี่ยงมือเตรียมส่งแขก แต่ขณะนั้น

เงาใครบางคนลอยจากบนฟ้าลงมาตรงหน้าผู้อาวุโส

เมื่อเห็นคนที่มา ผู้อาวุโสทุกคนรีบคำนับ

เพราะคนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลง

“เหมือนผู้อาวุโสทุกคนสนใจการกำหนดด่านทั้งเก้าด่านมาก!”

ผู้อาวุโสรองตอบว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ เรานัดกันเรียบร้อยแล้ว เราจะเป็นคนกำหนดแปดด่านแรก ส่วนด่านสุดท้ายเป็นหน้าที่ของผู้อาวุโสใหญ่”

ผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลงหัวเราะ “พวกนายคิดว่าลู่ฝานจะผ่านแปดด่านแรกได้จริงเหรอ”

ผู้อาวุโสทุกคนได้ยินแล้วหัวเราะ

พวกเขาไม่คิดว่าลู่ฝานจะผ่านแปดด่านแรกได้อยู่แล้ว

หรือจะบอกว่าลู่ฝานผ่านสักด่านได้ พวกเขาก็ตกใจมากแล้ว

ผู้อาวุโสรองหัวเราะแล้วพูดว่า “กันไว้ก่อนไง ลู่ฝานมีพรสวรรค์โดดเด่น แล้วก็เป็นศิษย์ของหวูเฉินด้วย ต้องมีฝีมือที่เราไม่รู้แน่ๆ ถ้าให้เขาโชคดีผ่านด่านได้ เราก็เสียหน้าแย่สิ”

ผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลงพยักหน้าพูดว่า “พูดได้ดี พูดได้ถูกต้องที่สุด ดังนั้นการที่ฉันมา เพราะมีของให้พวกนาย ตอนพวกนายกำหนดด่าน เอาของพวกนี้ใส่เข้าไปด้วย”

ระหว่างพูด ผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลงเอาเศษหินยื่นให้พวกผู้อาวุโส

เศษหินพวกนี้มีทั้งก้อนเล็กก้อนใหญ่ ด้านบนสลักชุดตัวเลขด้วย

ผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลงพูดว่า “จำไว้ว่าต้องเรียงตามลำดับ อย่าวางสลับกันเด็ดขาด”

ผู้อาวุโสรองมองก้อนหินแล้วพูดอย่างไม่เข้าใจ “ผู้อาวุโสใหญ่ นี่คืออะไร”

ผู้อาวุโสใหญ่เหลียงหลงหัวเราะแล้วพูดว่า “พวกนายไม่ต้องรู้หรอก เอาเป็นว่าเป็นของที่ทำให้ลู่ฝานผ่านด่านไม่ได้ ถ้าเขาจะโชคดีผ่านด่าน หินพวกนี้จะเป็นอุปสรรคสุดท้ายที่ขัดขวางเขา!”

เมื่อได้ยิน สีหน้าพวกผู้อาวุโสมีความยินดีทันที เมื่อเป็นเช่นนี้ก็มีแต่ได้กับได้น่ะสิ