บทที่2231 ผ่านด่านอย่างโชคดี(1)

วันหนึ่งผ่านไป เมฆสงบและลมพัดเบา ๆ อากาศสดชื่นดี ลู่ฝานยังคงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ผู้อาวุโสใหญ่นั้นมีความอดทนอย่างมาก นั่งนิ่งอยู่บนยอดเขา หอกถูกวางไว้ข้าง ๆ และเสื้อผ้าของเขาปลิวตามสายลม

“ลู่ฝานคนนี้ ทำไมยังไม่มานะ หรือว่าเวลาวันหนึ่งไม่เพียงพอสำหรับเขาที่จะฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ?ครั้งที่แล้วเขาฟื้นตัวเร็วมากไม่ใช่เหรอ?”

"ฉันว่านะ คราวนี้มันจะไม่เร็วขนาดนี้ เพราะผู้อาวุโสใหญ่เป็นคนลงมือ ถ้าอาการบาดเจ็บฟื้นตัวได้ง่ายขนาดนั้น ลู่ฝานจะไม่แข็งแกร่งเกินไปเหรอ?"

“เกินไป?เขาแข็งแกร่งเกินคนมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?ไม่ว่าเขาจะใช้เวลากี่วันในการฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ ก็น่าจะฟื้นตัวได้เร็วกว่าพวกนายนะ ฉันว่า แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสก็อาจจะไม่มีความสามารถแบบลู่ฝาน การที่จะฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้”

“ชิ บางทีเขาอาจจะตายที่ไหนสักแห่ง ที่พวกนายที่ชื่นชมเขามากขนาดนี้ ฉันว่า เพราะตกใจและกลัวกับผลงานก่อนหน้านี้ของเขา ฉันรู้สึกว่า แปดด่านก่อนหน้านั้น เกิดจากผู้อาวุโสทั้งหลายตั้งใจออมมือ เพื่อให้เรายอมรับศิษย์จากสายเลือดจิ่วเซียว มันนับไม่ได้ด้วยซ้ำ มาถึงด่านที่เก้า ผู้อาวุโสใหญ่ไม่สนเรื่องนั้น โจมตีโดยไม่ออมมือ ลู่ฝานถึงได้ถูกโจมตีจนหนีหัวซุกหัวซุน ไม่รู้ว่าจะตายหรือยัง”

“เหลวไหล อย่าใช้ความคิดเห็นที่เลวไปคาดเดาคนที่มีคุณธรรมสูงส่ง”

"ถูกต้อง ไอ้แห้ง ดวงตาของนายอยู่ที่ตูดเหรอ ผลงานก่อนหน้านี้ของลู่ฝาน สามารถทำออกมาได้จากแผนที่วางไว้เหรอ?ฉันให้นายไปทำลายค่ายกลบนเขาหั่วเซียว ถ้านายสามารถทำลายได้ ฉันจะยอมรับผิดต่อนาย"

. . . . . .

สายเลือดเสินหวงกลุ่มหนึ่งที่เบื่อกับการรอคอย เริ่มพูดคุยกันขึ้นมา

บนท้องฟ้า ผู้อาวุโสหลายคนก็ยืนอยู่ด้วยกัน และมองไปรอบ ๆ ผู้อาวุโสเก้าก็ปรากฏตัวในวันนี้ด้วย แม้ว่าจะมีใบหน้าที่นิ่งก็ตาม แต่ในแววตาของเขา ไม่มีความเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แต่ถูกแทนที่ด้วยความเศร้าโศก

“ผู้อาวุโสรอง คุณพบร่องรอยของลู่ฝานไหม?”

ผู้อาวุโสสามถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม ผู้อาวุโสหลายคนหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินสิ่งนี้

มีเพียงร่องรอยของการทำอะไรไม่ถูกในรอยยิ้มนั้น

ผู้อาวุโสรองพูดขึ้นว่า "ฉันไม่พบร่องรอยใด ๆ เลย ผู้อาวุโสสามพบแล้วหรือยัง?"

ผู้อาวุโสสามส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่พบเลย ฉันต้องบอกว่า ลู่ฝานได้รับมรดกที่แท้จริงจากหวูเฉิน อาจารย์ของเขาแล้ว ในตอนนั้นที่หวูเฉินมาก่อความวุ่นวายที่เขาเสินหวง เขาก็อาศัยวิธีการซ่อนตัวที่ยอดเยี่ยมนี้เพื่อ ทำให้ทั้งเขาเสินหวงของเราไม่สามารถทำอะไรเขาได้ ท้ายที่สุด ผู้อาวุโสใหญ่ก็ลงมือบังคับให้เขาออกมา แต่เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก!”

เหล่าผู้อาวุโสพยักหน้า พวกเขาก็ประสบกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น มันยังชัดเจนในความทรงจำของพวกเขา

หวูเฉินก็เป็นเช่นนี้แล้ว ตอนนี้มาลู่ฝานอีกคน ก็ยิ่งตามหาเขาได้ยากยิ่งขึ้น

นอกจากนี้ ลู่ฝานยังแตกต่างจากหวูเฉินในตอนนั้น ลู่ฝานเข้าร่วมทดสอบเก้าด่านสุดยาก แม้ว่าพวกเขาต้องการค้นหา พวกเขาก็ทำได้เพียงแอบให้สาวกสำคัญค้นหาเท่านั้น ต้องทำเงียบ ๆ ถ้าข่าวถูกกระจายออกไปจะดูไม่ดี

หวูเฉินในตอนนั้น สายเลือดเสินหวงทั้งหมดแทบพลิกแผ่นดินหาเขา การต้อนรับนี้แตกต่างราวฟ้ากับดิน เป็นเรื่องปกติที่จะหาลู่ฝานไม่เจอ

ทุกคนรออยู่ด้านนอกเขาจิ่วเซียวเป็นเวลาสองสามชั่วโมง แต่ก็ไม่เห็นลู่ฝานมาสักที

หลายคนเตรียมที่จะกลับไปโดยช่วยไม่ได้

“ดูเหมือนว่าวันนี้ลู่ฝานจะไม่มาแล้ว!”

มองดูดวงตะวันอันสดใส ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว ผู้อาวุโสทั้งหลายก็มีความตั้งใจที่จะกลับไปแล้ว

ฝูงชนจากไปอย่างกระจัดกระจาย และผู้อาวุโสเก้าก็กล่าวว่า "ผู้อาวุโสทั้งหลาย ฉันมีธุระที่ต้องทำ ดังนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ"

หลังจากพูดจบ ผู้อาวุโสเก้าก็บินไปยังทิศทางของเขาปี้เซียว

เขาหวังว่าลู่ฝานจะไม่มาตลอดกาล คงจะดีที่สุดถ้าเขาตายข้างนอก

และในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ผู้อาวุโสเก้าก็รู้สึกถึงสายลมที่พัดมาปะทะใบหน้าของเขา ราวกับว่ามีบางอย่างพัดผ่านเขาไป

ก่อนที่ผู้อาวุโสเก้าจะโต้ตอบ บนยอดเขาของเขาจิ่วเซียว ผู้อาวุโสใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนทันที

ดวงตาของเขาราวกับสายฟ้า และเจตนาฆ่าของเขาเหมือนมีด

เล็งไปที่ทิศทางของผู้อาวุโสเก้า แล้วปล่อยหอกออกไป

การปล่อยหอกในครั้งนี้ ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้ขว้างตัวหอกออกไป แต่หอกในมือของเขาดูเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ และกลายเป็นจุดแสงหลายพันจุด

ห่อหุ้มรอบๆในทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทิศทางของผู้อาวุโสเก้า เกิดเสียงระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน