ตอนที่ 105 พบกันบนถนน! + ตอนที่ 106 นางอยู่ตรงนั้น?

ตอนที่ 105 พบกันบนถนน! + ตอนที่ 106 นางอยู่ตรงนั้น? Ink Stone_Romance ตอนที่ 105 พบกันบนถนน!

สามวันต่อมา

รถม้าธรรมดาคันหนึ่งเคลื่อนไปบนทางถนนอย่างเชื่องช้า รถม้าไม่ได้สะดุดตานัก ที่โดดเด่นชัดเจนคือสาวน้อยชุดดำงดงามเย็นชาที่ควบรถม้าอยู่

ใบหน้าละเอียดอ่อนงามเพริศพริ้ง เรือนร่างที่ห่อหุ้มด้วยชุดสีดำช่างร้อนแรงน่าดึงดูดอย่างยิ่ง หากบนหน้านั้นแต่งเติมรอยยิ้มเสียหน่อย ต้องเป็นที่ตกตะลึงให้ชายหนุ่มเคลิบเคลิ้มหลงใหล แต่กลายเป็นว่า ทั่วร่างสาวน้อยชุดดำกลับมีกลิ่นอายเยือกเย็นกระจายออกมา และกลิ่นอายเย็นเยียบก็ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้เช่นนั้น

ด้านในรถม้า กวนสีหลิ่นมองเสี่ยวจิ่วที่กำลังเอนพิงตัวอ่านหนังสือ เอ่ยถามอย่างฉงนสงสัย “เสี่ยวจิ่ว ฝีมือรักษาเจ้าดีเด่นเพียงนั้น ไยจึงไม่กำจัดรอยแผลเป็นบนใบหน้าไปเสียก่อนเล่า?”

ผ่านไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้แล้ว แผลเป็นทั้งหลายบนใบหน้านางก็ไม่เห็นจางไป ทุกครั้งยามเมื่อมองเห็นแผลเป็นเหล่านั้นบนใบหน้า เขาแสนร้อนใจแทน แต่กลับกลายเป็นตัวนางเองเหมือนเห็นเสียจนชินตา จึงไม่สนใจเลยสักนิด

ไหนว่าพวกผู้หญิงล้วนไม่ยอมให้ใบหน้าตัวเองเสียโฉมไม่ใช่หรือ? ทำไมเขาเห็นนางไม่ร้อนใจและไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยเล่า?

“ข้าไม่รีบ ยาทาแผลเป็นที่ข้าปรุงยังขาดยาอีกตัวหนึ่ง” เธอกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางพลิกผ่านอ่านหน้าต่อไป

นี่คือตำราฝีเท้าทะยานเมฆ หาเจอจากของที่ท่านอาจารย์เก็บไว้ในห้วงมิติ อ่านไปสักพัก ท่าฝีเท้าด้านในยอดเยี่ยมกว่าฝีเท้าต้นฉบับของเธอยิ่งนัก จึงอ่านตั้งแต่ออกจากเวิ้งสวนท้อมาจนถึงตอนนี้ ก็ยังตัดใจวางได้ไม่ลงเลย

จนกระทั่ง เมื่อได้กลิ่นหอมหวน ถึงจะเงยหน้าขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“ท่านพี่ ท่านได้กลิ่นอะไรหรือไม่?” เธอมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายน้อยๆ ได้กลิ่นหอมหวน จึงกลืนน้ำลายโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

เห็นท่าทางเช่นแมวตะกละของนาง กวนสีหลิ่นก็หัวเราะลั่นอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะยื่นมือไปเขกลงเบาๆ บนหัวนาง “จมูกเจ้านี่ดีแต่เรื่องกินจริงๆ ถึงมีผ้าม่านกั้นไว้ เจ้าก็ยังได้กลิ่นหอมของชงโหยวปิ่งอีกรึ?”

“ใช่ๆ เป็นชงโหยวปิ่ง” เธอกอดแขนเขาเขย่าทั้งใบหน้าอมยิ้ม “ท่านพี่ ท่านช่วยไปซื้อให้ข้าทีสิ ข้าเอาสองชิ้นนะ” แล้วยกมือชูสองนิ้วส่ายไปมา

“ได้ๆ ข้าจะไปซื้อให้” เขาส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างช่วยไม่ได้

และตอนนี้ เหลิ่งซวงที่ควบรถม้าได้ยินบทสนทนาด้านใน จึงชะลอความเร็วรถลง

กวนสีหลิ่นแหวกผ้าม่านออกลงจากรถม้า เอ่ยกับเหลิ่งซวงว่า “เจ้าเอารถม้าไปจอดไว้นะ ข้าไปซื้อขนม จะรีบกลับมา” ระหว่างที่พูด คนก็เดินไปยังแผงขายของที่อยู่ไม่ไกล

เหลิ่งซวงนำรถม้าไปจอดรอไว้อีกด้านหนึ่ง ก่อนจะเดินไปดูแผงขายของข้างๆ กัน

“ท่านอา เอาชงโหยวปิ่งมาสี่ชิ้นนะ” กวนสีหลิ่นล้วงเงินออกมาพลางตะโกนบอก

“คุณชาย เอาซุปถั่วเขียวอีกสองชามไหม? กินชงโหยวปิ่งคู่กับซุปถั่วเขียว รสชาติจะดีที่สุดเลยขอรับ” ชายชราห่อขนมที่ร้อนกรุ่น พลางเอ่ยถาม

“ก็ดี งั้นเอามาสองชาม ไม่สิ สามชามนะ ท่านช่วยห่อให้ข้าอย่างดีนะ จะได้ถือไปสะดวกๆ”

“ได้ๆๆ” ชายชราหยีตายิ้ม แล้วเร่งรีบห่อซุปถั่วเขียวอีกสามชามให้เขา

บริเวณไม่ไกล มู่หรงอี้เซวียนที่ออกมาจากศาลาซุ้มหยกพร้อมกับเฟิ่งชิงเกอเหลือบมองไปโดยไม่ตั้งใจ ขณะที่เห็นชายหนุ่มกำลังซื้อของอยู่หน้าแผง ก็ตกใจอย่างอดไม่ได้ ในดวงตาฉายแววระรื่น

เป็นเขา? พี่ชายของสาวน้อยชุดแดงผู้นั้น?

เขาอยู่ที่นี่ งั้นสาวน้อยชุดแดงก็อยู่ที่นี่ด้วยสินะ? นึกถึงตรงนี้ ใจเขาเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่ทั้งกังวลและเฝ้ารอแผ่ซ่านอยู่ในหัวใจ

“ท่านพี่มู่หรง? เป็นอะไรรึเจ้าคะ?”

เฟิ่งชิงเกอที่เกาะเขาอยู่ เอ่ยถามอย่างแคลงใจ เห็นเขายืนนิ่งไม่ไหวติง จึงหันมองตามสายตาไป เห็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าธรรมดาและกำลังซื้อชงโหยวปิ่งอยู่

“ท่านพี่มู่หรงรู้จักเขารึเจ้าคะ?”

…………………………………………………….