ตอนที่ 129 เกิดเรื่องแล้ว! + ตอนที่ 130 ผีเข้าแล้ว!

ตอนที่ 129 เกิดเรื่องแล้ว! + ตอนที่ 130 ผีเข้าแล้ว! Ink Stone_Romance ตอนที่ 129 เกิดเรื่องแล้ว!

ท่านผู้เฒ่าเฟิ่งมองไปที่เขา แววตาหมองหม่น กล่าวว่า “ไม่ผิด ข้าสงสัยว่านางไม่ใช่แม่หนูเฟิ่งของข้า”

“จะเป็นไปได้ยังไง! ท่านพ่อ ท่านออกไปด้านนอกแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? มีคนพูดเรื่องเหลวไหลอะไรกับท่านใช่หรือไม่? ท่านจะคิดเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?” เฟิ่งเซียวรับไม่ได้นิดหน่อยที่พ่อตัวเองเคลือบแคลงในตัวลูกสาว นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เมื่อมองเฟิ่งเซียว ผู้เฒ่าเฟิ่งก็ส่ายหน้า แม้แต่พ่อตัวเองยังแยกไม่ออกว่าลูกสาวตัวจริงหรือปลอม มิน่าล่ะแม่หนูเฟิ่งถึงไม่กล้ากลับมา

เขาลุกยืนขึ้นมา เอามือไพล่หลังสูดหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยว่า “บางครั้งดวงตาคนเราก็มืดบอด มีอีกมากมายหลายเรื่องที่ต้องใช้หัวใจถึงจะรู้สึก และมองเห็น พ่อเจ้าใช้ชีวิตมาหลายปีดีดักเพียงนี้ เกลือที่กินยังมากกว่าข้าวที่เจ้ากินนัก”

เขามองเฟิ่งเซียวแวบหนึ่ง กล่าวต่อว่า “แม้นางจะแบกใบหน้าของแม่หนูเฟิ่ง มีปานรูปหงส์เหมือนกัน ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นแม่หนูเฟิ่ง ต้องรู้ไว้ ความรู้สึกน่ะ หลอกคนไม่ได้หรอกนะ”

เห็นเขาพูดจบท่าทางทั่วร่างก็เปลี่ยน ก่อนจะก้าวยาวเดินออกไป เฟิ่งเซียวตกใจรีบรั้งเขาไว้ เอ่ยถามว่า “ท่านพ่อ ท่านคิดจะทำอะไรรึขอรับ?”

ท่านผู้เฒ่าเฟิ่งมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวว่า “นางไม่ใช่แม่หนูเฟิ่งของข้า ข้าจะจับนางมากระชากหน้ากากเสีย!”

เฟิ่งเซียวฟังคำพูดนี้ก็ตะลึงขึ้นมาทันใด แม้แต่น้ำเสียงก็ยังหนักแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ท่านพ่อ ท่านบ้าไปแล้ว! นางคือชิงเกอ เป็นหลานสาวท่าน แม่หนูเฟิ่งของท่านน่ะ!” เขาคิดว่าท่านพ่อถูกผีเข้า ไม่งั้นคงไม่พูดจาเช่นนี้ออกมาแน่

“หึ! ข้าว่าเจ้าแหละบ้า! แม้แต่ลูกสาวตัวเองก็แยกแยะไม่ออก ยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นพ่อของแม่หนูเฟิ่งอีกรึ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่หนูเฟิ่งได้รับเคราะห์เช่นไร? เจ้ารู้ไหม!”

เมื่อนึกถึงใบหน้าหลานสาวสุดที่รักที่เสียโฉม เขาก็จุกขึ้นมาในลำคอทันใด ก่อนจะถลึงมองเฟิ่งเซียวด้วยดวงตาที่เปียกปอนน้อยๆ

“เจ้าเคยคิดหรือไม่ หากเฟิ่งชิงเกอในจวนผู้นี้เป็นตัวปลอม แล้วแม่หนูเฟิ่งตัวจริงอยู่ที่ใดเล่า? จะรับเคราะห์อยู่หรือไม่? จะทุกข์ทรมานอย่างไม่คาดคิดรึเปล่า? เจ้าไม่เคยคิด ถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่ามีความเป็นไปได้นั้นเกิดขึ้น ขนาดข้าบอกเจ้า ก็ยังไม่ยอมเชื่อ เจ้าบอกสิ มีพ่อเช่นเจ้านี้ แม่หนูเฟิ่งของข้าจะกล้ากลับบ้านมาได้อย่างไร?”

“ท่านพ่อ สิ่งเหล่านั้นที่ท่านบอกเดิมทีก็ไม่อาจเกิดขึ้นได้ ข้ารู้แจ้งลูกสาวตัวเองดี นางอยู่ข้างกายข้าเสมอมา ก็ไม่มีตรงไหนที่ไม่ชอบมาพากล ท่านคิดว่าเรื่องพวกนั้นที่กล่าวมาจะเกิดขึ้นได้อย่างไร? ท่านพ่อ ท่านเหนื่อยเกินไปรึเปล่า? หรือว่าดื่มเหล้าเสียจนเมามาย? ให้ข้าประคองท่านกลับไปพักในเรือนไม่ดีกว่ารึ?”

เฟิ่งเซียวออกหน้าจะเข้าประคอง กลับนึกไม่ถึงว่าเขาจะสะบัดแขนเสื้อ แรงที่สะบัดมาผลักเขาถอยออกไปไกลหลายเมตรเสียดื้อๆ

“เจ้าคนไร้ยางอาย! รอก่อนเถิด รอข้าจัดการนังแพศยาตัวปลอมนั่น หลังจากรับแม่หนูเฟิ่งกลับมา ค่อยจัดการกับเจ้า!”

ท่านผู้เฒ่าเฟิ่งด่าทออย่างเกรี้ยวกราด แล้วเรียกพลังกระโดดขึ้นไปยังด้านในเรือนของเฟิ่งชิงเกอ

“ท่านพ่อ!”

เฟิ่งเซียวตื่นตระหนก หลังจากอุทานก็รีบร้อนตามขึ้นไป แต่สุดท้ายกำลังเขาสู้ท่านผู้เฒ่าเฟิ่งไม่ได้ ความเร็วยังห่างไกลไม่เท่าเขา แค่เพียงชั่วพริบตาเดียว จึงไม่เห็นเงาร่างแล้ว

เห็นเช่นนี้ เขาก็ตะโกนลั่น “ท่านพ่อ! ท่านอย่าทำอะไรงี่เง่าน่า!”

เพราะการเคลื่อนไหวของสองพ่อลูกเสียงดังมาก คนในจวนจึงแทบจะถูกรบกวนกันหมด ต่างพากันโผล่หัวออกมาพูดคุยเสียงเบา

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?”

“ข้าคล้ายจะได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าหาว่าคุณหนูเป็นตัวปลอม”

“จะเป็นไปได้อย่างไร! ท่านผู้เฒ่าดื่มเหล้าเมาแล้วกระมัง! คุณหนูจะเป็นตัวปลอมได้เช่นไร?”

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องดังลอยมา ทำให้พวกคนรับใช้ที่กำลังพูดคุยกันต่างพากันตกใจ

“ไม่ดีล่ะ เกิดเรื่องแล้ว รีบไปดูเร็ว!”