ตอนที่ 155 เจ้าเป็นใคร? + ตอนที่ 156 เปิดโปงตัวตน!

ตอนที่ 155 เจ้าเป็นใคร?

“ท่านผู้เฒ่ากลับมาแล้วรึ? อยู่ที่ไหนล่ะ?”

ได้ยินน้ำเสียง ท่านเจ้าแคว้นจึงมองไปตามทิศทางเสียง เมื่อเห็น ใบหน้าก็เผยความแปลกใจ แค่ไม่กี่วัน นึกไม่ถึงว่าเฟิ่งเซียวจะอ่อนแอลงเช่นนี้เลยรึ? แม้แต่เดินยังไม่ไหว ซ้ำต้องให้คนประคองอีก?

“ท่านผู้นำตระกูล นั่งลงตรงนี้ก่อนเถิด ท่านผู้เฒ่ามาถึงประตูแล้ว เดี๋ยวก็เข้ามา” บุรุษสวมชุดขาวในมือถือพัดพับเอ่ยอย่างอ่อนโยน หลังจากประคองเขานั่งลง สายตาก็มองไปที่ลานด้านนอก

เจ้าแคว้นมู่หรงป๋อมองเหล่าชายหนุ่มผู้โดดเด่นข้างกายเฟิ่งเซียว ในดวงตาอันแหลมคมฉายแววครุ่นคิด หลังจากพินิจมองพวกเขาแวบหนึ่งอย่างไร้ร่องรอย ก็เบนสายตาออกไป

เมื่อซูรั่วอวิ๋นเห็นองครักษ์พวกนั้นที่เฝ้าอยู่ข้างกายเฟิ่งเซียว ก็กัดฟันกรอด เจ้าพวกนี้ไม่เพียงไม่เห็นนางในสายตา ยังถือวิสาสะพาเฟิ่งเซียวเข้ามาอีก สมควรตายจริงๆ! เดิมนางเพียงคิดจะให้เฟิ่งเซียวออกมาเดี๋ยวเดียวก็กลับไป เพื่อเลี่ยงให้คนมองออกถึงความระแคะระคาย ทว่าตอนนี้…

ในเวลานี้เอง เฟิ่งจิ่วประคองท่านผู้เฒ่าเดินเข้ามา ด้านหลังมีคนกลุ่มหนึ่งตามมา

เมื่อเห็นเฟิ่งจิ่วข้างกายท่านผู้เฒ่า ซูรั่วอวิ๋นก็สูดหายใจเข้า “ทำไมถึงเป็นเจ้า! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เช่นไร?”

ผู้หญิงคนนี้! นางไม่เคยลืมพิษสงที่ทำให้นางต้องอับอาย! ผู้หญิงคนนี้ ที่มาลึกลับแปกลประหลาด ตอนนี้ ยังกล้ามาปรากฏตัวในจวนตระกูลเฟิ่ง มาโผล่อยู่เบื้องหน้า คิดว่าซูรั่วอวิ๋นจะไม่ทำอะไรนางเลยจริงๆ รึ?

“เรียกคนเข้ามา! จับตัวนางให้ข้าเสีย!” นางแผดเสียงลั่น ต้องการให้องครักษ์มาจับตัวเฟิ่งจิ่วที่ด้านในนี้

ทว่าทุกคนไม่มีใครทำ เพราะไม่กล้าพอ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังเห็นว่าแม่นางที่ผูกผ้าคลุมหน้านั้นกำลังประคองท่านผู้เฒ่าของพวกเขาอยู่! ให้เข้าไปจับตัวรึ? พวกเขาไม่คิดสั้นถึงเพียงนั้นหรอก

เฟิ่งจิ่วไม่พูดไม่จา แค่มองนางด้วยสายตาแฝงรอยยิ้มจางๆ

ท่านผู้เฒ่าเฟิ่งเห็น จึงส่งเสียงหึหนักๆ พูดตะคอกว่า “องครักษ์อยู่ไหน!”

ชายหนุ่มแปดนายที่ยืนอยู่ข้างกายเฟิ่งเซียวราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์ก้าวออกหน้ามาพร้อมกันโดยไม่นัดหมาย ฝีเท้ามั่นคงท่าทางขึงขัง พวกเขาเข้าแถวเรียงหนึ่ง ประสานมือทำความเคารพด้วยท่าทางเหมือนๆ กัน น้ำเสียงกังวานทรงพลังที่มีกลิ่นอายพลังเร้นลับคละคลุ้งแฝงอยู่ดังออกมาอย่างเคารพยำเกรง

“ข้าน้อยขอคารวะท่านผู้เท่าขอรับ!”

ประโยคสั้นๆ ไม่กี่คำกลับทำให้ทุกคนในที่นี้ต่างตกอกตกใจ หลังจากทั้งแปดคนทำความเคารพ ก็ยืนท่าตรงเรียบร้อย ท่าทีเอ้อระเหยไร้วินัยที่เดิมทีเคยปรากฏอยู่บนร่างพวกเขาล้วนไม่เห็นแม้แต่น้อยในช่วงเวลานี้

ใบหน้าเคร่งขรึมมีไอสังหารที่รุนแรงน่าสะพรึง ท่วงท่าบนร่างแข็งแกร่งดุร้าย ราวกับนักรบกล้าตายที่เดินออกมาจากสนามรบ ย่างก้าวเป็นแบบแผนเดียวกัน รวมถึงท่าทีแข็งแรงมีพลัง ล้วนทำให้เบื้องหน้าสว่างวาบ และน่าตกตะลึงใจ

นี่คือองครักษ์ตระกูลเฟิ่ง! เป็นกองอาจารย์ผู้เก่งกาจที่ทำให้กองทัพแคว้นข้างเคียงต่างขวัญหนีดีฝ่อ! กองทัพนั้น ที่ทุกคนล้วนเป็นชายแกร่งใจกล้า และยังเป็นเด็กหนุ่มที่โดดเด่นเช่นนี้!

“จับตัวนางให้ข้า!”

นิ้วมือท่านผู้เฒ่าชี้ไปยังซูรั่วอวิ๋นที่สีหน้าขาวซีด หากแววตาที่เฉียบคมและคับแค้นใจสามารถฆ่าคนได้ นางคงตายไปไม่ต่ำกว่าร้อยรอบแล้ว

“ท่านพ่อ!”

ซูรั่วอวิ๋นดึงสติกลับมาในขณะที่ตกใจ ปฏิกิริยาแรกคือมองหาที่พักพิงอย่างเฟิ่งเซียว เพราะกับท่านผู้เฒ่า มีเพียงเฟิ่งเซียวที่ปกป้องนางได้

แต่นางถูกลิขิตให้ต้องผิดหวัง

เพราะเวลานี้เฟิ่งเซียวกำลังมองสาวน้อยผู้สง่างามที่สวมชุดกระโปรงสีขาว ผูกผ้าคลุมหน้า และประคองท่านผู้เฒ่าอยู่ด้วยความตะลึง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว ก่อนจะปริปากอย่างสั่นเครือ

“เจ้า เจ้าเป็นใครกัน?”

………………………………