ตอนที่ 181 หอโอสถตำหนักยมราช! + ตอนที่ 182 เหลี่ยมจัดเกินไป!

ตอนที่ 181 หอโอสถตำหนักยมราช!

“นายท่าน เรื่องไม่ใช่แบบนั้นขอรับ” ฮุยหลางรีบร้อนบอก

“งั้นเป็นแบบไหนเล่า?”

สองแขนเฟิ่งจิ่วกอดอก ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง “เจ้ากล้าพูดรึว่าไม่ได้จะมองข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า? เจ้ากล้าพูดรึว่าไม่ได้จะถอดเสื้อผ้าข้า?”

“เจ้า!”

“เจ้าอะไรอีก? แม้ใบหน้าข้าจะเสียโฉม แต่สายตาจับผิดเก่งนัก ร่างกายเจ้าอย่างกับกระดานซักผ้า ซ้ำยังมีท่าทางราวไก่อ่อน ช่างไม่เข้าตาขาเลยจริงๆ”

ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม พูดจาเบาหวิว แต่คำที่กล่าวออกมากลับทำให้ทุกคนในห้องพลันเงียบลง แต่ละคนจ้องเธอเหมือนมองสัตว์ประหลาด แม้แต่ฮุยหลางยังเบิกดวงตากว้าง สีหน้าตกตะลึง

มุมปากนายท่านเหยียนกระตุกเล็กน้อยอย่างไม่อาจสังเกตเห็น เขามองท่าทางมั่นอกมั่นใจไร้ยางอายของเด็กหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะหลับตาลง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

“เจ้ารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้าสิ!” หลังจากฮุยหลางทิ้งคำพูดไว้อย่างโหดร้าย ก็หันตัวจากไปด้วยความรวดเร็ว

คนอื่นเห็นแล้ว แต่ละคนต่างพินิจมองเฟิ่งจิ่วด้วยความแปลกใหม่ ประหลาดใจอย่างมาก มองไม่ออกเลยจริงๆ ว่าหนุ่มน้อยนี่เป็นพวกชอบเพศเดียวกันด้วย?

เห็นพวกเขาออกไปทีละคนๆ เฟิ่งจิ่วออกหน้าไปปิดประตูห้อง ถึงจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ มองๆ ชุดสีเทาในมือ หลังจากหยิบมันไปเปลี่ยนที่ด้านในด้วยความรวดเร็วก็เดินออกมา

“ตามมา!” ฮุยหลางมองเฟิ่งจิ่วอย่างรังเกียจ แล้วเดินนำทางอยู่ด้านหน้า

เฟิ่งจิ่วกวาดมองด้านนอก เหลือเพียงผู้ฝึกตนสองสามคนอยู่ตรงนั้น ส่วนนายท่านเหยียนก็หายไปไร้ร่องรอย

สายตาเธอจับจ้องบนร่างฮุยหลางด้านหน้า นัยน์ตาแวบประกายไปเร็วนัก ยกมุมปากขึ้น เดินตามหลังไปอย่างสบายๆ จนกระทั่งมาถึงหน้าหอสูงเจ็ดชั้น

กลิ่นยาคละคลุ้งฉุนจมูกเจือปนไปด้วยกลิ่นยาหลายชนิด ภายในเรือนอันโอ่อ่ามีคนอยู่น้อยกำลังยุ่งวุ่นวาย บ้างก็ผึ่งตากยา ศึกษายา แยกประเภทยา การแบ่งงานของทุกคนล้วนแตกต่างกัน

หนำซ้ำ คนพวกนี้คล้ายว่าเคยชินกับการที่จะมีคนใหม่เข้ามาในบางช่วงเวลา ด้วยเหตุนี้ สำหรับหนุ่มน้อยใบหน้าเสียโฉมที่มาถึง หลายคนแค่เงยหน้ามองในระหว่างที่ยุ่งอยู่แวบหนึ่งก็ทำงานตัวเองต่อไป ยิ่งบางคนก็ไม่แม้แต่จะมองมาทางนี้

“หลินเหล่า เด็กคนนี้ยกให้ท่านแล้ว” ฮุยหลางตะโกน ทิ้งคนไว้แล้วก็จากไปโดยไม่มองเฟิ่งจิ่วเลยสักนิด

ตอนนี้เอง ผู้อาวุโสชุดดำท่านหนึ่งก็เดินออกจากหอ มายังเบื้องหน้าเฟิ่งจิ่วพินิจมองหัวจรดเท้า ถามว่า “เจ้าชื่ออะไรรึ?”

เฟิ่งจิ่วฉีกยิ้ม กล่าวเสียงดัง “ภูตน้อยขอรับ”

“ภูตน้อยรึ?” ผู้อาวุโสนิ่งไปพักหนึ่ง ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง? บอกหน่อยสิ ข้าจะได้จัดแจงงานให้เจ้าดีๆ”

เฟิ่งจิ่วไม่ตอบคำถามเขา แต่ถามว่า “ที่นี่ที่ไหนหรือขอรับ? พวกเรามาทำอะไรกันที่นี่?”

“อะไรไม่ควรถามก็ไม่ต้องถาม มิเช่นนั้น จะตายเร็วนักนะ!”

ฟังเช่นนี้ เธอก็เลิกคิ้ว คิดๆ ว่า “งั้นจัดพวกงานจิปาถะให้ข้าก็ได้ขอรับ ลองช่วยๆ ไปเดี๋ยวก็ทำเป็นเอง” ระหว่างที่พูด สายตาก็มองไปในหอ เห็นด้านในเหมือนจะมีคนอยู่ไม่น้อย

“ด้านในนั้นไว้ปรุงยา คนมาใหม่ล้วนต้องทำงานจิปาถะอยู่นอกเรือน เจ้าก็ไปแยกประเภทสมุนไพรตรงนั้นก่อนเถอะ!” ผู้อาวุโสให้สัญญาณ ก็หันตัวกลับเข้าหอ

หลังเฟิ่งจิ่วมองไปด้านในแวบหนึ่ง ก็เดินมาตรงสมุนไพรด้านนั้น คอยจำแนกประเภทสมุนไพร พลางพินิจมองบริเวณรอบๆ

“เฮ้ เจ้าเข้ามาได้ยังไงเนี่ย?” หนุ่มน้อยข้างกายเอ่ยถามกดเสียงเบา

……………………………

ตอนที่ 182 เหลี่ยมจัดเกินไป!