ตอนที่ 197 จิตไม่อยู่กับเนื้อกับตัว! + ตอนที่ 198 หนึ่งมังกรสองหงส์งาม!

ตอนที่ 197 จิตไม่อยู่กับเนื้อกับตัว!

“ไม่ได้ทำอะไรขอรับ แค่ช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็เข้านอน”

เธอพูดอย่างทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ตอนนี้เธอเป็นผู้ชายไม่ใช่รึ? โดนมองด้วยสายตา ซ้ำยังถามเช่นนี้ คิดว่าระหว่างเธอกับนายท่านพวกเขามีเรื่องอะไรที่บอกใครไม่ได้จริงๆ รึไงกัน?

“นอน นอนรึ?”

หลินเหล่าอุทานอย่างตะลึง น้ำเสียงนั้นสูงขึ้นเพราะตกใจ พอเสียงเปล่งออกมา ทุกคนในสวนก็มองมาทางพวกเขาแทบจะทันที

“ท่านเอะอะเสียงดังทำไมเนี่ย? ต่างคนต่างนอนขอรับ” เธอกรอกตาขึ้นอย่างหมดคำพูด

“ฮู่! ทำข้าตกใจแทบตาย”

หลินเหล่าตบๆ กลางอก ถอนหายใจเบาๆ “จริงด้วย สองวันนี้เจ้าปรุงยาออกมาอีกหลายๆ ขวดเถอะ! ขั้นสามก็ได้ ขั้นสี่อย่างดีที่สุดทำมาอีกสองสามขวด แบบนั้นครั้งก่อนก็ได้”

ได้ยินเช่นนี้ สายตาเธอหันมอง บอกว่า “ได้ขอรับ ข้าขึ้นหอไปหยิบยา” พูดจบ ก็เข้าไปในหอด้วยตัวเอง

ตามท่าทีที่นายท่านมีต่อเขา จะหยิบยาอะไรก็ปล่อยให้หยิบไป จากนั้นเขาแค่ลงบันทึกไว้หน่อยก็พอ ด้วยเหตุนี้ หลินเหล่าจึงไม่ได้ตามไป

สองวันต่อมา ในเรือนหลัก

ข้างโต๊ะหินในสวน นายท่านเหยียนมือหนึ่งเท้าศีรษะ อีกมือกำลังถือหนังสืออ่านอยู่ไม่วางตา ท่าทางนั้น จะมองยังไงก็เป็นท่าทีที่เคลิบเคลิ้มเพลิดพลิน แต่ว่า…

มุมปากอิ่งอีกระตุกเล็กน้อย มองท้องฟ้าอย่างหมดคำพูด

เขายืนว้าวุ่นอยู่ตรงนี้เกือบหนึ่งชั่วยาม กำลังคิดอยู่ตลอด จะเตือนนายท่านดีหรือไม่ ว่าเขาถือหนังสือกลับหัว?

แต่เห็นท่าทางนายท่านผ่านไปสักพักก็พลิกหน้าต่อไป เขาจึงคิดอีกว่า หรือหนังสือเล่มนั้นเดิมทีต้องกลับหัวอ่าน?

“อิ่งอี”

ได้ยินนายท่านเรียก อิ่งอีก็ดึงสติกลับมาทันใด ก้าวไปด้านหน้า ขานรับเสียงดัง “ข้าน้อยอยู่ขอรับ!”

สายตานายท่านเหยียนเงยขึ้นมาจากหนังสือ มองอิ่งอีที่ยืนอกผายตัวตรงด้วยท่าทางองอาจทรงอำนาจและอารมณ์ฮึกเหิม ถามว่า “เจ้าทำอะไร?”

“ข้าน้อยรอฟังคำสั่งนายท่านขอรับ!”

ดวงตานายท่านเหยียนพินิจมองเขาหัวจรดเท้า จากนั้นค่อยครุ่นคิดสักพัก ถามว่า “เจ้าว่า หากคนหนึ่งมักจะนึกถึงใครอีกคนโดยไม่รู้ตัว เป็นเพราะอะไรรึ?”

“อยากฆ่าเขาขอรับ!”

อิ่งอีตอบไปอย่างไม่แม้แต่จะคิด เพราะเมื่อเขานึกถึงใครคนหนึ่งบ่อยๆ นั่นต้องเป็นคนที่เขาอยากฆ่าที่สุดแน่นอน

ฟังเช่นนี้ สายตานายท่านเหยียนก็กวาดมองเขาอย่างประหลาดใจ “หากไม่อยากฆ่านาง แต่อยาก…” คำพูดชะงักลง เพราะยากจะอธิบาย

“ไม่อยากฆ่าเขารึขอรับ?”

อิ่งอีมองเขา ทันใดนั้น เหมือนคิดอะไรได้ ลังเลสักพัก แล้วบอกว่า “นายท่าน หากชายหนุ่มคิดถึงหญิงสาว คงเพราะมีใจให้หญิงสาวผู้นั้น แต่ว่า…”

“แต่ว่าอะไรรึ?”

“แต่ว่า หากชายหนุ่มคิดถึงชายหนุ่มด้วยกัน นั้นก็ ก็เกรงว่า จะชอบผู้ชายด้วยกัน”

เขาพูดอย่างระมัดระวัง พลางสังเกตสีหน้านายท่าน

“มีใจให้หญิงสาวรึ?”

นายท่านเหยียนพูดพึมพำ รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง เพราะเดิมตัวเขารังเกียจผู้หญิงที่สุด จะมีใจให้ผู้หญิงได้เช่นไร?

แต่ว่า สองวันนี้ในหัวมักจะมีเงาร่างของคนคนนั้นกับดวงตาเจ้าเล่ห์ที่มีรอยยิ้มผุดขึ้นมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ยังมีความรู้สึกแปลกๆ ในใจ เขาจึงคิดว่า ต้องทำให้มันชัดเจน

“คืนนี้เจ้าไปพาผู้หญิงสองคนจากหอนารีวิไลเข้ามา”