ตอนที่ 217 คุณชายจิ่ว รีบหนีเร็ว! + ตอนที่ 218 ปะทะงูหลามยักษ์!

ตอนที่ 217 คุณชายจิ่ว รีบหนีเร็ว!

เซี่ยงหวาสีหน้าเคร่ง มองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่งก็สาวก้าวเดินไป

รอบนี้เฟิ่งจิ่วไม่เรียกเขาไว้อีก แต่มองเขาเดินจากไป ไม่ทันไรก็หายไปในป่าไม้…

“เสี่ยวจิ่ว?”

เพราะรออยู่ด้านนั้นนานแล้ว ไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวอะไร เจ้าอ้วนจึงลองเข้ามาดู เมื่อเห็นศพพวกผู้ฝึกวิชามารบนพื้นก็ตกใจเล็กน้อย “เจ้าฆ่ารึ?”

“เปล่า คนที่ฆ่าพวกเขาไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วยักไหล่ตอบ เห็นเสื้อคลุมผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งนูนๆ อยู่ จึงอดไม่ได้เข้าไปดูเสียหน่อย กลับเห็นว่าของที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อไม่ใช่อะไรอื่น เป็นไข่ใบหนึ่งที่ใหญ่กว่ากำปั้นเล็กน้อย

“นี่ไข่อะไร? มีลวดลายด้วย?” เธอดูๆ แล้วก็หาที่มาที่ไปไม่พบ

เจ้าอ้วนรับไปดู บอกว่า “นี่เป็นไข่สัตว์ร้าย อันที่จริงทำไมถึงมีไข่สัตว์ร้ายได้?”

ในตอนนี้เอง เสียงซ่าๆ ดังมา สองคนมองไปรอบๆ เมื่อเห็นงูหลามยักษ์ที่ยาวประมาณหกเมตรปรากฏในสายตา บนใบหน้าเฟิ่งจิ่วก็เผยความตะลึงและเคร่งขรึม

“เฮือก! งูหลามยักษ์ระดับเจ็ดนี่! รีบหนีเร็ว!”

เอ่ยจบก็สับขาวิ่งหนี แต่วิ่งออกไปได้ยี่สิบกว่าเมตร กลับเห็นเจ้าอ้วนยังกอดไข่ยืนอยู่ตรงนั้น จึงตะโกนไปทันควัน “เจ้าอ้วน! หนีเร็วสิ!”

“วิ่ง วิ่ง วิ่งไม่ออกเลย!”

ได้ยินเสียงกลั้วน้ำตาลอยมา เฟิ่งจิ่วถึงจะสังเกตเห็นว่าร่างกายเขากำลังสั่นเทิ้ม สองขายิ่งสั่นงันงกจนเหมือนอะไรก็ไม่รู้ ยืนอยู่ตรงนั้นมองงูหลามยักษ์พุ่งเข้ามา

“เจ้าบ้า!”

เธอสบถเสียงเบา นึกว่าเจ้าหมอนี่จะใจกล้า! ใครจะรู้ว่าพอเห็นงูหลามยักษ์ระดับเจ็ดแล้วกลับตกใจจนตัวสั่นสะท้าน แม้แต่จะวิ่งยังวิ่งไม่ออก

“ฟ่อ! ฟ่อๆ!”

แต่ว่า นั่นเป็นงูหลามยักษ์ระดับเจ็ด ความเร็วและกำลังเทียบเท่าผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง หากเป็นตัวเฟิ่งจิ่วเองยังพอไหว แต่ลากเจ้าอ้วนติดมาด้วย ความเร็วจึงลดลงมากเป็นธรรมดา

“ฮือ…มัน มันไล่ตามมาแล้ว…”

เจ้าอ้วนตะโกนอย่างตกใจจนเนื้อเต้น งูหลามตัวนั้นทุกครั้งที่ขดตัวแล้วพุ่งเข้ามา ปากที่อ้ากว้างจะกัดมาทางเขา อีกนิดก็เกือบโดนเสียทุกครั้ง ทำให้เขาตกใจร่างกายอ่อนระทวย เหงื่อเย็นไหลท่วม

หากไม่ใช่เพราะเฟิ่งจิ่วดึงคอเสื้อลากเขาวิ่งไป รอบนี้เดาว่าคงกลายเป็นของว่างให้งูหลามยักษ์ตัวนี้ไปแล้ว

“ตึง! ตึงๆ!”

“ฟ่อ! ฟ่อๆ!”

ร่างงูกระแทกลงบนพื้น ส่งเสียงตึงตังดังลั่น สะเทือนจนพื้นดินสั่นไหว แรงกดดันของสัตว์ร้ายระดับเจ็ดแผ่กระจายมา พวกสัตว์ร้ายละแวกใกล้ๆ ที่ระดับต่ำกว่าต่างพากันหนีหาย แม้แต่ลูกศิษย์สำนักวิชาและศิษย์สำนักศึกษาหมอกดาราที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านนี้ได้ยินแล้วยังเปลี่ยนสีหน้ายกใหญ่

“การเคลื่อนไหวเช่นนี้ หรือจะเป็นงูหลามจักรพรรดิสัตว์ร้ายระดับเจ็ดตัวนั้น?”

“สมควรตาย! ใครมันไปยุ่งกับงูหลามจักรพรรดิระดับเจ็ดกันแน่? นั่นเป็นสัตว์ร้ายระดับเจ็ดที่พลังเทียบเท่าผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังเชียว! หาเรื่องตายชัดๆ ไม่ใช่หรือ?”

คนที่ได้ยินการเคลื่อนไหวพวกนั้นต่างพากันหลบเลี่ยง เพียงกลัวว่าจะพบงูหลามจักรพรรดิระดับเจ็ดตัวนั้นเข้า

ส่วนทางด้านนั้น สถานการณ์ของเฟิ่งจิ่วกับเจ้าอ้วนที่ถูกงูหลามจักรพรรดิไล่ล่าก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก…

“แควก!”