ตอนที่ 227 เลี้ยงส่ง + ตอนที่ 228 มนตร์เสน่ห์เกินต้านทาน

ตอนที่ 227 เลี้ยงส่ง

ไป๋เสี่ยวยันหน้าผากไม่หันมอง ไม่อาจทนมองต่อไปได้จริงๆ เพียงพูดพึมพำว่า “น่าขายหน้าเหลือเกิน…”

ชัดเจนว่าเป็นม้าเขา กลับสะบัดหัวส่ายหางไปเอาอกเอาใจหนุ่มน้อยชุดแดงผู้นั้น

เห็นชัดๆ ว่าเป็นม้าของเขา กลับไม่ยอมให้ขี่ซ้ำยังเตะเขา ไล่ตามหนุ่มน้อยชุดแดงไปตลอดทางเสียดื้อๆ

เขาบอกแล้ว ว่าหนุ่มน้อยชุดแดงเป็นผู้ชาย แต่มันยังยื่นคอไปข้างหน้า ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่รสนิยมเหล่าไป๋กลายเป็นชอบทั้งชายหญิง?

“ฮ่าๆๆ เจ้าม้านี่น่าสนใจจริงๆ เหมือนจะฟังภาษาคนรู้เรื่องด้วย”

“ใช่แล้ว แม้จะอ้วนไปหน่อย แต่ก็ตลกดี”

“หากชายหนุ่มชุดแดงผู้นั้นไม่บอก ข้ายังคิดว่าม้าตัวนั้นเป็นของเขาเสียอีก! พวกเจ้าดูสิ ม้าตัวนั้นยื่นคอเข้าไป ท่าทางนั้น คงไม่ได้คิดจะจูบหนุ่มน้อยนั่นกระมัง? ฮ่าๆๆ!”

คำพูดตลกขบขันเปล่งออกมา คนทั้งด้านในด้านนอกล้วนหัวเราะร่าขึ้นมา เพราะภาพเช่นนี้ ช่างเห็นได้ยากจริงๆ

เวลานี้ ไป๋เสี่ยวเข้ามาจากด้านนอก เดินมานั่งลงข้างโต๊ะเฟิ่งจิ่ว บอกว่า “เหล่าไป๋ไม่ใช่สินค้า จะขายให้ท่านก็ช่างมันเถอะ แต่ในเมื่อเหล่าไป๋ชอบท่าน ข้ายกมันให้ท่านก็ได้”

ได้ยินเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วก็เลิกคิ้วขึ้น “ยกให้ข้ารึ?”

“อืม” ไป๋เสี่ยวพยักหน้า กล่าวว่า “ข้าเลี้ยงเหล่าไป๋มาหลายปีดีดัก เจ้าหนุ่มนี่ปกติวันๆ นอกจากกินก็นอน ที่ลากเขาออกมาเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ข้าดูออก เหล่าไป๋ชอบท่านมาก ดังนั้นถึงยกมันให้ท่านได้”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ขอบคุณเจ้ามาก” เธอหัวเราะ หยิบถ้วยมารินเหล้าลงไปสองใบ “ถ้วยนี้ข้าขอคารวะท่าน”

ไป๋เสี่ยวยกขึ้นจิบก็วางถ้วยลง “ข้าไม่ชินกับการดื่มเหล้าเท่าไหร่”

“งั้นก็ทานอาหารเถอะ” เฟิ่งจิ่วพูดยิ้มๆ ตะโกนว่า “เสี่ยวเอ้อร์ ยกอาหารมาอีกสองอย่างกับน้ำแกงหนึ่งถ้วย”

“ได้ขอรับ!” เสี่ยวเอ้อร์ขานรับ รีบไปจัดการโดยเร็ว

“ตอนนี้บอกข้าได้แล้วกระมัง ว่าเจ้าชื่อแซ่อะไร?” ไป๋เสี่ยวมองเฟิ่งจิ่วพลางเอ่ยถาม

เฟิ่งจิ่วแย้มยิ้ม บอกว่า “ข้าชื่อเฟิ่งจิ่ว”

“ข้าชื่อไป๋เสี่ยว ก่อนหน้านี้เคยบอกท่านแล้ว” เขาพูดทั้งผุดเผยรอยยิ้ม ชะงักสักพัก ก็พูดอีกว่า “ที่จริงเหล่าไป๋เลี้ยงง่ายนัก ขอแค่เจ้าเตรียมปลาเล็กห้ากิโลฯให้มันทุกมื้อหรือกุ้งตัวเล็กก็ได้นะ”

“แค่กๆ!”

ได้ยินคำพูดนี้ เฟิ่งจิ่วก็สำลักเหล้าทันที ตบๆ หน้าอก เอ่ยถามด้วยความตกใจ “เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าไม่ให้มันกินหญ้า แต่ให้กินกุ้งปลารึ?”

ไป๋เสี่ยวพยักหน้า สีหน้าจริงจัง “อืม เหล่าไป๋ไม่ใช่ม้าธรรมดา มันเป็นม้ามังกร หนำซ้ำยังเป็นสัตว์วิญญาณกลายพันธุ์ ดังนั้นมันจึงไม่กินพืช กินแต่เนื้อ”

“กินกุ้งปลา? นั่นกินดีกว่าคนเสียอีกนะ! มิน่าถึงได้เนื้อตัวอ้วนพี”

ชำเลืองมองเหล่าไป๋ที่หมอบอยู่ตรงหน้าต่างฟังพวกเขาพูดคุย คิดว่าเธอหาปัญหาให้ตัวเองแล้วหรือเปล่าเนี่ย?

หลังมื้ออาหาร เฟิ่งจิ่วจ่ายเงินออกมาด้านนอก เอ่ยกับไป๋เสี่ยวว่า “ข้ายังมีธุระ ต้องขอลาไปก่อน วันหน้าคงมีวาสนาได้พบกันอีก ถึงเวลานั้น จะต้องเลี้ยงข้าวท่านดีๆ สักมื้อแน่นอน”

“ได้เลย ขอให้เดินทางปลอดภัย” ไป๋เสี่ยงประสานมือพูด มองไปทางเหล่าไป๋ที่ไม่แม้แต่จะมองเขาสักแวบหนึ่ง ส่ายหน้า บอกเฟิ่งจิ่วว่า “จากนี้เหล่าไป๋ต้องให้ท่านคอยดูแลแล้ว”

“แหะๆ เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะตั้งใจสั่งสอนมันแน่นอน” มุมปากเฟิ่งจิ่วอมยิ้มชั่วร้าย มองเหล่าไป๋ที่กวัดแกว่งหางอยู่แวบหนึ่ง

หลังจากนั้น เฟิ่งจิ่วก็พลิกตัวโดดขึ้นหลังม้า ขี่มันมุ่งไปนอกประตูหมู่บ้าน ทว่า เพิ่งเดินไปหนึ่งช่วงถนน เหล่าไป๋ก็ก่อเรื่องให้เสียแล้ว…

………………………………………………….

ตอนที่ 228 มนตร์เสน่ห์เกินต้านทาน