ตอนที่ 285 ไม่ทันตั้งตัว! + ตอนที่ 286 กลับเมืองอวิ๋นเยวี่ย!

ตอนที่ 285 ไม่ทันตั้งตัว!

เฟิ่งจิ่วขี่เหล่าไป๋นำหน้า เพราะเดินอยู่บนถนนใหญ่ความเร็วจึงไม่มากนัก เธอไม่ถามเหลิ่งซวงว่าก่อนหน้านี้เป็นเพราะเหตุอะไร ไม่สนใจเหมือนภาพก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น

อันที่จริงก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่สน แต่เพราะรู้ว่าเหลิ่งซวงไม่เป็นอะไร เช่นนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่คุ้มค่าพอให้ใส่ใจถามไถ่

“นายท่าน ด้านหลังมีคนตามพวกเราอยู่เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงที่ขี่ม้าตามอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่วเอ่ยปากบอก ดวงตาราวน้ำแข็งมองไปทางชายหนุ่มคนนั้นที่ตามมาตลอดอย่างไม่รีบไม่ร้อน

“ไปเถอะ ไม่ต้องไปสนใจ”

เฟิ่งจิ่วพูดอย่างไม่ใส่ใจ ไม่หันกลับไปก็รู้ว่าเป็นชายหนุ่มคนก่อนหน้านั้นบนเหลาสุรา สายตาที่มีลักษณะคุกคามทำให้เธอยากจะนิ่งเฉย ในเมื่อกล้าสะกดรอยตาม ก็ให้พวกเขาตามมาเถอะ! เธออยากลองดูว่าอีกฝ่ายจะตามพวกเธอไปตลอดยังไง

“ของว่างที่เจ้าซื้อมาให้หยางหยางล่ะ? หยิบออกมาหน่อยซิ” เธอพูดพลางยื่นมือไปหาเหลิ่งซวง

“อยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ ข้าซื้อเม็ดบัวหวานมา” เหลิ่งซวงยื่นถุงใบเล็กไปให้นาง

หลังเฟิ่งจิ่วรับมาก็ยื่นให้หยางหยางที่นั่งอยู่ด้านหน้า “เอ้า หยิบกินเสีย แต่อย่ากินครั้งหนึ่งเยอะเกินไปล่ะ”

“ขอบคุณพี่เฟิ่งขอรับ” หยางหยางยิ้มมีความสุข บอกขอบคุณอย่างยินดี

“เด็กดี” เธอหยิกแก้มเล็กๆ ของเขาแล้วยิ้มขึ้นมา

ชายหนุ่มที่ตามมาด้านหลังมองอยู่ตลอด แม้ส่วนใหญ่จะเห็นแค่ด้านหลังนาง แต่ทุกการเคลื่อนไหวและรอยยิ้มตกสู่สายตาเขาทั้งหมด ทำให้เขาเฝ้าชมราวกับเป็นเรื่องสนุกอย่างหนึ่ง

สองคนเบื้องหน้าขี่ม้าเดินอยู่ จนกระทั่งออกประตูเมืองไป สองคนด้านหลังก็ยังคงตามมา ที่แตกต่างคือหลังออกจากประตูเมือง ทั้งสองต่างขี่กระบี่เหาะตามหลังห่างจากเฟิ่งจิ่วไม่ถึงสิบเมตร

เฟิ่งจิ่วไม่เอาเขามาเป็นเรื่องเป็นราว เหลิ่งซวงก็ไม่ไปสนใจอีก เพราะอีกฝ่ายแค่ตามมา ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านี้ ทว่าแม้เป็นเช่นนี้ นางที่ควรระวังตัวจึงยังระแวดระวังอยู่

เช่นนี้เอง การเดินทางจึงเดินหน้าไปด้วยแบบแผนที่แปลกประหลาด เฟิ่งจิ่วด้านหน้ายกมือขึ้นทัดเส้นผมที่ลู่ตกอยู่ข้างแก้มไว้หลังหู สัมผัสถึงสายลมอ่อนที่พัดมารับหน้า ในดวงตาฉายประกายจางๆ มุมปากยกยิ้มแปลกๆ ขึ้นบางๆ อย่างที่ไม่อาจสังเกตเห็น

เวลาผ่านมาประมาณครึ่งก้านธูป ทันใดนั้น ด้านหลังมีเสียงของหนักหล่นกระแทกพื้นสองเสียง รวมถึงเสียงร้องอู้อี้อีกสองเสียงดังมา

“ตุบ! ตุบ!”

“อั่ก!”

เหลิ่งซวงสังเกตด้านหลังอยู่ตลอด ด้วยเหตุนี้เมื่อเห็นกระบี่บินที่ร่อนอยู่ร่วงลงมาจากกลางอากาศสูงกว่าสองเมตรอย่างสิ้นท่าโดยไม่ทันตั้งตัว ก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจอยู่บ้าง

นางมองไปทางเฟิ่งจิ่ว เมื่อเห็นรอยยิ้มตรงริมฝีปากนั้นถึงได้เข้าใจว่าที่แท้เป็นฝีมือของนายท่านเอง

“นายท่าน ท่าน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?”

ชายวัยกลางคนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะกลิ่นอายพลังวิญญาณทั่วร่างพลันหายไปจึงรู้สึกตื่นตระหนกยิ่งนัก หลังร่วงลงพื้นมาแทบไม่สนใจว่าบนตัวจะเต็มไปด้วยฝุ่นโคลน รีบร้อนมองไปบริเวณรอบๆ อย่างระมัดระวังตัว

ชายหนุ่มคนนั้นยามนี้ก็ตื่นตกใจมาก มองยังร่างสีขาวตรงหน้าที่ขี่ม้าหันมามองด้วยความตกตะลึงยิ่ง รู้สึกเพียงว่าไม่น่าเชื่อ

เขาประมาทเสียแล้ว! ไม่นึกว่าสาวน้อยจะมีฝีมือมากถึงเพียงนี้ ถึงกับไม่ต้องหันหน้า ไม่ต้องลงมือ ก็สามารถทำให้พลังวิญญาณบนร่างพวกเขาหายไปหมดภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ทันรู้ตัวได้

หรือนางเป็นนักปรุงยา?

แต่นี่เป็นไปไม่ได้แน่นอน แคว้นเล็กๆ ระดับเก้าอย่างแสงสุริยันจะมีนักปรุงยาชั้นสูงเช่นนั้นได้อย่างไร?

เช่นนั้นก็มีอีกหนึ่งความเป็นไปได้!

บนตัวนางต้องมียาไร้สีไร้กลิ่นที่ทำให้พลังวิญญาณผู้ฝึกตนหายไปอยู่!

…………………………………………

ตอนที่ 286 กลับเมืองอวิ๋นเยวี่ย!