ตอนที่ 341 ให้เจ้าไว้หนึ่งเรือน + ตอนที่ 342 คำเชิญจากตระกูลกวน

ตอนที่ 341 ให้เจ้าไว้หนึ่งเรือน

“ฮัดเช้ย!”

ขณะกำลังนำผงยาที่ปรุงไว้เรียบร้อยใส่ลงในขวด เฟิ่งจิ่วจามออกมา เธอถูๆ จมูกแล้วเอ่ยกระซิบ “หรือว่ามีใครกำลังคิดถึงเรา?”

พอเอ่ยเช่นนี้ไป เธอก็ส่ายหน้ายิ้มๆ รู้สึกเหลือเชื่อกับความคิดนี้ที่ผุดขึ้นมากะทันหัน ถึงอย่างไรคนที่จะคิดถึงเธอได้ต่างก็อยู่ข้างกายกันหมดแล้ว

“เสี่ยวจิ่ว”

กวนสีหลิ่นในชุดสีดำเดินก้าวยาวเข้ามา ใบหน้าเผยความสุขใจ บอกว่า “คฤหาสน์ข้าตกแต่งเสร็จแล้ว ของหลายอย่างด้านในข้าให้คนรื้อสร้างใหม่ เลือกวันย้ายเข้าบ้านเรียบร้อยเป็นอีกสามวันข้างหน้า”

ได้ยินคำนี้ เฟิ่งจิ่วเผยรอยยิ้มออกมา “จริงรึ? ดีเหลือเกิน ตั้งแต่กลับมาจนถึงตอนนี้ข้ายังไม่มีเวลาลองเข้าไปดูเลย ไปกัน ไปดูเป็นเพื่อนข้าหน่อยว่าท่านตกแต่งคฤหาสน์อย่างไรบ้าง” เธอส่งขวดในมือให้เหลิ่งซวงด้านหลัง

“นี่เป็นยารักษาของพ่อข้า เจ้านำเข้าไปให้เหลิ่งหวาช่วยเปลี่ยนที จากนั้นค่อยบอกท่านปู่ว่าข้าจะไปดูบ้านพี่สีหลิ่นเสียหน่อย” เพราะสองสามวันมานี้ร่างกายบิดาฟื้นตัวดีขึ้นมาก สภาพจิตใจก็ไม่เลว ด้วยเหตุนี้เรื่องเปลี่ยนยาจึงให้เหลิ่งหวาทำแทน

“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงขานตอบ รับยามาแล้วก็ไปยังเรือนของเฟิ่งเซียว

“ไปเถอะ” กวนสีหลิ่นพูดด้วยความตื่นเต้น พาเฟิ่งจิ่วไปบ้านตระกูลกวนที่เขาสร้างขึ้นเองกับมือ

สองตระกูลอาศัยอยู่ข้างๆ กัน เดินออกจากประตูใหญ่หนึ่งช่วงถนนก็เห็นคฤหาสน์ใหญ่หลังนั้นแล้ว เมื่อมาถึงประตูใหญ่ เฟิ่งจิ่วหยุดฝีเท้าลงเงยหน้ามอง

กวนสีหลิ่นด้านข้างเห็นสายตานางจับจ้องบนแผ่นป้ายที่คลุมด้วยผ้าแดงไว้ จึงพูดยิ้มๆ ว่า “อักษรด้านบนข้าเชิญท่านปู่มาลงนาม รอถึงเวลาเข้าบ้านค่อยเปิดออก ไป พวกเราเข้าไปดูด้านในเถอะ”

“อืม” เธอยิ้มขานรับ แล้วเดินเข้าคฤหาสน์ไปพร้อมกับเขา

“นายท่าน คุณหนูใหญ่”

ภายในจวนมีเพียงข้ารับใช้ปัดกวาดอยู่สองสามคนกับพ่อบ้านอีกคนหนึ่ง เมื่อเห็นทั้งสองเข้ามาก็รีบร้อนทิ้งธุระในมือเข้ามาคารวะ

“ไปทำงานของพวกเจ้าเถอะ” กวนสีหลิ่นโบกมือให้สัญญาณ พาเฟิ่งจิ่วเดินไปด้านในพลางแนะนำสถานที่ในคฤหาสน์และที่มาของแนวคิดในการก่อสร้าง

“เจ้าดู ที่นี่คือเรือนหลักตะวันออก เป็นที่ที่ข้าจะพักอยู่จากนี้ไป และเป็นเรือนหลังใหญ่ที่สุด อีกหน่อยตอนเช้าข้าก็มาฝึกวิชาหมัดตรงนี้ได้ ซ้ำยังให้คนนำหุ่นไม้ฝึกหมัดมาตั้งไว้แล้วด้วย จริงสิ ข้าจะพาไปดูเรือนของเจ้า”

“ทำไมถึงมีเรือนไว้ให้ข้าด้วย?” เฟิ่งจิ่วตกใจ มองไปที่เขา

“แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าเป็นน้องสาวข้า จะไม่มีเรือนไว้ให้ได้อย่างไร เจ้าต้องรู้ไว้ว่าจวนตระกูลเฟิ่งเป็นบ้านเจ้า ที่นี่ก็เป็นบ้านเจ้าด้วย ภายในคฤหาสน์หลังนี้จะมีที่สำหรับเจ้าเสมอ” เขาฉีกยิ้มกล่าว “ข้ารู้ว่าเจ้าชอบความสงบเงียบ ดังนั้นข้าจึงเหลือเรือนทางใต้ไว้ให้”

ได้ยินเขาเอ่ย เฟิ่งจิ่วอบอุ่นหัวใจเล็กน้อย คิ้วตาโค้งเผยรอยยิ้มปลาบปลื้มให้เห็น “ขอบคุณพี่ชาย”

“คนบ้านเดียวกันต้องขอบคุณอะไร” เขาหัวเราะลั่น แล้วพานางไปที่เรือนทางใต้

“ใหญ่เพียงนี้เชียว?”