ตอนที่ 457 เจ้าตำหนักยมราชผู้หยิ่งยโส + ตอนที่ 458 เจ้าตำหนักยมราชอารมณ์ดี

ตอนที่ 457 เจ้าตำหนักยมราชผู้หยิ่งยโส

เวลานี้ ในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าทำไมแม้แต่ผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังพวกนั้นยังรับนายท่านเป็นนาย สามารถกลั่นยาอายุวัฒนะได้มากมายเพียงนี้ ระดับการกลั่นยาเซียนต้องน่ากลัวสักแค่ไหน? เกรงว่านักเล่นแร่แปรธาตุหลายคนยังเทียบนางไม่ได้เลยกระมัง!

ยามนี้พวกเขาอดคิดไม่ได้ ทั้งม้าและสุนัขตัวน้อยข้างกายนางล้วนไม่ธรรมดาเช่นนั้น คงเพราะนายท่านให้อาหารพวกมันด้วยยาอายุวัฒนะหรือยาอะไรหรือไม่? ไม่เช่นนั้นเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวกลมขาวราวหิมะจะพลันกลายร่างตัวใหญ่กว่าสิงโตได้อย่างไร? ท่าทางที่ดุร้ายนั้นโหดเหี้ยมกว่าสัตว์ร้ายชัดๆ

ยังมีเหล่าไป๋ตัวนั้นอีก ตลอดมาพวกเขาไม่เข้าใจว่ามันช่วยผู้นำตระกูลจากเงื้อมมือบรรพชนนักรบขั้นสูงสุดได้อย่างไร แต่ดูท่ายามนี้แล้ว อืม ปกติคงกินยาอายุวัฒนะหรือยาต่างๆ ที่นายท่านกลั่นไปไม่น้อยเลยกระมัง!

หลังจากโอบกอดความรู้สึกตื่นเต้นพลางรับยาอายุวัฒนะมา พวกเขาแต่ละคนถือยาอายุวัฒนะขึ้นพินิจมอง เห็นลวดลายเม็ดยาบนนั้นกลับไม่รู้ว่าเป็นยาระดับไหน แต่ได้ยินนายท่านบอกว่ารอบๆ นี้มีผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังสี่คนคอยคุ้มกัน ดังนั้นทุกคนจึงลงนั่งขัดสมาธิ กินยาอายุวัฒนะและเริ่มฝึกบำเพ็ญ

เฟิ่งเห็นเหล่าองครักษ์ที่เริ่มฝึกบำเพ็ญหลังกินยาอายุวัฒนะ จึงสั่งเหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวากลับจวนไปจัดการงาน ถึงอย่างไรช่วงนี้ท่านพ่อก็กำลังบรรลุขั้นวรยุทธ์ ยามนี้เหล่าองครักษ์เองก็เช่นกัน พวกเรื่องยิบย่อยภายในจวนจะไม่มีคนจัดการไม่ได้

หลายวันนี้เธอมัวแต่ปรุงกลั่นยาอายุวัฒนะอยู่ในห้วงมิติ ไม่อย่างนั้นก็เร่งทำยาออกมาให้พวกองครักษ์ใช้กันไม่ทัน อีกทั้งมู่หรงป๋อใกล้จะระงับอารมณ์ไม่อยู่ คงมีการเคลื่อนไหวภายในสองวันนี้

ขณะกำลังจะกลับไปก็เห็นร่างทั้งสามอยู่ตรงหน้าไม่ไกล เมื่อเห็นพวกเขาแววตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย บนใบหน้างามล้ำผุดรอยยิ้มออกมา “ท่านเจ้าตำหนัก ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?” เจ้าหมอนี่ได้ยินว่าสองสามวันนี้ไม่ออกมาเลย นึกว่าเขาจะทนอยู่แต่ในห้องได้เสียอีก! คาดไม่ถึงว่าวันนี้จะวิ่งแจ้นออกมา

เฮ้อ! อันที่จริงเธออยากพูดเหลือเกินว่าท่านอยู่ในเรือนนั้นอีกสักหลายวันเถอะ! เพราะเขามองมาด้วยสายตาเร่าร้อนเช่นนั้น เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!

กลัวจริงๆ ว่าหากวันหนึ่งเธอทนไม่ไหว จะพุ่งเข้าไปกินเขาเสีย

เจ้าตำหนักยมราชไม่รู้ความคิดนาง ยามนี้เห็นใบหน้านางประดับรอยยิ้ม ตาคิ้วโค้งมนเสียน่ารักน่าชัง ก็ลืมคำพูดที่นางบอกว่าเขาเคลิบเคลิ้มหวาบหวามอะไรนั่นไปแล้ว และเพราะเห็นนางกับรอยยิ้มนั้นหัวใจจึงลอยล่องขึ้นมา เพียงแต่แม้เป็นเช่นนี้เขาก็ยังวางท่าทีเย็นเยือกเฉยชา หลังจากชำเลืองมองนางแวบหนึ่งก็มองไปยังทิวทัศน์รอบๆ

ปริปากเอ่ยว่า “ข้าว่างไม่มีอะไรทำจึงมาเดินเล่นตรงภูเขาด้านหลังนี้”

“โอ้? ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง! งั้นท่านเดินเล่นต่อไปเถอะ ข้าจะไม่รบกวนอารมณ์สุนทรีย์ของท่าน” เธอพยักหน้าทันควัน พูดจบด้วยรอยยิ้มร่าก็เตรียมตัวจะจากไป ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำนั้นลอยมาอย่างขุ่นเคือง

“ตอนนี้ข้ายังไม่มีอารมณ์สุนทรีย์”

เธอหดคอมองไปทางอื่นสักพัก เบาเสียงฝีเท้าลงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเร่งความเร็วคิดจะผ่านข้างกายเขาไป เธอไม่คิดจะตัวติดกับเจ้าคนนี้ตลอดเวลา

ฮุยหลางกับอิ่งอีเห็นนางเดินย่องไปโดยแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เหมือนไม่คิดจะสนใจนายท่านพวกตน ทั้งสองจึงมองหน้ากัน มุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเห็นร่างนายท่านพุ่งไปขวางตรงหน้านาง ภูตหมอที่รั้งฝีเท้าไม่ทันจึงชนเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างจัง เห็นเช่นนี้พวกเขาก็ฉีกยิ้มกว้าง ถอยออกไปอย่างรู้งาน

………………………………………………….

ตอนที่ 458 เจ้าตำหนักยมราชอารมณ์ดี

เฟิ่งจิ่วลูบๆ จมูก แล้วเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยถามพลางยิ้มตาหยีว่า “ท่านเจ้าตำหนักมีธุระอะไรหรือ?”

“ข้ามาตั้งหลายวันแล้ว เจ้ากลับไม่พยายามทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี หรือว่าจะไม่หาเวลาสักวันไปเดินเล่นรอบๆ เป็นเพื่อนข้า?” เขากล่าวเสียงเข้ม แววตาลึกล้ำจ้องมองนาง หากฟังอย่างละเอียดจะได้ยินความไม่พอใจในน้ำเสียง ราวกับสามีขี้บ่นที่ถูกทิ้งให้เฝ้าห้องอันว่างเปล่าเพียงลำพัง