ตอนที่ 469 เจ้าแกล้งข้า + ตอนที่ 470 ปรารถนาในความงาม

ตอนที่ 469 เจ้าแกล้งข้า

แต่สิ่งที่ไม่ว่าอย่างไรเจ้าตำหนักยมราชก็นึกไม่ถึงคือ สตรีคนนี้ใช้มือหนึ่งโอบคอเขาไว้และดึงไปข้างกายนาง ริมฝีปากอุ่นร้อนเข้ามาแนบชิดข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนและความรู้สึกชาวาบทำให้ร่างกายเขาพลันแข็งทื่อ รู้สึกแต่ว่าไอร้อนพุ่งลงไปยังท้อง

สาวน้อยผู้เมามายบางคนยังไม่รู้ว่าทำอะไรลงไป ยังคงพ่นลมหายใจร้อนรินรดข้างหูเขา ถึงขั้นขึ้นเสียงหัวเราะที่หยอกเย้าเสนาะหูราวกระดิ่งเงิน

“ฮิๆๆ… ข้าจะบอกท่านนะ จริงๆ ท่านหน้าตาทั้งหล่อทั้งเท่ อืม…ระรื่นหูระรื่นตามาก”

ไม่ทันไร มือที่กดคอเจ้าตำหนักไว้ก็ไต่ขึ้นไปลูบใบหน้าเขา เฟิ่งจิ่วหัวเราะขึ้นมา เอ่ยอย่างคนพาลว่า “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าทั้งวันท่านเอาแต่เดินไปมาต่อหน้าข้าเหมือนนกยูงรำแพนเพื่อจะยั่วยวนข้า ท่านเชื่อไหมว่าข้าทนไม่ไหว เอิ๊ก…ถึงได้กระโจนใส่ท่าน?”

เธอเรอครั้งหนึ่ง มือข้างหนึ่งลูบๆ หน้าอก สายตาฉ่ำเยิ้มเห็นชายตรงหน้าจ้องตรงมาอย่างเร่าร้อนด้วยดวงตาดำลึกล้ำ เธอพลันหงุดหงิด ริมฝีปากแดงพึมพำว่า “มองอะไร? หากมองอีกเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะจัดการท่านเสีย!”

“อ้อ? เจ้าจะจัดการข้าอย่างไรรึ? พูดมาตามตรง เจ้าต้องการข้ามานานแล้วใช่หรือไม่?”

น้ำเสียงเขาทั้งทุ้มต่ำและแหบพร่า มีเสน่ห์ดึงดูดที่ทำให้ใจคนลุ่มหลง เปล่งออกมาเบาๆ ก็เสมือนจะล่อลวงและยั่วยวน ดวงตาดำขลับล้ำลึกฉายประกายร้อนแรงแผดเผากำลังจ้องมองสาวน้อยตรงหน้าที่เมามายได้ที่ รู้สึกเพียงว่ามีมือหนึ่งกำลังหยอกล้อหัวใจเขาเบาๆ สะกิดจนหัวใจทั้งคันยิบและอ่อนยวบ…

“หึๆๆ…”

เธอหัวเราะเบาๆ แล้วลุกยืนขึ้นยื่นสองมือออกไปประคองใบหน้าเขา ดวงตาคู่งามที่มึนเมาจับจ้องรูปโฉมองอาจหล่อเหลาเบื้องหน้า จากนั้นหัวเราะเจ้าเล่ห์ “ข้าจะตรงไปตรงมากับท่านแล้วกัน! ข้าปรารถนาความงามของท่านมาตั้งนานแล้ว ท่านว่า ทำไมถึงมีคนที่งดงามเช่นท่านได้? อืม ไม่ใช่สิ ท่านไม่ใช่คน…”

ยามได้ยินคำพูดนาง หัวใจเขาร้อนรุ่มไปหมด ประกายที่สว่างวาบในดวงตาดำช่างน่าตกใจ นั่นคือความปลาบปลื้มและสุขใจ เป็นความรู้สึกพิเศษที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยอย่างหนึ่ง เขารู้แค่ว่านางดื่มเหล้าเมาจนสติเลอะเลือน แต่คำพูดที่เอ่ยกลับทำให้หัวใจเขาลอยล่องขึ้นมา

ความโกรธสุมอกเอย หญิงหอนางโลมเอย หรือการปฏิเสธซ้ำๆ อะไรเอย ยามนี้ล้วนถูกโยนทิ้งไปจากห้วงความคิด หายไปอย่างไร้ร่องรอย เขารู้แค่ว่ากับผู้หญิงคนนี้ ชั่วชีวิตนี้เขาจะไม่ปล่อยมือไป!

“ข้าไม่ใช่คน? เช่นนั้นเป็นอะไร?” เขาเอ่ยถามอย่างขบขัน มือหนึ่งโอบพานางที่ยืนอยู่ตรงหน้าเข้ามาในอ้อมอก ให้นั่งลงบนตักตัวเอง

เฟิ่งจิ่วเมาเสียจนกู่ไม่กลับ คำพูดจาล้วนล่องลอย คำใดที่ปกติไม่พูด ยามนี้ล้วนเอ่ยออกจากปากได้ ครั้นรู้สึกว่าโดนเขาดึงมานั่งลงบนตัก เธอหัวเราะคิกคักพลางโอบคอเขาด้วยใบหน้างามเลิศที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“เป็นเก้าอี้ที่นุ่มมาก” ระหว่างพูด เธอจงใจบิดตัวเล็กน้อย สัมผัสความนุ่มสบายของเก้าอี้ แต่ไม่นานนักเธอก็ขมวดคิ้วขึ้นมา พึมพำว่า “เอาท่อนไม้ออกไป…”

ขณะยื่นมือไปขยับ กลับได้ยินเสียงบางคนสูดหายใจหนักหน่วง ทั้งร่างก็หดเกร็งขึ้นมาพร้อมกัน

“หือ?” เธอกะพริบดวงตาที่มองเห็นไม่ชัดเจนเท่าไหร่ ก่อนจะโน้มไปใกล้หน้าเขาราวเด็กน้อยขี้สงสัย “ท่านเป็นอะไร?”

เจ้าตำหนักยมราชรู้สึกแต่ว่าบางจุดขยายตัวเสียจนเจ็บปวด เมื่อมองสาวน้อยที่มีสีหน้างุนงงและป่วยการจะสอนสั่งในอ้อมแขนอีกที เขากัดฟันกรอดพลางอุ้มนางขึ้นมา

“เจ้าแกล้งข้า!”

………………………………………………….

ตอนที่ 470 ปรารถนาในความงาม