ตอนที่ 493 ออกจากบ้านอยู่ข้างนอกอย่าดื่มเหล้า + ตอนที่ 494 จัดการ

ตอนที่ 493 ออกจากบ้านอยู่ข้างนอกอย่าดื่มเหล้า

“เหลิ่งหวา!” เธอนึกขึ้นได้ คิดๆ แล้วก็พยักหน้า “อืม ก็ได้เจ้าค่ะ เขาไม่เคยไปที่ไหนเลย ครั้งนี้จะพาเขาออกไปเล่นด้วยกันเสียหน่อย”

เธอยิ้มร่ามองเขา บอกอีกว่า “ท่านพ่อ ตอนนี้ท่านเป็นผู้ครองแคว้นแล้ว ยามนี้วังหลังยังว่างเปล่า ตอนที่รอลูกกลับมาอย่าได้หาผู้หญิงมากสีหลายสันมาให้ลูกเชียวนะเจ้าคะ!”

ได้ยินเช่นนี้เฟิ่งเซียวก็นิ่งไปพักหนึ่ง จากนั้นค่อยดุอย่างติดตลกว่า “เจ้าเด็กคนนี้ พูดเหลวไหลอะไรเนี่ย? พ่อเป็นคนเช่นนั้นหรือไร?”

“จิ๊ๆ ลูกรู้เจ้าค่ะว่าท่านพ่อไม่ใช่ แต่ไม่แน่ว่าคนเบื้องล่างพวกนั้นจะยัดเยียดผู้หญิงให้ท่าน!”

เฟิ่งเซียวทนฟังต่อไปไม่ได้ ลุกยืนขึ้นส่ายหน้าทันที “ก็ได้ๆ พูดต่อไปคงไม่ได้ความ ลูกบอกว่าสีหลิ่นกับโม่หานมาด้วยไม่ใช่หรือ พวกเขาอยู่ไหนล่ะ เราไปดูกันหน่อยเถอะ”

“อยู่ที่ศาลาตรงภูเขาจำลอง ลูกให้พวกเขาสองคนรอที่นั่น” เธอยิ้มหยีตาแล้วดึงแขนเขาเดินออกไป ในใจกำลังคิดว่าทีหลังต้องกำชับพวกหลัวอวี่สักหน่อย ว่าอย่าให้ใครสบโอกาสนี้มายัดเยียดผู้หญิงไว้ข้างกายท่านพ่อ เพราะเธอคิดจะไปตามหาท่านแม่กลับมา!

พ่อลูกสองคนมาถึงตรงศาลา เจ้าตำหนักยมราชกับกวนสีหลิ่นที่นั่งพูดคุยกันจึงลุกยืนขึ้นกล่าวทักทายกับเฟิ่งเซียว และนั่งลงพร้อมๆ กันภายใต้สัญญาณจากเขา

“พ่อบุญธรรม ข้าคิดจะเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างออกไปท่องยุทธภพสักระยะ พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางแล้ว วันนี้จึงเข้ามาบอกพวกท่านขอรับ” กวนสีหลิ่นพูดก่อน

“ไปพรุ่งนี้? เร็วถึงเพียงนั้นเชียว?” เฟิ่งเซียวแปลกใจเล็กน้อย ถามว่า “เรื่องภายในจวนเจ้าจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ จะออกเดินทางไกล สัมภาระเตรียมไว้เพียงพอหรือไม่?”

“ขอรับ เรื่องภายในจวนข้าจัดการแล้ว ในบ้านไม่มีใคร สั่งพ่อบ้านคอยเฝ้ายามไว้ก็พอ หนำซ้ำยังใกล้กับจวนตระกูลเฟิ่ง ปกติจึงไม่มีเรื่องอะไร สัมภาระสำหรับเดินทางก็เตรียมไว้เพียงพอขอรับ”

เฟิ่งเซียวพยักหน้า กำชับว่า “อืม เช่นนั้นก็ดี ออกไปข้างนอกต้องระวังความปลอดภัย ทุกเรื่องล้วนต้องระมัดระวัง หากมีเรื่องอะไรก็ให้คนส่งข่าวกลับมา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กวนสีหลิ่นก็ฉีกยิ้มกว้าง “ขอรับ”

“ท่านอาเฟิ่ง สามวันให้หลังข้ากับเฟิ่งจิ่วจะออกไปด้วยกัน วันนี้จึงเข้ามากล่าวลาโดยเฉพาะ” หลิงโม่หานปริปากบอก ต่อหน้าเฟิ่งเซียวเขาไม่เคยวางท่าเช่นเจ้าตำหนักยมราช ทำตัวเป็นผู้น้อยมาโดยตลอด

“เสี่ยวจิ่วเพิ่งบอกข้า พวกเจ้าก็ด้วย ออกไปอยู่ข้างนอกจำต้องระมัดระวังอย่าได้ประมาท” เฟิ่งเซียวมองเขา เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “มีเจ้าคอยชี้แนะอยู่ข้างกายเสี่ยวจิ่ว ข้าถึงวางใจมาก”

“ท่านพ่อ ข้าอยู่ข้างนอกคนเดียวท่านก็ควรสบายใจ ท่านเคยเห็นครั้งไหนข้าถูกคนรังแกด้วยหรือเจ้าคะ?”

เฟิ่งจิ่วพูดจบก็ยกชาบนโต๊ะขึ้นดื่ม หยิบขนมชิ้นหนึ่งมากิน พลางกล่าวอย่างไม่แยแส “ตลอดมาล้วนเป็นข้าที่รังแกคนอื่น คนอื่นจะรังแกข้า หึๆ ยาก”

“วันนั้นข้าได้ยินว่าเจ้าเมาเหล้าอยู่ในจวน เจ้าเป็นเด็กสาวมีสกุล จำไว้ว่าออกไปข้างนอกต้องห้ามดื่มเหล้า เมาเหล้าในบ้านไม่เป็นไร แต่ไปเมาอยู่ข้างนอก ไม่แน่ว่าอาจจะเกิดเรื่องอะไร” เฟิ่งเซียวเพิ่งพูดจบก็เห็นลูกสาวที่กำลังกินขนมอบข้างๆ คล้ายจะสำลัก ใบหน้างามเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด

“แค่กๆ! แค่ก…”

เฟิ่งจิ่วไอสองสามครั้ง รีบร้อนยกน้ำชาดื่มถึงจะดีขึ้นบ้าง ยังไม่ทันโล่งอกก็ได้ยินเสียงท่านพ่อลอยมา

“เจ้าดูสิ กินขนมอบยังสำลักได้ หากเจ้าชอบ ถึงเวลานั้นก็เอาติดไปเป็นขนมไว้กินระหว่างทาง”

………………………………………………….