ตอนที่ 511 คุณชายมีนามว่าอะไร? + ตอนที่ 512 ป้ายประจำตลาดมืดขั้นหนึ่ง

ตอนที่ 511 คุณชายมีนามว่าอะไร?

ได้ยินเช่นนี้ผู้ดูแลหวงก็พยักหน้า “เช่นนี้ยิ่งดีขอรับ” ดังนั้นจึงสั่งคนเตรียมพู่กัน หมึก และกระดาษมาให้เฟิ่งจิ่ววาดรูปคน

ผ่านไปสักพัก เฟิ่งจิ่วถึงจะส่งภาพเหมือนให้เขา บอกว่า “ช่วงนี้ข้าจะอยู่ที่นี่สักระยะ อืม ข้าพักที่โรงเตี๊ยมพรห้าประการ หากมีข่าวค่อยส่งไปที่นั่น เรื่องนี้ท่านต้องรีบจัดการโดยเร็ว ข้าจะรอ”

“ขอรับ ข้าจะรีบให้คนไปตรวจสอบ” ผู้ดูแลหวงตอบรับ ถือภาพเหมือนเดินออกจากห้องโถงไปสั่งการข้ารับใช้ หลังจากยื่นภาพเหมือนให้ชายชราคนหนึ่งก็เดินกลับมาห้องโถงอีกครั้ง

เขาเห็นเฟิ่งจิ่วเล่นป้ายประจำตลาดมืดของปลอมในมืออยู่ตรงนั้น แอบถอนหายใจ ขณะกำลังจะเอ่ยปากก็ตกใจจนเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า

เห็นเพียงเด็กหนุ่มบีบป้ายที่เล่นอยู่จนแตกด้วยมือเดียว กลายเป็นซากเถ้ากระจัดกระจายลงพื้นทันใด เมื่อเห็นฝีมือกับการกระทำนี้อีก ผู้ดูแลหวงพลันเหงื่อออกท่วม ในใจกระซิบไม่หยุดว่า แย่แล้วๆ เขาคิดว่าหนุ่มน้อยคนนี้ไม่ใช่คนที่ขัดใจได้ง่ายๆ แม้ป้ายประจำตลาดมืดอันนี้เป็นของปลอม แต่ก็ไม่ได้ทำจากวัสดุทั่วๆ ไป ยามนี้กลับถูกเด็กหนุ่มบีบกลายเป็นผุยผง…

เฟิ่งจิ่วเป่าเศษผงที่เปื้อนบนมือจนสะอาด แล้วรับผ้าเปียกที่เหลิ่งหวายื่นให้มาเช็ดๆ มือ จากนั้นถึงมองผู้ดูแลหวงที่เบิกตาโตด้วยสีหน้าตกตะลึง เอ่ยพลางหรี่ตายิ้ม “ผู้ดูแลหวง ยังมีอีกเรื่องที่ท่านต้องไปรายงายเสียหน่อย”

“ระ ระ เรื่องอะไรขอรับ?”

ผู้ดูแลหวงคนนั้นเห็นรอยยิ้มเด็กหนุ่มที่ยิ้มเพียงภายนอก แม้แต่พูดจายังตะกุกตะกักอยู่บ้าง ใครบอกเขาได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนุ่มน้อยที่กลิ่นอายทั่วร่างพลันเปลี่ยนไป? แล้วเด็กหนุ่มที่ทั่วร่างมีแรงกดดันทรงพลังน่าสะพรึงกระจายอยู่คนนี้เป็นอะไร?

เมื่อครู่เขายังนึกอยู่เลยว่า หนุ่มน้อยคนนี้ตกใจกลัวแรงกดดันระดับหลอมแก่นพลังของเหล่าสวี่หรือไม่ แต่ตอนนี้เห็นแรงกดดันและรัศมีที่กระจายบนร่าง ขาสองข้างของเขากลับสั่นเทิ้ม…

น่ากลัว…เป็นเด็กหนุ่มที่แปลกแท้…โผล่มาจากที่ใดกัน?

“อันที่จริงก็ไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไร แค่ป้ายประจำตลาดมืดของข้าถูกคนขโมยไป ท่านขึ้นไปรายงานหน่อยเถอะ! ให้คนช่วยข้าตามหาที”

ผู้ดูแลหวงตาค้าง เด็กหนุ่มคนนี้พอหันหน้าก็พูดออกมาเช่นนี้ ที่แท้เขารอเรื่องนี้อยู่ตั้งแต่แรกหรอกหรือ?

ได้ยินน้ำเสียงอีกฝ่ายมีความไม่สนใจใยดีบางส่วน เขาจึงเช็ดๆ เหงื่ออย่างอดไม่ไหว “คุณชาย ระ เรื่องนี้…” เขาอยากพูดว่าป้ายประจำตลาดมือล้วนเหมือนๆ กัน ท่านทำหายแล้วไม่มีหลักฐาน นอกจากจะขึ้นไปรายงานการสูญหาย อยากจะตามหาชิ้นเดิมกลับมาก็ไม่ง่ายดายเพียงนั้น

ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันเอ่ย ก็ได้ยินเสียงหนุ่มน้อยคนนั้นดังมาอีกครั้ง

“จริงด้วย เหมือนข้าจะลืมบอกท่านไป ป้ายประจำตลาดมืดอันนั้น นอกจากข้าแล้วคนอื่นก็ใช้ไม่ได้”

“อะ อะไรนะขอรับ?”

ผู้ดูแลหวงอุทานเสียงหลง สีหน้าพลันขาวซีด เดิมทีสองขาแค่สั่นงันงก ตอนนี้กลับสั่นเทาไปทั้งร่าง เหงื่อตรงหน้าผากหยดลงมาเม็ดใหญ่ เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ยิ้มด้วยสีหน้าไร้พิษสงด้วยความตะลึงและประหลาดใจ รู้สึกว่าแม้แต่ฟันยังสั่นด้วย

หาก หากป้ายประจำตลาดมืดอันนั้นเป็นจริงอย่างที่เด็กหนุ่มตรงหน้าบอก นอกจากเขาแล้วคนอื่นใช้ไม่ได้ นะ นะ นั่นต้องเป็นป้ายประจำตลาดมืดขั้นหนึ่งแน่! แต่ก่อนหน้าเขาแค่เห็นว่าเป็นป้ายประจำตลาดมืด ไม่ได้สังเกตว่าบนป้ายนั้นมีเครื่องหมายขั้นหนึ่ง ทว่าตอนนี้ดูจากสีหน้าท่าทีและคำพูดอีกฝ่าย ชัดเจนว่าเป็นป้ายประจำตลาดมืดขั้นหนึ่ง!

ป้ายประจำตลาดมืดขั้นหนึ่ง ใช้เลือดเป็นเครื่องหมาย! บนป้ายนั้นมีเพียงผู้ถือครองถึงจะกระตุ้นเครื่องหมายโลหิตได้!

“คะ คะ คุณชาย ทะ ทะ ท่านมะ มีนามว่าอะไรหรือขอรับ?”